Έξι Λέξεις

Όταν κάθισε αντίκρυ μου δεν περίμενα πια κανέναν. Είχα ξοδέψει τα τελευταία μου τέρματα σε τηλεφωνικούς θαλάμους αερίων, από εκείνους τους ξύλινους όπου η φωνή κάνει γκελ μονάχα μέσα σου. Γι’ αυτό δεν την κοίταξα καθόλου στα μάτια. Στα μάτια κοιτάζουν όσοι ελπίζουν -ή όσοι φοβούνται, που μπορεί και να είναι το ίδιο. Το βλέμμα μου καρφώθηκε στις παλάμες της. Ανθρώπινες, κόκκινες, χωμάτινες, με πληγές στη ράχη –από τα χρόνια ή τα χιόνια, ποιος ξέρει- άγγιζαν αυτές τα λίγα αντικείμενα επάνω στο τραπέζι που μας χώριζε, με τα δάχτυλα να μένουν μετέωρα και ελεύθερα πάνω από αυτά, κεραίες που αναζητούσαν σήματα –ή θύματα. Και σιγά-σιγά οι παλάμες της γίνονταν λάμες ανεμιστήρα μες σε κόλαση, κι όλο και γύριζαν και συστρέφονταν και περιστρέφονταν πάνω σε έναν άξονα που έμοιαζε να ξέρει μόνο εκείνη. Μόνο εκείνη. Μονοεκείνη. Μονοεκίνι. Μονοκίνι –δυο λέξεις που γίνονται ξόρκι μαγικό, φυλαχτό και μίτος της Αριάδνης για να σωθεί όποιος χάνεται στην απεραντοσύνη που φτιάχνει μόνο γι’ αυτόν μόνο εκείνη.

Θα έμενα εκεί κοντά της ασάλευτος για χρόνια, αν δεν έμπηγε ξαφνικά πάνω στο γυμνό μου χέρι τα δάχτυλα της, δρυοκολάπτες που έψαχναν να βρουν το σκουλήκι της ύπαρξής μου μέσα σε κάθε ίνα του θλιβερού μου σαρκίου, σε κάθε ιστό, σε κάθε επιθυμία ή αυταπάτη μου. Πόνεσα. Άρπαξα τότε και το άλλο της χέρι και το έμπηξα στο στήθος μου. Πάρε, ψάξε, μέτρα.

Advertisements

One thought on “Έξι Λέξεις

  1. Παράθεμα: Αρρυθμοί | Μεσα στη Νυχτα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s