Ναι, αλλά όμως…

Δεν θα ξεχάσω τον Φώτη, τον εξάχρονο ξάδερφο ενός παλιού συμφοιτητή, που ξεκινούσε την απάντησή του σε κάθε λογικό επιχείρημα των μεγάλων με τη σόλοικη φράση του τίτλου. «Ναι, αλλά όμως…» Ήταν φανερό ότι δεν άκουγε ποτέ τι λέγαμε και περίμενε να τελειώσουμε μόνο και μόνο για να πει το δικό του. Ήταν έξι χρονών όμως.

Τα τελευταία χρόνια, από τότε που ξέσπασε η κρίση, νιώθω να με περιτριγυρίζουν από παντού ενήλικες Φώτηδες. Οι σπουδαστές στη Λάρισα που χρησιμοποίησαν την αυτοσχέδια ψησταριά για να ζεσταθούν δεν είχαν λεφτά για πετρέλαιο. Ναι, αλλά όμως έπρεπε να ξέρουν τους κινδύνους του μονοξειδίου του άνθρακα. Τα υψωμένα χέρια που αρπάζουν πορτοκάλια είναι χέρια συνταξιούχων και νεόπτωχων. Ναι, αλλά όμως αν πριν την κρίση μοιράζανε τζάμπα κηπευτικά και τρόφιμα δε θα μαζευόταν κόσμος;  Νέοι με ή χωρίς πτυχία μένουν άνεργοι και φυτοζωούν για χρόνια. Ναι, αλλά όμως δουλειές υπάρχουν, αλλά οι Ελληνες δεν πάνε. Η Εφορία παίρνει χωρίς ειδοποίηση τις τελευταίες οικονομίες κάποιων από την τράπεζα. Ναι, αλλά όμως όσοι χρωστούν στην Εφορία δεν είναι νοικοκύρηδες. Έχουμε συνηθίσει στις μεγάλες πόλεις με το θέαμα ανθρώπων που ψάχνουν στα σκουπίδια. Ναι, αλλά όμως πολλοί από αυτούς ανήκουν σε οργανωμένες ομάδες που το κάνουν για να βγάλουν λεφτά. Άνθρωποι βασανίζονται και εξευτελίζονται. Ναι, αλλά όμως έκαναν ένοπλη ληστεία. Άνθρωποι απάγονται, τρομοκρατούνται, ψεκάζονται επειδή δεν θέλουν ένα ημιπαράνομο ορυχείο στον τόπο τους. Ναι, αλλά όμως δίνει θέσεις εργασίας. Κάποιος μαχαιρώθηκε καθώς πήγαινε ποδηλατώντας στη δουλειά του. Ναι, αλλά όμως τους έκλεισε το δρόμο. Ένας άλλος σκοτώθηκε στις γραμμές του ηλεκτρικού κυνηγημένος από τη Δημοτική Αστυνομία. Ναι, αλλά όμως γιατί δεν σταμάτησε να του κάνουν έλεγχο; Κάποιος, κάποια, κάποιοι παθαίνουν κάθε μέρα κάτι που συνέβαινε -αν συνέβαινε- μονάχα κατ’ εξαίρεση λίγο παλιότερα και η αντίδραση πολλών απέναντι σ’ αυτό ξεκινά πάντα με ένα ρητό ή άρρητο «Ναι, αλλά όμως…», το οποίο φυσικά χρησιμοποιείται και πιο ελεύθερα στα μάντρα: «Ναι, αλλά όμως είμαστε ακόμη μέλος της Ευρωζώνης», «Ναι, αλλά όμως δεν έχουμε Χούντα», «Ναι, αλλά όμως αληθινή φτώχεια και πείνα είχαν στην Κατοχή.»

Οι Ναιαλλαόμοι και οι Ναιαλλαόμες δεν είναι μια ομοιογενής κατηγορία συμπολιτών μας. Κάποιοι αντιδρούν έτσι με ξεκάθαρα ταπεινά κίνητρα, ανήκοντας σε αυτούς που ούτε τους αγγίζει η κρίση ούτε τη θεωρούν κάτι απαραιτήτως κακό. Η στάση τους λοιπόν δεν είναι παρά μια προσπάθεια να πειστούν και οι υπόλοιποι ότι όλα είναι καλώς καμωμένα και ουδείς λόγος ανησυχίας συντρέχει. Κομμάτι της προπαγάνδας τους δηλαδή. Ας πούμε λοιπόν ότι αυτοί ειδικά βρίσκονται ούτως ή άλλως απέναντί μας και είναι ειλικρινείς μέσα στην απάτη τους.

Υπάρχουν κι άλλοι όμως που, παρότι δεν είναι στην ίδια κατάσταση με τους προηγούμενους, συμμερίζονται την άποψή τους περί ατομικής ευθύνης και κοινωνικού δαρβινισμού: όποιος υποφέρει ή δεν καταφέρνει να επιβιώσει έχει το φταίξιμο όλο δικό του. Εγώ που είμαι πιο έξυπνος /ικανός/μάγκας/πονηρός κοκ. δεν την έχω πατήσει ακόμη κι ούτε πρόκειται. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου η ελεύθερη βούληση αντιμετωπίζεται περίπου ως φετίχ -αυτό για όσους επιμένουν ακόμη περί αριστερής ιδεολογικής ηγεμονίας.

Ύστερα έχουμε και την περίπτωση της άρνησης -έχει τη δική του ειρωνεία το γεγονός ότι η συγκεκριμένη άρνηση ξεκινάει με ένα «Ναι». Πολλοί δεν θέλουν να αποδεχτούν είτε ότι η κατάσταση είναι τόσο άσχημη είτε ότι τα αίτιά της απαιτούν πολιτική δράση. Προσπαθούν να τεμαχίσουν την πραγματικότητα σε μικρά εκλογικευμένα περιστατικά που το καθένα τους μπορεί να έχει ελεγχόμενες εξηγήσεις και προεκτάσεις ώστε να μη βλέπουν το σύνολο και τρομάξουν. Από το «Υπερβολές! Δεν είναι τόσο χάλια τα πράγματα» μέχρι τον καναπέ είναι δυο «Ναι, αλλά όμως…» δρόμος.

Μπορούμε να βρούμε κι άλλες εξηγήσεις για αυτή τη θέση απέναντι σε ό,τι μας συμβαίνει κάθε μέρα. Πνευματική τεμπελιά, σύνδρομο της Στοκχόλμης, συνωμοσιολογία. Πείτε το όπως θέλετε. Το θέμα είναι ότι αν δεν απαντάμε κάθε φορά σε αυτό το «Ναι, αλλά όμως…» -με οποιονδήποτε τρόπο, αρκεί να απαντάμε- θα το ακούμε όλο και πιο πολύ από όλο και πιο πολλούς. Μέχρι να αρχίσουμε να το λέμε κι εμείς ή -έστω- μέχρι να γίνουμε κι εμείς θύματά του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s