Αίμα χαμένο και κερδισμένο, Μ. Καραγάτσης

More about Αίμα Χαμένο και Κερδισμένο

(κλικ στο εξώφυλλο)

Κι άλλος Καραγάτσης, τη φορά αυτή με το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Ο κόσμος που πεθαίνει. Στην τριλογία αυτή παρακολουθούμε τα έργα και τις ημέρες κάποιου Μίχαλου Ρούση (Ο Καραγάτσης είχε Ρούσηδες σε μυθιστορήματα που διαδραματίζονται με αρκετή χρονική απόσταση μεταξύ τους και υπαινισσόταν ότι όλοι αυτοί ήταν μέλη της ίδιας φανταστικής οικογένειας), κοτζάμπαση του Καστρόπυργου στο Μοριά, και ήρωα της επανάστασης του ’21 από την έκρηξη και μετά. Παρότι η περιγραφή αυτή θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην υπόθεση ότι πρόκειται για ηρωικά ιστορικά μυθιστορήματα με στόχο την εθνική ανάταση των αναγνωστών τους, στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με έναν αρχετυπικό αντιήρωα, έναν άνθρωπο που δεν θέλει να πολεμά, που κατεδαφίζει όλες τις ρομαντικές αυταπάτες για υψηλά ιδανικά που δήθεν διακατέχουν τους εκάστοτε «ήρωες.» Ο Μίχαλος στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας, τον Κοτζάμπαση του Καστρόπυργου, μας παρουσιάζεται ως ο τυπικός κοτζάμπασης που απολαμβάνει την περιουσία και τα προνόμιά του, δεν θέλει με τίποτα να ξεσπάσει επανάσταση γιατί θα χάσει τη βολή του και τελικά αναδεικνύεται -χωρίς καλά-καλά να καταλάβει πώς ο ίδιος- ήρωας της μάχης των Δερβενακίων. Αυτό που τον οδηγεί είναι μια σχεδόν ζωική ενέργεια, μια δίψα για ζωή, για εξουσία, για γυναίκες.

Στο δεύτερο αυτό βιβλίο που τοποθετείται χρονικά στην έλευση του Ιμπραήμ στο Μοριά, ο Μίχαλος και πάλι δεν θέλει να πεθάνει και άρα να πολεμήσει, αλλά ο Παπαφλέσσας τον πείθει να βοηθήσει στην παραπλάνηση των συντρόφων του στο Μανιάκι ώστε να γίνει η μάχη, με σκοπό να αποτελέσει η θυσία τους σύμβολο αντίστασης στην επέλαση του τουρκοαιγυπτικού στρατού. Ο Μίχαλος συμφωνεί με τον όρο αυτός και οι στρατιώτες να φύγουν πριν τη μάχη. Τελικά, επιστρέφει στο Μανιάκι για να πολεμήσει και ο ίδιος, όχι παρακινημένος από εθνικά ή ανθρωπιστικά αισθήματα, αλλά ως «άντρας.»

Ξεφυλλίζοντας απόψε το βιβλίο χάριν αυτής της ανάρτηση βλέπω πολλά σημεία με τα οποία διαφωνώ ιδεολογικά, αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω στον Καραγάτση ότι πλάθει έναν χαρακτήρα ανθρώπινο, με περισσότερες αδυναμίες από προτερήματα, που δρα σχεδόν συνέχεια με βάση το ένστικτο, ακόμη κι όταν δείχνει να καταλήγει σε ενέργειες μετά από ψυχρούς, σχεδόν κυνικούς, υπολογισμούς. Όπως και να ‘χει είναι απολαυστικό να διαβάζεις μια τόσο γλαφυρή αποδόμηση του ’21 από έναν αστό συγγραφέα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s