Το λάθος, Αντώνης Σαμαράκης

More about Το λάθος

(κλικ στο εξώφυλλο)

Ένα ακόμη από τα βιβλία που κληροδότησα από τη βιβλιοθήκη του πατρικού μου, τότε που μπορούσες να βρεις το Ζ, το Κιβώτιο ή το Λάθος εκεί που θα έβρισκες σήμερα Σώτη, Χωμενίδη ή Θέμελη. Εξακολουθεί να μου προξενεί τεράστια εντύπωση πώς άνθρωποι ελάχιστα ή και αντιδραστικά πολιτικοποιημένοι, όπως οι γονείς μου και κυρίως ο πατέρας μου, διάβαζαν βιβλία με θέμα τον ολοκληρωτισμό και τον αγώνα του ανθρώπου για ελευθερία ή λάτρευαν ταινίες σαν το Εξπρές του Μεσονυκτίου και τον Ελαφοκυνηγό. Απόνερα του φιλελεύθερου και ανατρεπτικού πνεύματος του κινήματος των νέων της γενιάς του ’60; Μεταπολίτευση; Δίψα για δημοκρατία; Υπόρρητη παραδοχή του αληθινά δίκαιου; Όπως και να ‘χει, ακόμη εντυπωσιάζομαι.

Δεν έχω να πω πολλά για το ίδιο το μυθιστόρημα, αφού όντας ένα από τα δημοφιλέστερα έργα της ελληνικής λογοτεχνίας παγκοσμίως έχει παρουσιαστεί και σχολιαστεί σχεδόν από τους πάντες. Δύο πράκτορες σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς προσπαθούν να «σπάσουν» κάποιον ύποπτο που μεταφέρουν χρησιμοποιώντας το Σχέδιο, δηλαδή ένα ταξίδι μετ’ εμποδίων που θα τους φέρει κοντά σαν ανθρώπους και όχι μια τυπική ανάκριση (κάτι σαν Σύνδρομο της Στοκχόλμης, αλλά κατευθυνόμενο). Το Σχέδιο όμως έχει ένα λάθος που θα οδηγήσει στη διάσημη ανατροπή των τελευταίων σελίδων με τον αριστοτεχνικό εσωτερικό μονόλογο του ενός από τους δύο πράκτορες. Ένα λάθος που καθώς ξαναπήρα το βιβλίο στα χέρια μου μετά από χρόνια συνειδητοποίησα ότι μπορεί κανείς να το ανιχνεύσει κατά κάποιον τρόπο στις εναρκτήριες φράσεις του: «Όχι, δεν άκουσα τι µου είπε. Συνέπεσε κείνη την ώρα να διασταυρωθούμε µ’ ένα πελώριο ψυγείο. Φρούτων νομίζω. Δεν είμαι και σίγουρος,» χαρακτηριστικές ήδη του ύφους στο οποίο είναι γραμμένο όλο το μυθιστόρημα: σύντομες, συχνά κοφτές περίοδοι, ελάχιστες σάλτσες και πρωτοπρόσωπη, αλλά όχι πάντα, αφήγηση.

Ο Σαμαράκης αγαπούσε τον άνθρωπο και πίστευε στη δυνατότητά του να γίνει καλύτερος, κάτι που είναι εμφανές και σε αυτό το έργο του. Αυτό το τελευταίο μάλλον θα έπρεπε να είναι για μένα ένας λόγος να είμαι μάλλον επιφυλακτικός απέναντί του, αφού σιχαίνομαι το διδακτισμό, αλλά σε αντίθεση με τους περισσότερους εκπροσώπους αυτού που παλιότερα λεγόταν στους τυφλοσούρτες για το μάθημα της Έκθεσης «στρατευμένη τέχνη,» ο Σαμαράκης εδώ δεν κάνει καμία καλλιτεχνική έκπτωση προκειμένου να διακηρύξει στις μάζες το ανθρωπιστικό του μανιφέστο. Γράφει καλά -με χιούμορ, με αμεσότητα, με σασπένς. Διαβάζεις απνευστί το βιβλίο του, όχι γιατί έχει σπουδαίο «νόημα,» αλλά γιατί θέλεις να δεις τι θα γίνει μετά. Τεχνικά είναι άψογο. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι έχει αντιμετωπιστεί ως ένα έργο που ανανέωσε το αστυνομικό μυθιστόρημα. Ακόμη κι αν σας φαίνεται παλιό επειδή είναι γραμμένο το 1965, ακόμη κι αν σας απωθεί το γεγονός ότι έχει γίνει μπεστ σέλερ, ακόμη κι αν δεν το διαβάσατε ακόμη επειδή είναι από εκείνα τα βιβλία για τα οποία «κάτι ξέρουμε πάνω-κάτω,» δώστε του μια ευκαιρία: θα σας εντυπωσιάσει.

2 thoughts on “Το λάθος, Αντώνης Σαμαράκης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s