Ρωμιοσύνη, Γιάννης Ρίτσος

More about Ρωμιοσύνη

(κλικ στο εξώφυλλο)

Αντί οποιουδήποτε άλλου σχολίου, παραθέτω την αφιέρωση του παλιού συμφοιτητή (17/1/96):

καμιά φορά

τ’ άγρια χαράματα με ξυπνάνε

μ’ αναφιλητά

Σκέφτομαι τότε

πόσο μοναχικός είναι ο δρόμος ετούτος

ανεπίστρεπτος

Ξοπίσω μου 

ο ήλιος πνίγεται αβοήθητος

χέρι δεν είναι να τον σώσει

δε θέλει, λέει, να σωθεί

Δεν τον πρόλαβα 

ούτε και τώρα

Μεσοστρατίς δε μένω

Θα προχωρήσω

Νίκος