Ρωμιοσύνη, Γιάννης Ρίτσος

More about Ρωμιοσύνη

(κλικ στο εξώφυλλο)

Αντί οποιουδήποτε άλλου σχολίου, παραθέτω την αφιέρωση του παλιού συμφοιτητή (17/1/96):

καμιά φορά

τ’ άγρια χαράματα με ξυπνάνε

μ’ αναφιλητά

Σκέφτομαι τότε

πόσο μοναχικός είναι ο δρόμος ετούτος

ανεπίστρεπτος

Ξοπίσω μου 

ο ήλιος πνίγεται αβοήθητος

χέρι δεν είναι να τον σώσει

δε θέλει, λέει, να σωθεί

Δεν τον πρόλαβα 

ούτε και τώρα

Μεσοστρατίς δε μένω

Θα προχωρήσω

Νίκος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s