Διαμάντια του Μυστηρίου, Συλλογή

More about Διαμάντια του Μυστηρίου

(κλικ στο εξώφυλλο)

Οι ιστορίες μυστηρίου (υποκατηγορία τους ή ξαδερφάκι τους οι αστυνομικές ιστορίες για τις οποίες είπα ήδη δυο-τρία πράγματα) είναι τόσο παλιές όσο και η συνήθεια των ανθρώπων να αφηγούνται ιστορίες. Ίσως ήταν ένας τρόπος να ακονίζονται γύρω από τη φωτιά της φυλής τα ένστικτα της επιβίωσης. Η διαφορά τους από τις αστυνομικές είναι ότι εδώ το κέντρο βάρους μετατοπίζεται από την ανακάλυψη του δολοφόνου, του κλέφτη ή κάποιου άλλου εγκληματία, σε μια πράξη, μια κατάσταση ή μια συνθήκη που αρχικά φαντάζει απίθανη ή και αδύνατη: ένας νεκρός σε ένα κλειδωμένο από μέσα δωμάτιο, η συνάντηση ενός δολοφόνου πάνω από το θύμα του με κάποιον παράξενο επισκέπτη, ένας οπωσδήποτε κρεμασμένος που πίνει μπύρες με τους γείτονές του, ένας κλέφτης που πέφτει σε μια δολοφονία και την εξιχνιάζει -περίπου, κοκ. Η λύση του μυστηρίου στο τέλος κάθε ιστορίας είτε απλή είτε περίπλοκη είναι πάντα απρόβλεπτη, αφού ο κάθε συγγραφέας μοιάζει να διαγωνίζεται με τους άλλους στο ποιος θα κάνει τον αναγνώστη να ανοίξει περισσότερο το στόμα του από την έκπληξη. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα που τα πιο πετυχημένα δείγματα ιστοριών μυστηρίου είναι διηγήματα και όχι μυθιστορήματα, αφού οι λίγες σελίδες του διηγήματος επιτρέπουν να το διαβάσεις μονομιάς εντείνοντας την αγωνία και το ξάφνιασμα στο τέλος.

Κοντολογίς, στις ιστορίες μυστηρίου έχουμε μια μετατόπιση από το «ποιος;» στο «τι;» και στο «πώς;» πράγμα που διευρύνει σχεδόν επ’ άπειρον τις δημιουργικές δυνατότητες του συγγραφέα (σκεφτείτε ότι ακόμη και οι πιο ευφάνταστοι ένοχοι στις αστυνομικές ιστορίες έχουν χρησιμοποιηθεί ήδη, από τον υπεράνω υποψίας και τον αφανή ως το τέλος, μέχρι τον ίδιο τον αφηγητή ή τον ντετέκτιβ/αστυνομικό που έχει αναλάβει την εξιχνίαση του εγκλήματος -νομίζω ότι μέχρι και ο αναγνώστης έχει πάρει αυτό το ρόλο σε κάποιες ιστορίες, ενώ δυνητικά είναι αμέτρητες οι πλοκές που μπορούν να γεννήσουν μυστήριο) και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που με τέτοιες ιστορίες έχουν καταπιαστεί σπουδαίοι συγγραφείς. Στην παρούσα συλλογή για παράδειγμα υπάρχουν διηγήματα του Τσέχωφ, του Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον, του Χώθορν, του Αμβρόσιου Πιρς και άλλων, και ο τίτλος παρότι βαρύγδουπος είναι αρκούντως ακριβής.

Η έκδοση παρότι ανήκει σε έναν εκδοτικό οίκο που δεν έχω ξαναδεί (Κριτική) είναι ιδιαίτερα προσεγμένη, με πολύ σύντομα βιογραφικά του κάθε συγγραφέα και πλήθος υποσημειώσεων για τα λιγότερο γνωστά ιστορικά πρόσωπα και τοπωνύμια που αναφέρονται στα διηγήματα -καμιά φορά όμως ο μεταφραστής το παρακάνει, αφού πχ. στην υποσημείωση για τον Πούσκιν αντί να σταματήσει στη φράση «Ο μεγαλύτερος ρώσος ποιητής (1799-1837)» συνεχίζει για άλλες πέντε σειρές πληροφορώντας μας για την καταγωγή του, το θάνατό του σε μονομαχία, καθώς και για τα κυριότερα έργα του, ενώ αλλού μας εξηγεί τι σημαίνει veni, vidi, vici και ότι η Καλκούτα είναι «Μεγάλη πόλη και λιμάνι της Ινδίας.» Το πιο ωραίο πάντως είναι εκεί που αναφέρεται ένας Άγγλος πολιτικός, ο Γκλάντστοουν -μάλλον ο μεταφραστής δεν είχε ακούσει ποτέ για την οδό Γλάδστωνος…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s