Μπαουντολίνο, Umberto Eco

More about Μπαουντολίνο

(κλικ στο εξώφυλλο)

Το Μπαουντολίνο βρίσκεται από τότε που εκδόθηκε στη σκιά των δύο πρώτων βιβλίων του Έκο (Το Όνομα του Ρόδου, Το Εκκρεμές του Φουκώ), που απασχόλησαν ιδιαίτερα -το καθένα με τον τρόπο του- το παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό τη δεκαετία του ’80. Κι αυτό όχι επειδή δεν είναι εξίσου καλό βιβλίο, αλλά γιατί το θέμα του μοιάζει να βρίσκεται στο σταυροδρόμι των δύο εκείνων βιβλίων: μια ιστορία για τον Ύστερο Μεσαίωνα, όπως στο Όνομα του Ρόδου, για τη δύναμη των επινοημένων ιστοριών, όπως στο Εκκρεμές του Φουκώ. Ο Μπαουντολίνο, ο πιο συμπαθής και ταυτόχρονα πιο διασκεδαστικός από τους ήρωες των βιβλίων του Έκο, έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα, ή μάλλον δύο: οι άνθρωποι πιστεύουν όποια ιστορία και να τους ξεφουρνίσει, όσο απίστευτη και να είναι, και επιπλέον, μπορεί να μάθει να συνεννοείται σε μια γλώσσα ακούγοντας απλώς δύο ομιλητές της να συνομιλούν μεταξύ τους. Χάρη σε αυτά τα χαρίσματα ζει μια ζωή γεμάτη περιπέτειες -ή μπορεί και το αντίστροφο…

Θα μπορούσε κανείς να αντιληφθεί τον Μπαουντολίνο σαν το alter ego του Έκο (πραγματικά μόνο στη Μυστηριώδη φλόγα της βασίλισσας Λοάνα ένιωσα τον Έκο να ταυτίζεται τόσο με ήρωά του), αφού στο στόμα και στην πένα του παρελαύνουν πλάι-πλάι αληθινά και φανταστικά πρόσωπα, τόποι, λαοί, γεγονότα χωρίς καμία διάκριση. Όπως ο ήρωάς του, ο Έκο κατορθώνει να υφαίνει το πραγματικό με το επινοημένο τόσο καλά στα βιβλία του, που ο αναγνώστης δυσκολεύεται να συχνά να ξεχωρίσει πού τελειώνει το ένα και αρχίζει το άλλο. Επιπλέον, το ίδιο παιχνίδι γίνεται και με την ειδολογική κατάταξη του βιβλίου, αφού αυτό που στην αρχή ξεκινά σαν ιστορικό μυθιστόρημα, συνεχίζεται σαν μυθιστορηματική βιογραφία και ταξιδιωτικές εντυπώσεις σαν αυτές του Μάρκο Πόλο για να φανερωθεί τελικά σαν μια φιλοσοφική αναζήτηση της αλήθειας και του νοήματος της ζωής.

Ίσως το πιο βατό από τα μυθιστορήματα του Έκο, σίγουρα το πιο διασκεδαστικό και φωτεινό, παρά τις σκοτεινές στιγμές του. Το διάβασα ήδη δύο φορές και νομίζω ότι αν το ξαναρχίσω θα το διαβάσω και πάλι μονορούφι (ναι, είμαι γκρούπι του Έκο)!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s