Καρδιές στην Ατλαντίδα, Stephen King

More about Καρδιές στην Ατλαντίδα

(κλικ στο εξώφυλλο)

Ίσως έχετε δει την ταινία με τον Άντονι Χόπκινς. Αδικεί αφάνταστα το βιβλίο καθώς το υποβιβάζει σε μια υπερφυσική ιστορία για έναν εντεκάχρονο που γνωρίζει κάποιον ηλικιωμένο με ψυχικές δυνάμεις τον οποίο κυνηγούν οι «κακοί» και μεταβιβάζει ένα μέρος των δυνάμεών του στο παιδί πριν εξαφανιστεί. Όχι κάτι το ιδιαίτερο, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα όμως έχουμε να κάνουμε με ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα για το μεταίχμιο ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την εφηβεία (ιδιαίτερα ενός παιδιού που μεγαλώνει χωρίς πατέρα, όπως ήταν και ο ίδιος ο συγγραφέας), για τη φιλία μεταξύ συνομηλίκων, αλλά και για το ρόλο του μέντορα που μπορεί να παίξει στη ζωή ενός παιδιού κάποιος μεγαλύτερος. Και καθώς προχωράς στην ανάγνωση και παρακολουθείς τους ήρωες να ενηλικιώνονται μέσα στην ταραγμένη δεκαετία του ’60, το μυθιστόρημα αλλάζει τόνο, «ωριμάζει» είναι το μόνο ρήμα που μου βγαίνει να γράψω, και καθώς για δεκάδες σελίδες δεν υπάρχει σχεδόν καμία νύξη στο υπερφυσικό, και γίνεται η ιστορία της γενιάς της ροκ, του Βιετνάμ, του φιλειρηνισμού και του ένοπλου αντάρτικου πόλεων μέσα από αλληλοσυνδεόμενες ιστορίες, όπου ο Κινγκ αλλάζει με μαεστρία το πρόσωπο του αφηγητή ή την οπτική γωνία της αφήγησης. Από τα πιο «πολιτικά» βιβλία του, το συνιστώ ιδιαίτερα σε όσους δεν ενθουσιάζονται ιδιαίτερα με την υπερφυσική ή την τρομαχτική πλευρά του έργου του.

Όσο γι’ αυτή την πλευρά, ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται σταδιακά η απειλή από τους ανθρώπους με τα κίτρινα πανωφόρια, καθώς ο κλοιός στενεύει γύρω από τον ηλικιωμένο, φέρνει μια υπόγεια ανατριχίλα χωρίς να χρησιμοποιείται κανένα «ειδικό εφέ»: πριν φανούν στη μικρή κωμόπολη οι άντρες αυτοί, «κραυγαλέοι και χυδαίοι» σαν τα ρούχα και τα αυτοκίνητά τους, εμφανίζονται τα σημάδια που προαναγγέλλουν την άφιξή τους και είναι τόσο τρομαχτικά στην ασημαντότητά τους. Αφίσες για χαμένα κατοικίδια, σχήματα για κουτσό στο πεζοδρόμιο που έχουν ζωγραφισμένα δίπλα τους αστέρια ή φεγγάρια, ουρές χαρταετών κρεμασμένες από τα καλώδια των τηλεφωνικών γραμμών. Κι όταν έρθουν τελικά αυτοί με τα κίτρινα πανωφόρια δείτε πώς φαίνονται στα μάτια του εντεκάχρονου:

Οι ελεεινοί στέκονταν ώμο με ώμο, τους είχαν κυκλώσει, τους είχαν φυλακίσει μες στη μυρωδιά τους -τη μυρωδιά ιδρώτα και σκουληκιασμένου κρέατος-, κρύβοντάς τους με τα κίτρινα πανωφόρια τους ολότελα το δρόμο, Το δέρμα τους ήταν σκούρο, τα μάτια τους βαθιά, τα χείλη τους κόκκινα (σαν να έτρωγαν κεράσια)… όμως δεν ήταν στην πραγματικότητα όπως φαίνονταν. Δεν ήταν καθόλου όπως φαίνονταν. Κατ’ αρχήν, τα πρόσωπά τους δεν έλεγαν να μείνουν σταθερά στα πρόσωπά τους. Τα μάγουλα, το πηγούνι, τα μαλλιά τους έτειναν να απλωθούν πέρα από το περίγραμμά τους (αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να περιγράψει ο Μπόμπι ό,τι αντίκριζε). Κάτω από τη σκουρόχρωμη επιδερμίδα τους κρυβόταν ένα δέρμα τόσο λευκό όσο τα μυτερά τους παπούτσια. Όμως τα χείλη τους είναι και πάλι κόκκινα, σκέφτηκε ο Μπόμπι, τα χείλη τους είναι πάντα κόκκινα. Όπως τα μάτια τους ήταν πάντα μαύρα, όχι αληθινά μάτια, αλλά σπηλιές. Και είναι τόσο ψηλοί, συνειδητοποίησε. Τόσο ψηλοί και λεπτοί. Δεν υπάρχουν σκέψεις σαν τις δικές μας στο μυαλό τους, ούτε αισθήματα σαν τα δικά μας στην καρδιά τους.

…κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις εδώ και τώρα ΔΕΝ είναι συμπτωματική.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s