Different Seasons, Stephen King

More about Different Seasons

(κλικ στο εξώφυλλο)

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 βγαίνει στους κινηματογράφους μια ταινία που έμελλε να γίνει έκτοτε ο ύμνος της παιδικής ηλικίας και της προεφηβείας -τουλάχιστον όπως αυτή βιωνόταν μέχρι πρόσφατα στον μεταπολεμικό δυτικό κόσμο. Πρόκειται για εκείνη την ταινία όπου μια παρέα πιτσιρικάδων ψάχνουν να βρουν ένα πεταμένο πτώμα στις εξοχές και στα δάση και η οποία φέρνει ρίγη νοσταλγίας στους περισσότερους συνομήλικούς μου όταν αναφερθεί σε κάποια συζήτηση (οι συνομήλικες έχουν και έναν επιπλέον λόγο γι’ αυτό, ο οποίος ακούει στο όνομα River Phoenix). Η ταινία είναι το Stand by me και, ω, της εκπλήξεως, βασίζεται σε μία νουβέλα του King  που δεν έχει ούτε αράδα τρόμου ή υπερφυσικού, το The BodyΗ σκηνή με τις βδέλλες, η ιστορία που αφηγείται ο Γκόρντι, το δάσος, οι εξομολογήσεις μεταξύ των φίλων και η σκηνή της ανακάλυψης του πτώματος, έχουν γίνει σχεδόν αναμνήσεις των δικών μας παιδικών χρόνων, είτε ζήσαμε κάτι ανάλογο μεγαλώνοντας σε κάποια επαρχία είτε όχι…

Στα μέσα της επόμενης δεκαετίας μια άλλη ταινία, πιο σκοτεινή, αλλά και πιο φωτεινή, από το Στάσου Πλάι μου, θα κατορθώσει να μιλήσει σχεδόν στους πάντες, από κριτικούς μέχρι και ανίδεους τηλεθεατές, παραμένοντας ακόμη και σήμερα στην κορυφή πολλών καταλόγων με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Στην Ελλάδα είχε κυκλοφορήσει με τον μάλλον άστοχο τίτλο «Ρίτα Χέιγουορθ: Τελευταία Έξοδος», ενώ ο αγγλικός τίτλος είναι The Shawshank RedemptionΗ ιστορία του Άντι που φυλακίζεται άδικα στη φυλακή του Σόουσανκ και αναλαμβάνει τη βιβλιοθήκη της ψάχνοντας να απελευθερωθεί με κάθε τρόπο και παράλληλα η φιλία του με έναν άλλο κατάδικο, δίνεται τόσο υποδειγματικά που αφήνει χιλιόμετρα πίσω οποιοδήποτε άλλο prison film. Κι εδώ έχουμε μόνο μυθοπλασία, χωρίς τέρατα και μαγικές δυνάμεις, κι εδώ έχουμε μια μεταφορά βιβλίου του King (Rita Hayworth and Shawshank Redemption), κι εδώ ο King δείχνει ότι δεν πρόκειται για κάποιον μισάνθρωπο που του αρέσει να σκοτώνει με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους τους χαρακτήρες των βιβλίων του, αλλά για κάποιον που πιστεύει στα καλύτερα στοιχεία των ανθρώπων. Η σκηνή με τον Άντι να παίζει κλασική μουσική από τα μεγάφωνα της φυλακής ή με την αυτοκτονία του γέρου βαρυποινίτη που έχει πια αποφυλακιστεί είναι από αυτές που δεν ξεχνιούνται. Για μένα η ταινία αυτή φέρνει και πιο προσωπικές όμορφες αναμνήσεις, αφού την έχω δει και ξαναδεί με αγαπημένα πρόσωπα…

Προς το τέλος της δεκαετίας του ’90 ο Ίαν Μακ Κέλεν πρωταγωνίστησε στο Apt Pupilπου βασίζεται κι αυτό σε μια νουβέλα του King με τον ίδιο τίτλο, και, παρότι δεν κατόρθωσε να φτάσει ούτε καλλιτεχνικά ούτε εμπορικά την επιτυχία των δύο παραπάνω ταινιών, συγκαταλέγεται στα πιο disturbing (συγχωρήστε μου την αγγλικούρα, αλλά δεν βρίσκω κατάλληλο επίθετο στα ελληνικά) φιλμ που έχω δει. Τραγικά επίκαιρη σήμερα, η ιστορία του έχει να κάνει με έναν φυγά Ναζί εγκληματία πολέμου που κρύβεται κάπου στην Καλιφόρνια και την ταυτότητα του οποίου την ανακαλύπτει κατά σύμπτωση ένας 14χρονος. Αντί όμως να τον καταγγείλει στις αρχές, τον υποχρεώνει σαδιστικά να του αφηγείται με όλο και μεγαλύτερες λεπτομέρειες τα εγκλήματά του κατά το Ολοκαύτωμα. Σιγά-σιγά, επικρατεί μια ισορροπία τρόμου ανάμεσα στους δυο τους με εκατέρωθεν εκβιασμούς, ενώ ο καθένας από αυτούς προσπαθεί να διατηρήσει την εσωτερική του ισορροπία με πράξεις βίας που φτάνουν στο φόνο. Ο King μέσα από μια όλο και πιο βίαιη αφήγηση διερευνά το γιατί ο ναζισμός ασκεί τόση γοητεία σε κάποιους ανθρώπους και πώς μπορεί να διαβρώσει την ανθρώπινη ψυχή (δεν είναι τυχαίος ο υπότιτλος Το καλοκαίρι της διαφθοράς). Για γερά στομάχια.

Οι τρεις αυτές νουβέλες, μαζί με άλλη μια, το The Breathing Method, εκδόθηκαν μαζί το 1982, σε μια συλλογή που λεγόταν Different Seasons, με την καθεμιά από αυτές να αντιστοιχεί σε μια εποχή του χρόνου, και τον King να τις συνδέει μεταξύ τους με σχεδόν ανεπαίσθητες διακειμενικές αναφορές. Οι νουβέλες αυτές συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο γιατί ήδη ο King είχε καταχωρηθεί στη συνείδηση των εκδοτών ως συγγραφέας ιστοριών τρόμου και δεν ήθελαν να εκδώσουν μεμονωμένα τα «ρεαλιστικά» έργα του, φοβούμενοι εμπορική αποτυχία. Η πραγματικότητα τους διέψευσε, αλλά η ρετσινιά στον King παρέμεινε… Τουλάχιστον εμείς, οι πιο πιστοί αναγνώστες του, έχουμε την ένοχη απόλαυση να βλέπουμε κάθε τόσο φίλους και γνωστούς που απορρίπτουν τα βιβλία του ως περίπου παραλογοτεχνία να εκπλήσσονται ειλικρινά όταν τους λέμε ότι ταινίες όπως αυτές που αναφέρθηκαν εδώ είναι μεταφορές δικών του βιβλίων.

ΥΓ. Η τέταρτη νουβέλα της συλλογής είναι πραγματική ανατριχιαστική. Δεν θα πω περισσότερα για το περιεχόμενό της πέρα από το ότι μπλέκει στην ιστορία της έναν γιατρό, τη μέθοδο αναπνοών για τον τοκετό και μια αποκεφαλισμένη έγκυο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s