Insomnia, Stephen King

More about Insomnia

(κλικ στο εξώφυλλο)

Στου δειλινού την άκρη δεν βλέπεις όνειρα

αυτά που γίναν βλέπεις και τα επόμενα… 

Αυτό είναι ίσως το πρώτο βιβλίο που με άγχωσε πραγματικά για τα γερατειά. Μπορεί ο τίτλος του να είναι Insomnia, δηλαδή Αϋπνία, και αυτή η ιδιαίτερη κατάσταση να παίζει κεντρικό ρόλο στην υπόθεσή του, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πραγματεία πάνω στο γήρας που δεν «έρχεται μόνον». Ο ηλικιωμένος αντιμετωπίζει, πέρα από τη φυσική φθορά του σώματος, τον θάνατο των αγαπημένων προσώπων, τη μοναξιά, το αποτράβηγμα από την κοινωνική ζωή, την έλλειψη κατανόησης από τους νεότερους, τις αναμνήσεις του. Το μυαλό μουδιάζει ή δουλεύει ακόμη πιο εντατικά ψάχνοντας να πιαστεί από κάπου. Η αϋπνία του ήρωα, που στο βιβλίο βέβαια εξηγείται λογικά με έναν υπερφυσικό τρόπο, θα μπορούσε να μην είναι τίποτα άλλο παρά ο τρόπος που βρίσκει το σώμα του για να ανταποκριθεί στην πνευματική του κατάσταση, ταυτόχρονα όμως είναι και ο τρόπος με τον οποίο φυσικοποιείται η ευαισθησία ενός ανθρώπου απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω του, ανεξάρτητα από την ηλικία του. Για τον Ραλφ, τον κεντρικό χαρακτήρα του βιβλίου, η αϋπνία γίνεται το παράθυρο μέσα από το οποίο μπορεί να δει πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να δουν, αρχικά γιατί πολύ απλά εκείνοι δεν είναι ξύπνιοι, και έπειτα γιατί αυτός μπορεί να δει βαθύτερα (πάντ’ ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου). Κι όλα αυτά τα πράγματα που παίρνουν διαρκώς και πιο απειλητικές διαστάσεις ο Ραλφ και η Λόις, μια επίσης ηλικιωμένη φίλη του, προσπαθούν να τα αντιμετωπίσουν με μοναδικές υπερδυνάμεις την ενσυναίσθηση, τη συμπόνια δηλαδή για τον άλλο, και την εμπειρία της ηλικίας τους (δεν πρέπει να μας διαφεύγει η ειρωνεία του ονόματος της φίλης του Ραλφ, που έχει το ίδιο όνομα με τη Λόις Λέιν, τη φίλη του Κλαρκ Κεντ, δηλαδή του Σούπερμαν).

45 χρονών όταν το εκδίδει, ο King προσπαθεί να διαχειριστεί το φόβο του γήρατος και του πνευματικού θανάτου χρησιμοποιώντας μια πάθηση που προσπαθεί να μιμηθεί την αθανασία, αν σκεφτούμε ότι ο Θάνατος είναι αδερφός του Ύπνου, ενώ πολλοί τον αποκαλούν Μεγάλο Ύπνο («Φυσικά, με τον «Μεγάλο Ύπνο», ο Τσάντλερ υπονοεί τον θάνατο, αλλά και τους «κοιμώμενους» φιλήσυχους πολίτες, τις μικρές ώρες, τις ώρες που το έγκλημα και η διαφθορά έχουν το πάνω χέρι, τις ώρες εργασίας του Μάρλοου» -αυτές οι γραμμές ταιριάζουν γάντι και στο Insomnia). Και όλα αυτά σε έναν ακόμη σελιδογυριστή (page-turner που λένε και στο εξωτικό Ντεπό), που κρατά «άυπνο τον αναγνώστη» (δεν πρέπει να υπάρχει κριτική του βιβλίου αυτού που να μην περιέχει κάποια παραλλαγή αυτή της φράσης) και συνδέεται άμεσα με την ιστορία του Μαύρου Πύργου. Διαβάζεται ακούγοντας -στο repeat- αυτό:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s