The Tommyknockers, Stephen King

More about The Tommyknockers

(κλικ στο εξώφυλλο)

Διαβάζοντας τις 700+ σελίδες του βιβλίου αυτού, που στα ελληνικά μεταφράστηκε σχεδόν ανεξήγητα σε Νυχτερίτες, ενώ οι Tommyknockers πιο πολύ τους Καλικάντζαρους θυμίζουν, είχα μια όλο και αυξανόμενη αίσθηση πνιγμού, απόγνωσης, απαισιοδοξίας. Ακόμη κι ο ήρωας που «μόνο αυτός μπορεί να σώσει τον κόσμο» είναι ένας αλκοολικός με βίαια ξεσπάσματα και μακρές διαλείψεις. Ο King δεν με είχε συνηθίσει σε τόση μαυρίλα παρά το αίμα και τη βία των υπολοίπων βιβλίων του. Το «μυστήριο» λύθηκε όταν έμαθα ότι το έγραψε την περίοδο που ήταν χωμένος μέχρι το λαιμό στα σκατά του αλκοόλ και της κοκαΐνης. Όπως σημειώνεται σε ένα εξαιρετικό άρθρο στη Guardian, στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για ένα κανονικό μυθιστόρημα (εμβληματικά μπερδεμένο και με υπερβολικά πολλές παρανοϊκές σελίδες), αλλά για μια κραυγή αγωνίας του ίδιου του συγγραφέα που ζητά βοήθεια.

Κανονικά, δεν μου αρέσει ο βιογραφισμός στη λογοτεχνία: δεν θέλω ούτε να χρειάζεται να ξέρω τι σχέση έχει με την πραγματική ζωή του συγγραφέα κάθε του μυθιστόρημα ούτε να βγάζω συμπεράσματα γι’ αυτήν από τα βιβλία του. Εδώ όμως οι αναγωγές είναι τόσο ξεκάθαρες και η φωνή του συγγραφέα τόσο επώδυνα δυνατή, που δεν μπορεί κανείς να την αγνοήσει. Η κλασική, σχεδόν τετριμμένη ιστορία, του εξωγήινου αντικειμένου που από τη στιγμή που ανακαλύπτεται αρχίζει να κυριεύει τα σώματα και τις ψυχές των ανθρώπων, γίνεται μια αλληγορία για το πώς οι εξαρτήσεις έχουν κυριέψει το συγγραφέα, ο οποίος όλως τυχαίως επινοεί για ήρωές του δύο συγγραφείς, διαφορετικές όψεις των συνεπειών του εθισμού του. Η «εξωγήινη» ουσία κάνει τους φιλήσυχους χωρικούς δημιουργικούς, αλλά αναίσθητους, αλλάζει, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, την εξωτερική τους εμφάνιση, τη μία συγγραφέα την κάνει να νιώθει διαρκώς φτιαγμένη και ερεθισμένη, ενώ στην πραγματικότητα αρρωσταίνει όλο και πιο πολύ, και τον άλλο συγγραφέα, τον αλκοολικό, δεν τον επηρεάζει επειδή έχει μια μεταλλική πλάκα στο κρανίο από ένα παιδικό ατύχημα. Η «λύση» φυσικά είναι η καταστροφή των πάντων, και ο μοναδικός επιζών είναι ένα μικρό παιδί. Όταν «ξαναδιαβάζεις» το βιβλίο έχοντας υπόψη σου την -λέμε τώρα- συγκεκαλυμμένη αναλογία με την πραγματικότητα τρομάζεις με την αλήθεια του.

Δεν είναι τυχαίο ότι λίγο μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου η σύζυγός του ανέλαβε πρωτοβουλία και τον βοήθησε να ξεκινήσει μια επιτυχημένη πορεία απεξάρτησης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s