Βαριά Βαλίτσα

Τέσσερα χρόνια χωρίς το Νίκο Παπάζογλου

Μεσα στη Νυχτα

Ο θάνατος του Νίκου Παπάζογλου χτες το πρωί με σόκαρε πολύ περισσότερο από ό,τι θα περίμενε κανείς να αντιστοιχεί στο θάνατο ενός καλλιτέχνη του οποίου το έργο το έχεις αγαπήσει. Έπιασα τον εαυτό μου πρώτα να βουρκώνει στο άκουσμα της είδησης και έπειτα να κλαίει με τα τραγούδια του που γέμισαν -για άλλη μια φορά- το σπίτι μου, παρότι θεωρητικά μου φαινόταν χαζό να συγκινείται κανείς σε τέτοιο βαθμό με το χαμό ενός ανθρώπου που δεν είναι δικός του.

Μετά από λίγο όμως, καθώς τα τραγούδια μου έφερναν εικόνες και αναμνήσεις, κατάλαβα. Ο Παπάζογλου ήταν δικός μου άνθρωπος. Αν το έργο άλλων μουσικών αποτελεί τη μουσική υπόκρουση στιγμών της ζωής μου ή αφορμή για υψηλή αισθητική απόλαυση, τα τραγούδια του Νικόλα, υπήρξαν, πάνω και πέρα από αυτό, αφορμή και κέντρο σημαντικών στιγμών της ζωής μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μέχρι σήμερα. Ο Αντώνης Μποσκοΐτης τα λέει μια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 826 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s