Ο αντίχειρας

Θα έχεις δολοφονηθεί -όχι, εντάξει, δεν χρειάζεται να είμαστε τόσο μελοδραματικοί, θα έχεις εξαφανιστεί. Αδιάφορο πού. Θα σε ψάχνουν παντού και δεν θα σε βρίσκουν. Μοιραία θα ανοίξουν κάποια στιγμή και το σπίτι σου. Δεν θα τους χτυπά απ’ έξω η μυρωδιά της αποσύνθεσης. Δεν θα σε βρουν φυσικά. Θα είσαι τόσο παντού εκεί μέσα που δεν θα είσαι πουθενά. Από εκεί και έπειτα, κάθε στοιχείο της καθημερινότητάς σου θα γίνει «στοιχείο», κάθε ένδειξη της προσωπικότητάς σου θα γίνει «ένδειξη», καθετί τυχαίο θα αποκτήσει σημασία σχετική με την εξαφάνισή σου. Τα σκόρπια ρούχα στις καρέκλες, τα άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη, τα σκουπίδια στον κάδο απορριμμάτων, η ποδιά της κουζίνας που θα είναι πεταμένη πάνω σε ένα καλοριφέρ, τα τρία ζευγάρια παντόφλες που θα βρίσκονται σκορπισμένα στο διαμέρισμα, η σχολική τσάντα στη μέση του μπλε χαλιού. Η πετσέτα στην καρέκλα του υπολογιστή θα εκληφθεί ως δείγμα άγχους. Η σκόνη πάνω στα έπιπλα θα χρησιμοποιηθεί για να δουν πόσο καιρό λείπεις, κι ας τη σκούπιζες μια φορά στους δύο μήνες ούτως ή άλλως. Θα κοιτάζουν τους λογαριασμούς δίπλα στον καθρέφτη και θα προσπαθούν να εξακριβώσουν αν σημαίνει κάτι το γεγονός ότι πλήρωσες το ρεύμα και όχι το νερό, κι ας έληγε πρώτο. Θα δουν τα βιβλία στο κομοδίνο σου και θα απορούν τι μπορεί να σημαίνει ο εναγκαλισμός Ελύτη και Hobsbawm και γιατί δίπλα τους στέκεται μισοδιαβασμένο ένα μεξικάνικο αστυνομικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται ταυτόχρονα σε 4-5 διαφορετικούς χωροχρόνους. Θα ξεφυλλίσουν ένα-ένα τα βιβλία της βιβλιοθήκης σου και θα αποτύχουν να βγάλουν οποιοδήποτε συμπέρασμα, όχι μόνο γιατί θα βρεθούν μπροστά σε ένα απολύτως ασυνάρτητο συνονθύλευμα, αλλά γιατί τα μισά από τα βιβλία που σε έχουν επηρεάσει βαθιά δεν βρίσκονται σε αυτή. Το καμένο σπίρτο μέσα σε ένα μισολιωμένο κερί θα σημάνει γι’ αυτούς κάποια πρόσφατη ρομαντική συνάντηση, ενώ τα δύο κάδρα που δεν θα έχεις κρεμάσει ακόμη θα ξαπλώνουν νωχελικά στο δεύτερο κρεβάτι, ενώνοντας δύο λαούς και 3500 χρόνια τέχνης σε μια ανολοκλήρωτη συνουσία. Θα αναλύουν, θα ταξινομούν, θα βάζουν ετικέτες και ταμπελάκια, προσπαθώντας να συνάγουν έναν άνθρωπο μέσα από ένα σπίτι, μια προσωπικότητα μέσα από τα ίχνη της, μια εξαφάνιση από μια απουσία. Σαν να τραβούν χιλιάδες φωτογραφίες των αποτυπωμάτων της ύπαρξής σου με αναλογικές μηχανές και να περιμένουν να εμφανιστείς σιγά-σιγά σε κάποιον σκοτεινό θάλαμο -ο ίδιος σε όλες- με τη βοήθεια των κατάλληλων χημικών ουσιών. Όλα θα εμπλακούν σε μια αφήγηση γύρω από τη φυγή σου, χωρίς να είσαι εκεί για να ξέρεις αν είσαι ο αφηγητής ή ο πρωταγωνιστής της. Όλοι θα αρχίσουν να ακούν την ιστορία σου. Και θα είναι μια ιστορία τεχνητή, πλαστή, φτιαγμένη από σπαράγματα που θα τα ενώνει η πιο κοινότοπη φαντασία. Και ταυτόχρονα θα είναι μια ιστορία αληθινή, αφού κάθε ιστορία έχει τη δική της αλήθεια και είναι απόλυτα δυνατή στον δικό της κόσμο.

Το πόρισμα της έρευνας θα αναφέρει τελικά ότι ενώθηκες με έναν αόρατο θίασο ποιητών και θεατρίνων, το Μεγαλοβδόμαδο κάποιου μελλοντικού έτους, μετά από υπερβολική δόση ονείρων.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s