Συ-μείωση

σελ. 42. Σ.: Στον Σ. είχε καρφωθεί κάποτε να γράψει ένα βιβλίο. Σιγά την πρωτοτυπία θα μου πείτε. Σήμερα όλοι γράφουν βιβλία. Κι αυτοί που δεν γράφουν, τα διαβάζουν. Κι όσοι δεν τα διαβάζουν, καμώνονται πως τα έχουν διαβάσει ή -έστω- πως θα τα διάβαζαν, αν έβρισκαν καιρό. Είναι βέβαια κι αυτοί που ούτε γράφουν ούτε διαβάζουν ούτε κάνουν πως διαβάζουν, καλοτυχίζουν όμως ή οικτίρουν τον εαυτό τους ως κάποιον που δεν έχει καμία σχέση με τα βιβλία, ορίζοντας και αυτοί την ύπαρξή τους με βάση αυτά. Ο Σ. βέβαια ανήκε κατ’ αρχήν στην κατηγορία αυτών που διαβάζουν βιβλία άλλων. Τελευταία λοιπόν είχαν πέσει στα χέρια του πολλά βιβλία που στο τέλος τους περιελάμβαναν 3-4 σελίδες σημειώσεων του μεταφραστή/επιμελητή ή -τι φρίκη!- ακόμη και του ίδιου του συγγραφέα. Οι σημειώσεις αυτές του φαίνονταν αποκαλυπτικές όχι επειδή τον βοηθούσαν να καταλάβει καλύτερα το κείμενο, αλλά επειδή του έδειχναν τι πίστευε ο συντάκτης τους για τις γνώσεις και τον πνευματικό ορίζοντα των πιθανών αναγνωστών του βιβλίου. Γίνονταν έτσι οι ίδιες ένα αυτόνομο κείμενο που συνομιλούσε ακόμη πιο ευθέως με τον αναγνώστη από ό,τι το κείμενο που επεξηγούσαν, καθώς, μαζί με τις σημειώσεις που δεν είχαν γραφτεί, εξελίσσονταν σε ένα παιχνίδι του τύπου «Πόσο καλά σε ξέρω;/Πόσο καλός είσαι γι’ αυτό το βιβλίο;». Τι θα γινόταν όμως αν κάποιος αποφάσιζε να γράψει ένα βιβλίο όπου ό,τι σημαντικό θα ήθελε να πει θα βρισκόταν μόνο σε αυτές τις σημειώσεις; «Σκεφτείτε,» έλεγε ο Σ. απευθυνόμενος στο φανταστικό ακροατήριο που άκουγε τις τρελές του ιδέες, «ένα βιβλίο που το κείμενό του δεν θα είναι τίποτα παραπάνω από μια διαρκής αφορμή σημειώσεων στο τέλος του. Σημειώσεις στις οποίες θα βρίσκαμε τα σημαντικότερα στοιχεία για κάθε ήρωα καμουφλαρισμένα σαν επουσιώδεις λεπτομέρειες, ενώ σε άλλες θα υπήρχαν σχόλια μέσα στα οποία θα κρύβονταν οι πραγματικές απόψεις του συγγραφέα για το θέμα ή πληροφορίες για τόπους και γεγονότα που θα ήταν το κέντρο της αφήγησης, παρότι σ’ αυτήν αναφέρονταν μόνο παρεμπιπτόντως. Στο κάτω-κάτω κάπως έτσι εκτυλίσσεται και η ζωή μας: η ουσία της βρίσκεται πάντα στο περιθώριο της.» Ο Σ. δεν τελείωσε ποτέ το βιβλίο που ξεκίνησε γιατί η καθεμιά του σημείωση γεννούσε άλλες δέκα. (Σ.τ.Μ.)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s