Διάφανα Κρίνω

Αυτό το κείμενο δεν είναι για σένα, κι ας επιμένουν τα τραγούδια. Αυτό το κείμενο δεν είναι για το καλοκαίρι με τους 40 βαθμούς, σαν πρόγραμμα πλυντηρίου (ήρθε τελικά, είδες;). Αυτό το κείμενο δεν είναι για τα τζιτζίκια που τα ακούς μέσα από βυζαντινά ερείπια. Δεν είναι για τον ροζ-πορτοκαλί-μωβ ουρανό μας. Δεν είναι για τα γκράφιτι που φυτρώνουν σε τοίχους και σου δίνουν ιδέες που ποτέ δεν τις εφαρμόζεις -πού πια καιρός. Δεν είναι για την οθόνη που θα σε κάψει πριν καεί. Αυτό το κείμενο δεν είναι για τη νύχτα των αυτοκινήτων που μαρσάρουν, των μεθυσμένων που ουρλιάζουν, των κατσαρίδων που επιμένουν. Δεν είναι για τις σειρήνες των ασθενοφόρων, των περιπολικών, των πυροσβεστικών -αυτές εξάλλου δεν καλούν, όπως οι μυθικές, μα αποδιώχνουν, σινιάλα κακού. Δεν είναι για τις διακοπές (διακόπηκαν), δεν είναι για τα ταξίδια (ταξίδεψαν), δεν είναι για τις εκδρομές (εξέδραμαν). Δεν είναι για ώρες μικρές που μάκρυναν περίεργα, ούτε για ώρες ατελείωτες σε αίθουσες αναμονής -ή αναδρομής. Αυτό το κείμενο δεν είναι για μέρες αργίας, αργοπορίας, καθυστέρησης, αναβλητικότητας, στασιμότητας. Αυτό το κείμενο δεν είναι για κανέναν. Αυτό το κείμενο δεν είναι. Αυτό το κείμενο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s