10+1 αγαπημένα σημάδια

Με τις λίστες των 10, 20, 100 καλύτερων/αγαπημένων βιβλίων, δίσκων, ταινιών, τραγουδιών, μνημείων κτλ. δεν τα πάω καθόλου καλά. Μερικές όμως μέρες πριν υπέκυψα στην πρόσκληση φίλου (με τούμπαρε η επιλογή του να με προσκαλέσει όταν ανέβασε ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία) να συμμετάσχω σε ένα από αυτά τα αλυσιδωτά φεϊσμπουκικά παιχνίδια όπου έπρεπε να ανεβάζω επί δέκα μέρες το εξώφυλλο ενός βιβλίου που αγάπησα ή με σημάδεψε, προσκαλώντας ταυτόχρονα και κάποια/-ον άλλη/-ο να κάνει το ίδιο.

Ξεκινώντας δεν είχα ξεκάθαρη ιδέα ούτε για το ποια βιβλία θα επέλεγα τελικά ούτε για το πού θα απεύθυνα τις προσκλήσεις. Τελικά, η δεκάδα (+1) που προέκυψε είναι αρκούντως αντιπροσωπευτική των αναγνωσμάτων μου (όπως αντιπροσωπευτική, για άλλους λόγους, είναι και η δεύτερη, κρυφή, δεκάδα που δημιουργήθηκε), οπότε σκέφτηκα να τα συγκεντρώσω όλα σε μια ανάρτηση εδώ, μαζί με τα σχόλια που τα συνόδευσαν στο facebook.

 

Ημέρα πρώτη

6475414

Και με το φως του λύκου επανέρχονται, μυθιστόρημα σε δέκα ιστορίες, Ζυράννα Ζατέλη 

Περισσότερα στην ανάρτηση που είχα κάνει παλιότερα για το βιβλίο σε αυτό το μπλογκ.

 

Ημέρα δεύτερη

veloudis

Γραμματολογία – Θεωρία Λογοτεχνίας, Γιάννης Βελουδής

Αντί άλλου σχολίου για ένα από τα ελάχιστα πανεπιστημιακά βιβλία που αγάπησα, ένα απόσπασμα:

«…Παρά το διαζύγιο της έντεχνης ποίησης από τη μουσική, η πανάρχαιη σύζευξη των δύο αυτών αδελφών τεχνών δε θα επιβιώσει μόνο, και στον αιώνα μας, στο παραδοσιακό δημοτικολαϊκό τραγούδι σ’ όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου, ακόμα και στις πιο εκβιομηχανισμένες ανάμεσά τους (Ιρλανδία, Λατινική και Βόρεια Αμερική). Η συνύπαρξη στο ίδιο το πρόσωπο του ποιητή, του συνθέτη και, πολύ συχνά, του εκτελεστή θα ξαναβρεί στον αιώνα μας την ανανεωμένη δικαίωσή της, μετά τα σποραδικά προανακρούσματά της με το νέο Brecht, μερικούς αξιόλογους εκπροσώπους, μοντέρνους τροβαδούρους, ιδιαίτερα για την ποιητική/λυρική συνέκφραση (Popsong/Protestsong) των αντιαυταρχικών, όχι μόνο φοιτητικών, κινημάτων στη δεκαετία του 1960 (Beatles, Bob Dylan, Joan Baez, Leonard Cohen, Wolf Biermann κ.α.). Μια επιστημονική και όχι κανονιστική γραμματολογία είναι υποχρεωμένη να συμπεριλάβει και αυτά, αλλά και τ’ αναρίθμητα εκείνα δείγματα του σύγχρονου μαζικού, λαϊκού ή ψευτολαϊκού, λογοτεχνικού ή παραλογοτεχνικού τραγουδιού στην ιστορία και τη θεωρία της λυρικής ποίησης. Η ενδεχόμενη εφαρμογή ποιοτικών-αξιολογικών κριτηρίων στον τομέα θα ήταν ενέργεια εντελώς ανιστόρητη και θα οδηγούσε, οπωσδήποτε, στον αποκλεισμό από τη γραμματολογική και ποιητολογική έρευνα όχι μόνο ένός μέρους της παραδοσιακής δημοτικολαϊκής, αλλά κ’ ενός μεγαλύτερου τμήματος της -νεότερης ή παλαιότερης, παραδοσιακής ή μοντέρνας- έντεχνης ποίησης».

 

Ημέρα τρίτη

005045

Small Gods (Discworld #13), Terry Pratchett

Θα μπορούσα να έχω βάλει αρκετά ακόμη βιβλία του αγαπημένου μου Δισκόκοσμου εδώ· σε αυτή την παλιότερη ανάρτησή μου μερικοί από τους λόγους που επέλεξα αυτό για τη λίστα.

 

Ημέρα τέταρτη

koritsi

Το κορίτσι που εξαφανίστηκε, Gillian Flynn

Αν όχι για κανέναν άλλο από τους πολλούς λόγους, γι’ αυτή τη σελίδα και μόνο:

«Η χρεοκοπία ταίριαζε τέλεια με τον ψυχισμό μου. Επί σειρά ετών, βαριόμουν. Όχι όμως σαν κανένα κλαψιάρικο ανήσυχο παιδί (όχι ότι ήμουν υπεράνω κάτι τέτοιου), απεναντίας, αισθανόμουν μια πηχτή, αποπνικτική κατάθλιψη. Μου φαινόταν ότι δεν υπήρχε τίποτα καινούργιο για να ανακαλυφθεί. Η κοινωνία μας ήταν αποτέλεσμα αναπαραγωγής σε καταστροφικό βαθμό. Ήμασταν οι πρώτοι άνθρωποι που δεν θα έβλεπαν τίποτα για πρώτη φορά. Ατενίζουμε τα θαύματα του κόσμου, ανέκφραστοι, αδιάφοροι. Τη Μόνα Λίζα, τις πυραμίδες, το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ. Ζώα της ζούγκλας που επιτίθενται, πανάρχαια παγόβουνα που καταρρέουν, ηφαίστεια που εκρήγνυνται. Δεν μπορώ να θυμηθώ ένα εκπληκτικό πράγμα που να είδα και να μη μου θύμισε αμέσως κάποια ταινία ή εκπομπή. Ή κάποια γαμημένη διαφήμιση. Ξέρετε το ενοχλητικό ρεφρέν των μπλαζέ τύπων: Σιγάααα. το ‘χουμε δει. Κυριολεκτικά τα έχω δει όλα, και το χειρότερο, αυτό που με κάνει να θέλω να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα, είναι ότι η εξ αντανακλάσεως εμπειρία είναι πάντα καλύτερη. Η εικόνα είναι πιο ευκρινής, η θέα καλύτερη, η γωνία της κάμερας και η μουσική υπόκρουση κατευθύνουν τα συναισθήματά μου με τρόπο που η πραγματικότητα δεν μπορεί πια. Δεν ξέρω αν είμαστε καν άνθρωποι σε αυτήν τη φάση, όσοι από εμάς είναι σαν τους περισσότερους, που μεγάλωσαν με τηλεόραση και ταινίες και τώρα υπάρχει το ίντερνετ. Αν μας προδώσουν, ξέρουμε τι λέξεις να πούμε· όταν πεθάνει ένας αγαπημένος μας. ξέρουμε τι λέξεις να πούμε. Αν θέλουμε να κάνουμε τους ωραίους ή τους εξυπνάκηδες ή τους χαζούς, ξέρουμε τι λέξεις να πούμε. Όλοι δουλεύουμε με το ίδιο σενάριο, ένα σενάριο τόσο φθαρμένο, που οι άκρες του έχουν γυρίσει προς τα μέσα.
Είναι πολύ δύσκολη εποχή να είσαι άνθρωπος, αληθινός, πραγματικός άνθρωπος και όχι μια σειρά χαρακτηριστικών από έναν ανεξάντλητο αυτόματο πωλητή χαρακτήρων.
Κι αν όλοι μας παίζουμε ρόλους, τότε αποκλείεται να υπάρχουν αδερφές ψυχές, γιατί δεν έχουμε πραγματικές ψυχές.
Είχα φτάσει σε σημείο να πιστεύω ότι τίποτα δεν είχε σημασία, γιατί δεν ήμουν αληθινός άνθρωπος κι ούτε κανένας άλλος ήταν.
Θα έκανα τα πάντα για να νιώσω ξανά αληθινός.»

 

Ημέρα πέμπτη

Gunslinger

The Gunslinger (The Dark Tower – Book 1), Stephen King

Για τον Κινγκ ισχύει ό,τι και για τον Πράτσετ· θα μπορούσα να συμπεριλάβω στη λίστα πολλά ακόμη βιβλία του. Το γιατί διάλεξα το συγκεκριμένο και πάλι σε παλιότερη ανάρτησή μου.

 

Ημέρα έκτη

1528763365

Ο Μέγας Ανατολικός, Ανδρέας Εμπειρίκος

Εννοείται ότι οι οκτώ τόμοι αυτού του έπους με σημάδεψαν λόγω της γλαφυρής καθαρεύουσας και της αφηγηματικής δεινότητας του συγγραφέα και μόνο.

 

Ημέρα έβδομη

χιμαιρα

Η Μεγάλη Χίμαιρα, Μ. Καραγάτσης

Ο Καραγάτσης, ένα από τους πιο υποτιμημένους Έλληνες συγγραφείς (λόγω αφηγηματικής δεινότητας αυτός όντως), σημάδεψε την εφηβεία και τη μετεφηβεία μου όσο λίγοι συγγραφείς. Αυτό ήταν το πρώτο δικό του που διάβασα καθώς ήταν ένα από τα βιβλία που βρίσκονταν στη μικρή οικογενειακή μας βιβλιοθήκη. Περισσότερα εδώ.

 

Ημέρα όγδοη

28385042

Χόμπιτ, Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν

Το διάβασα 6-7 φορές κάπου στα μέσα με τέλη της δεκαετίας του ’80, σε εκείνη την πρώτη του έκδοση από τον Κέδρο με αυτό το εξώφυλλο την οποία διέθετε η δημοτική βιβλιοθήκη της κωμόπολής μας. Κάπως έτσι γνώρισα, πολύ πριν τις ταινίες του Πίτερ Τζάκσον, τη Μέση Γη, τον Νοσφιστή (Smaug), τον Θόριν Δρύασπι, τα ξωτικά και τα τελώνια, και ξεκίνησα μια όμορφη σχέση με το -κατασυκοφαντημένο και παρεξηγημένο- fantasy…

 

Ημέρα ένατη

σημειο

Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή, Ουμπέρτο Έκο

Είναι το βιβλίο με το οποίο γνώρισα τον Ουμπέρτο Έκο -και όχι μόνο: στις σελίδες του είδα για πρώτη φορά τον κόσμο μας με άλλα μάτια. Η τέχνη, η πολιτική, ο επαγγελματικός αθλητισμός, τα ΜΜΕ, και πολλά ακόμη, φωτίστηκαν από μια άλλη πλευρά· τα κείμενα αυτής της συλλογής νομίζω ότι ήταν τα πρώτα που με υποψίασαν γενικώς. Μετά ήρθαν τα μυθιστορήματά του, αλλά και πολλά από τα θεωρητικά του έργα, ώστε να μπορώ να πω με ασφάλεια ότι μεγάλο μέρος από τον τρόπο που σκέφτομαι οφείλεται στα γραπτά του Έκο.

 

Ημέρα δέκατη

16006471

Οι δύσκολοι έρωτες, Ίταλο Καλβίνο

Όπου, διαβάζεις για έρωτες που δεν είναι έρωτες, παρά σήματα καπνού με βρεγμένα ξύλα σε μια άγνωστη γλώσσα. Και όπου, κάπου ανάμεσα στην περιπέτεια ενός αναγνώστη και στην περιπέτεια ενός μύωπα, βρίσκεις τον εαυτό σου, για να τον ξαναχάσεις πάλι.

 

Bonus track

20000leygesrekos.jpg

Είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τις θάλασσες, Ιούλιος Βερν

Μια παλιά μου μαθήτρια, που με κάνει περήφανο εκεί στη Μολδαβία, μου ζήτησε ένα βιβλίο bonus στο παιχνίδι με τα εξώφυλλα και της έκανα το χατίρι. Αφού μάλιστα ξεκίνησε τη δική της συμμετοχή με το πρώτο βιβλίο που διάβασε, την ακολούθησα κι εγώ με το πρώτο «κανονικό» βιβλίο που διάβασα, δώρο του πατέρα μου από το τοπικό βιβλιοπωλείο, την άνοιξη της πρώτης μου χρονιάς στο δημοτικό. Είχε γίνει κυριολεκτικά φύλλο και φτερό από τις τόσες φορές που το διάβασα και με αυτό ξεκίνησε η σχέση μου με τον Βερν που εκτάθηκε σε όλη μου την παιδική ηλικία· μια σχέση σαν αυτή που περιγράφει ο στίχος του Καββαδία: «Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής/των μακρυσμένων λιμανιών και των γαλάζιων πόντων»: Μυστηριώδες νησί, Από τη Γη στη Σελήνη, Γύρω από τη Σελήνη, Το εναέριο χωριό, τα παιδιά του πλοιάρχου Γκραν, Μιχαήλ Στρογκώφ, Ροβύρος ο Κατακτητής και τόσα άλλα αναγνωστικά ταξίδια…

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.