Άλικη

Πρώτα εμφανίστηκε το χαμόγελό του στον καθρέφτη. Αφύσικα ανθρώπινο, υπερβολικά καλοσχηματισμένο, απόκοσμα χαρούμενο. Έπειτα τα λευκά μουστάκια του, τα ολοστρόγγυλα μάτια του, τα τριγωνικά αυτιά του, το ριγωτό του σώμα και τα νωχελικά του μέλη. Τον κοίταζε χωρίς να μιλά, μαγνητισμένη από την αντανάκλασή της στα δόντια του. Τον κοίταζε και περίμενε να την καλέσει. Εκείνος, χαμογελώντας ακόμη, άπλωσε τα μπροστινά του πόδια και της τρύπησε -ξανά- τους λοβούς των αυτιών της με το νύχι. Έτρεξε αίμα (λίγο), χρόνος (πολύς), και ένα μαύρο ρυάκι από τα μάτια της. Μετά έβαλε τα χέρια του στις τσέπες της και έβγαλε δύο σκουλαρίκια, ένα κόκκινο και ένα μπλε. «Αυτή τη φορά δεν θα διαλέξεις», είπε και της τα φόρεσε στα αυτιά. 

Όταν το κορίτσι αποκοιμήθηκε μπροστά του, ο γάτος έκανε ένα σάλτο, άφησε τη χαμογελαστή του μασέλα δίπλα της και έφυγε. Είχε δει ένα κουνέλι να περνά πίσω της και έπρεπε να βιαστεί για να μην του ξεφύγει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.