«Ουκ επ’ άρτω μόνω», προς απεργούς εκπαιδευτικούς το ανάγνωσμα

Ανανέωση 18/9, 17:45: Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους ναζί της Χρυσής Αυγής πιστεύεις ότι μπορείς να μπεις απλώς στην τάξη για να κάνεις μάθημα, αντί να αγωνίζεσαι ενάντια στην κυβέρνηση και τις πολιτικές που όπλισαν το χέρι τους;

Συναδέλφισσα και συνάδελφε που απεργούμε μαζί από τη Δευτέρα (16/9), που βρεθήκαμε όντας απεργοί στα σχολεία για να μιλήσουμε με γονείς και μαθητές, που ίσως για πρώτη φορά συναντηθήκαμε –επιτέλους χαμογελαστοί- στο δρόμο για τις συγκλονιστικές απεργιακές συγκεντρώσεις, που συμμετέχουμε σε αυτήν την πανέμορφη ποικιλία των απεργιακών μας δράσεων, άλλος λίγο και άλλη πολύ, μέχρι τώρα πετύχαμε σπουδαία πράγματα. Προετοιμάσαμε μια επιτυχημένη απεργία, απεργήσαμε σε ποσοστά που ίσως να μην έχουν ξαναεμφανιστεί, δείξαμε ότι μπορούμε να παλέψουμε όλοι μαζί, συμπορευθήκαμε με άλλους κλάδους, φέραμε την παιδεία στο κέντρο του δημόσιου λόγου, χρησιμοποιήσαμε τη φαντασία μας, τη δημιουργικότητα και τις νέες τεχνολογίες, μιλάμε στην κοινωνία για τα προβλήματα της εκπαίδευσης με τρόπο σύγχρονο και κατανοητό, και, το πιο σημαντικό, η κοινωνία μας ακούει με όλο και πιο ευμενή διάθεση. Κι ακόμη, κάναμε τα παπαγαλάκια του συστήματος, αυτούς που μας λοιδορούν και μας βρίζουν με κάθε ευκαιρία, να αφρίσουν από το κακό τους, να εξαπολύσουν νέα ψεύδη και να προσπαθούν να μειώσουν τον αγώνα μας, αληθινά τρομοκρατημένοι για τη συνέχεια.

Αυτό και μόνο θα έπρεπε να είναι αρκετό για να μη σκεφτούμε ούτε στιγμή ότι πράξαμε πλέον το συναδελφικό μας καθήκον επιστρέφοντας σιγά-σιγά στις σχολικές αίθουσες. Η απεργία μας είναι πενθήμερη –τουλάχιστον- και την Τετάρτη-Πέμπτη απεργούν μαζί μας οι δάσκαλοι, αλλά και οι εργαζόμενοι όλου του δημόσιου τομέα. Πώς είναι δυνατόν τώρα να σταματήσει να απεργεί κάποιος που απέργησε ήδη τη Δευτέρα ή/και την Τρίτη; Τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να μείνουμε στις θέσεις μας και να τις πυκνώσουμε ακόμη περισσότερο. Να δείξουμε τόσο στην κοινωνία όσο και σε αυτούς που μας χαρακτήρισαν «μια δράκα» ότι είμαστε πολλοί και είμαστε αποφασισμένοι. Αν συμβεί το αντίθετο, αν πούμε «φτάνει τόσο, αρκετά απέργησα» θα είναι σαν να δίνουμε το πράσινο φως στο Υπουργείο να μας τσακίσει κι άλλο, αφού θα βρεθούμε λειψοί στο μέτρημα.

Η κυβέρνηση και οι εντολείς της έχουν αποδείξει ότι είναι σκληροί μέχρι αναλγησίας, αλλά δεν είναι ανίκητοι. Αν θέλουμε να πετύχουμε κάτι περισσότερο από αυτά που πετύχαμε ως τώρα πρέπει να φανούμε κι εμείς το ίδιο σκληροί και ακλόνητοι. «Και τα χαμένα μεροκάματα;» θα ρωτάτε ήδη όσοι σκέφτεστε την επιστροφή στην τάξη. «Και οι υποχρεώσεις που τρέχουν;» «Τα δάνεια;» Θα κάνουμε λίγη ακόμη οικονομία, συνάδελφοι, θα ζοριστούμε, κι αν δεν έχουμε τη δυνατότητα, υπάρχει και το απεργιακό ταμείο, που επιτέλους δημιούργησε το σωματείο μας. Στο κάτω-κάτω, αν πρέπει να πληρώσουμε στην ώρα τους αυτά που χρωστάμε, ας αρχίσουμε από τα χρέη στα παιδιά μας, είτε είναι τα βιολογικά μας παιδιά είτε οι μαθητές μας. Αύριο ίσως είναι πολύ αργά. Και το ξέρουμε.

Απεργία λοιπόν. Για όσο χρειαστεί. Για να μην ξαναμπούμε στην τάξη με σκυμμένο το κεφάλι. Και όχι μόνο απεργία, αλλά και διαρκή παρουσία στις απεργιακές συγκεντρώσεις, στις πορείες, σε όλες μας τις δράσεις. Γιατί το χαμόγελο της αλληλεγγύης που είδαμε ο ένας στα χείλη του άλλου αυτές τις μέρες είναι η ελπίδα, η ζωή. Όλα τα άλλα είναι σκέτη επιβίωση. Όλοι μαζί μπορούμε.

ΥΓ. Δεν απευθύνομαι στα μίζερα εκείνα πλάσματα που μοιράζονται μαζί μας τα ίδια γραφεία και τις ίδιες αίθουσες και επέλεξαν να μην απεργήσουν ούτε τη Δευτέρα. Αυτές και αυτοί διάλεξαν ήδη τη μοναξιά του ατομισμού. Δεν τους μισώ. Τους οικτίρω.

«Αν Είναι ν’ Απεργήσεις, να μου Τηλεφωνήσεις»

Η ΟΛΜΕ, το πανελλήνιο συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών («Λειτουργών» σημαίνει το «Λ») Δευτεροβάθμιας («Μέσης») Εκπαίδευσης, προκηρύσσει απεργία για αύριο και μεθαύριο συμμετέχοντας στις κινητοποιήσεις ενάντια στο ασφαληστρικό. Κι ενώ θα περίμενε κανείς να συζητάμε στα σχολεία το κλείσιμό τους αυτές τις δυο μέρες, άλλα είναι τα προβλήματά μας.

Η διοίκηση, είτε πρόκειται για το Υπουργείο είτε για τους κατά τόπους Προϊσταμένους των Διευθύνσεων Β΄Βάθμιας Εκπαίδευσης είτε για τους διευθυντές των σχολείων (ας σημειωθεί ότι όλοι αυτοί είναι συνάδελφοι καθηγητές και μέλη της ΟΛΜΕ), ανέλαβε καλή ή κακή τη πίστει ρόλο αποτρεπτικό, απαξιωτικό και αστυνομευτικό σε σχέση με την απεργία.

Στο ένα σχολείο ο διευθυντής μέμφεται συνάδελφο και την πιέζει να μην απεργήσει γιατί είχε δηλώσει συνοδός σε προγραμματισμένη για την ημέρα της απεργίας σχολική εκδρομή ( πλάκα δεν έχει να απεργείς και συνάδελφοί σου να πηγαίνουν -εκπαιδευτική έστω- εκδρομή; ), σε άλλο ο διευθυντής ζητά να δηλώσουν ποιοι θα απεργήσουν από την προηγούμενη ημέρα  έτσι ώστε να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές στο πρόγραμμα και να φύγουν οι μαθητές και οι απεργοσπάστες [χρησιμοποιώ τη λέξη περιγραφικά και όχι αξιολογικά] νωρίτερα, με τρίωρα και τετράωρα. Για τον ίδιο λόγο σε όλα τα σχολεία οι Προϊστάμενοι στέλνουν εγκυκλίους ώστε να υποχρεωθούν όσοι δεν απεργούν να βρίσκονται σε αυτά από την πρώτη ώρα, ενώ σε κάποια οι διευθυντές δηλώνουν ότι αλλαγές στο πρόγραμμα δεν θα γίνουν μεν, οι απεργοσπάστες θα παραμείνουν στο σχολείο μέχρι το μεσημέρι δε, για να προσέχουν τους μαθητές στις ώρες των κενών που θα προκύψουν (αυτό προσωπικά και λίγο χαιρέκακα δε με πειράζει, αφού μάλλον θα ωθήσει κάποιους ακόμα στην απεργία). Αλλού διατυπώθηκε η αξίωση να ενημερώσουν αύριο το πρωί τηλεφωνικά οι απεργοί ότι πρόκειται να απεργήσουν, λες και δεν θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι όποιος απουσιάζει την ημέρα της απεργίας απεργεί, εκτός κι αν ενημερώσει διαφορετικά.

Κι όλα αυτά με το πρόσχημα της ομαλής λειτουργίας των σχολείων. Ναι, αυτής που η απεργία έχει σκοπό να διαταράξει.Και φυσικά όσο  τα δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα πέφτοντας στην παγίδα του φόβου ή του φιλότιμου, σε κάθε νέα απεργία θα μας ζητάνε περισσότερα μέχρι που θα φτάσουμε να παίρνουμε άδεια για να απεργήσουμε.

Βέβαια, ο βασικός λόγος που συμβαίνουν όλα αυτά είναι το ότι η απεργία στον κλάδο μας έχει καταντήσει μια προσωπική επιλογή και αυτό που υψώνεται πλέον ως λάβαρο είναι το δικαίωμα του καθενός να μην απεργήσει αντί να προτάσσεται επιτακτικά κάθε φορά η ηθική μας υποχρέωση ως μέλη του συνδικάτου να απεργήσουμε…

ΥΓ. Το πιο αστείο -αν δεν ήταν για κλάματα- έγινε σε σχολείο όπου ο διευθυντής είναι μέλος τοπικής ΕΛΜΕ: «-Έλα μωρέ, γιατί να απεργήσεις την Πέμπτη; Δύο ώρες μάθημα έχεις μόνο…»

(Δεν) Πάγωσε η Καφετιέρα

Απεργούν οι δημοσιογράφοι και για ένα 24ωρο δε μπορείς να ενημερωθείς σχεδόν από κανένα ελληνικό ΜΜΕ. Απεργούν οι τράπεζες και όλα τα υποκαταστήματα έχουν λουκέτο. Απεργούν οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ και ζέχνει ο τόπος. Απεργούν τα ταχυδρομεία, το ίδιο. Απεργούν οι εκπαιδευτικοί και ψάχνουμε να βρούμε ποσοστά συμμετοχής στην απεργία που συνήθως δε ξεπερνούν το ποσοστό της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές.

Για να μην απεργήσει κάποιος εργαζόμενος σήμερα, θα πρέπει να είναι ή πολύ προνομιούχος ή στο όριο της ανέχειας ή πολύ μαλ… εεε μίζερος. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για μια απεργία τα κυριότερα αιτήματα της οποίας (ασφαλιστικό, μισθοδοτικό) τα συμμερίζεται η πλειοψηφία του κλάδου. Δεν ξέρω αν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είναι τόσο προνομιούχοι ούτε μπορώ να πιστέψω ότι μία 24ωρη απεργία έχει τόσο τραγικές συνέπειες στον οικογενειακό τους προϋπολογισμό (αν ισχύει κάτι τέτοιο τα πράγματα είναι πολύ πιο άσχημα απ’ όσο φαντάζομαι). Τείνω να πιστέψω λοιπόν πως η τρίτη πιθανότητα είναι και η ισχυρότερη. Όλα τα άλλα περί αποτυχίας του συνδικαλιστικού μας κινήματος, περί κούρασης και απογοήτευσης, περί προδομένων αγώνων ή αγώνων χωρίς αντίκρυσμα έρχονται σε δεύτερη μοίρα, για να μην πω σε τρίτη ή σε τέταρτη. Τα τέσσερα αυτά χρόνια που βρίσκομαι στην εκπαίδευση ένα πλήθος γεγονότων με έχει πείσει ότι η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών σήμερα χαρακτηρίζεται από ένα ακαταμάχητο (σαν τη βλακεία) μείγμα βολέματος, ραγιαδισμού και μιζέριας.

Ένα από τα μαθήματα της γ’ γυμνασίου είναι και η Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή, ενώ αντίστοιχο μάθημα υπάρχει και στη β’ λυκείου. Στο πλαίσιο τους διδάσκουμε στα παιδιά και τα σχετικά με το δικαίωμα της απεργίας και τους κοινωνικούς αγώνες. Υπάρχει μεγαλύτερη ανακολουθία από το να δείχνουμε στους μαθητές μας με τη στάση μας ότι δε πιστεύουμε εμείς οι ίδιοι στην απεργία ως μέσο πίεσης;