Αρρυθμοί

19 αναρτήσεις, 11.000 επισκέψεις φέτος, 2.700 σε μια μέρα. Αριθμοί που έχουν να κάνουν λίγο ή πολύ με τη ματαιοδοξία του μότο αυτού του μπλογκ, αλλά και άλλα στοιχεία για την πορεία του μέσα στο 2012 στο λινκ που βρίσκεται στο τέλος αυτού του κειμένου. Εδώ θέλω απλώς να πω ότι η μερίδα του λέοντος ανήκει σε όσους βρέθηκαν στα λημέρια μου για να διαβάσουν τα περισσότερο πολιτικά μου κείμενα ή ψάχνοντας για σεξοκωμωδίες σε ένα ποστ του 2007. Κι ας ήταν αυτή η χρονιά με τις ελάχιστες αναρτήσεις μια χρονιά στην οποία άλλα ήταν τα κείμενα που πόνεσα και αγάπησα, όπως αυτό ή αυτό  ή αυτό ή εκείνο, αλλά και αυτό και τούτο.  Εξαιρετικό το δίδαγμα που προκύπτει για το τι από όσα γράφεις θεωρείς εσύ σημαντικό ή ωραίο και τι οι αναγνώστες σου.

Καλή μας χρονιά.

Click here to see the complete report.

Η Πόρτα

«Γιατί τα πράγματα έχουν ως εξής: κλείνει κανείς την πόρτα και θέλει να μείνει μόνος, και την ίδια στιγμή που η επιθυμία του είναι αυτή, την ίδια στιγμή που κλείνει την πόρτα, γνωρίζει ταυτόχρονα ότι πρόκειται για μια λάθος πράξη, ακόμα μια λάθος πράξη, γιατί κατά βάθος ούτε μόνος θέλει να είναι.»  Thomas Bernhard

Τρία Παρά Δύο

Αυτό ήταν λοιπόν… Κάπου εδώ τελειώνει η διαμονή μου στη Δράμα που ξεκίνησε έναν ελπιδοφόρο Σεπτέμβρη μιας χρονιάς γεμάτης αισιοδοξία και εθνική ανάταση. Σε λίγα λεπτά θα αποσυνδέσω τον υπολογιστή για να τον πακετάρω και να τον φορτώσω στο φορτηγό που έρχεται. Κυριακή. Μετακόμιση. Τι λείπει για να συμπληρωθεί η μελαγχολία αυτών των στιγμών;

Πάντως όχι ένα «αντίο». Τα σιχαίνομαι εξάλλου. Συν τοις άλλοις, όποτε τα είπα δεν έπιασαν…

«Θα ξανάρθω» λοιπόν. Το προτιμώ. Καλά ήταν.

Θεσσαλονίκη σου ‘ρχομαι!

Ανήσυχες Σφαίρες

Τις τελευταίες μέρες δεν είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος ή στεναχωρημένος αλλά παρ’ όλ’ αυτά, tanguera, ούτε εγώ γράφω στο blog: απ’ ό,τι φαίνεται πρέπει να διευρύνεις τον ορισμό 🙂

Το σίγουρο είναι ότι νιώθω περίεργα εδώ και λίγο καιρό. Και πώς να μη νιώθω; Από τον Μάιο έγιναν τόσα πολλά… Διακοπή κάθε επαφής με ένα πλάσμα (δεν τολμώ να πω «μια γυναίκα» -δεν αρκεί) που ερωτεύτηκα σφόδρα και προφανώς (;) ακόμα τριγυρνά σα χαμίνι στα σοκάκια του νου μου. Έγκριση μετάθεσης από τη Δράμα στα Γιαννιτσά και μετατροπή των δύο τελευταίων μηνών της σχολικής χρονιάς σε τελευταίους μου μήνες στη Δράμα. Νέες γνωριμίες και σχέσεις, παράθυρα σε γοητευτικούς κόσμους. Επικίνδυνες ακροβασίες ανάμεσα σε «πρέπει» και σε «θέλω». Μια φίλη να δηλώνει πως δε θέλει να με ξαναδεί μπροστά της. Επιτυχής αναζήτηση σπιτιού στη Θεσσαλονίκη. Ώρες φανερών και κρυφών αποχωρισμών και αποχαιρετισμών: το σχολείο, οι μαθητές (μόλις έγραψα «συμμαθητές» και το διόρθωσα), οι συνάδελφοι, οι φίλοι εδώ στη Δράμα. Και τις επόμενες μέρες το πακετάρισμα και η μετακόμιση.

Μέσα σ’ όλα αυτά -ή και εξαιτίας όλων αυτών- σκέψεις για τον θάνατο, τον έρωτα, την όμορφα μάταιη και γοητευτικά άσκοπη ζωή μας, μουσικές, βιβλία, ταινίες, νύχτες, μεσημέρια, στιγμές αφόρητα ίδιες ζευγαρωμένες με πράγματα που μοιάζουν απατηλά καινούρια…. -εδώ, φίλε θεατή, αρχίζει η κοινοτοπία του blogger, που, μη έχοντας ελπίδες για κάτι καλύτερο, κλείνει αυτό το post και πάει για τις απαραίτητες δουλειές που προηγούνται του ξενοικιάσματος και της μετακόμισης…

ΥΓ. Το γράφω εδώ γιατί έτσι θα αναγκαστώ να συμμορφωθώ: πρέπει οπωσδήποτε να ανεβάσω κάτι για το Stranger than Fiction, τον Μαύρο Πύργο του Stephen King και για τον Δισκόκοσμο του Terry Pratchett.