«Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…»

Αυτό το κείμενο θέλω να το γράψω εδώ και καιρό για να μιλήσω στον Άνθρωπο που κρύβεται μέσα σε σένα, συμπολίτη μου. Σε σένα που δεν έχεις τραβήξει μαχαίρι σε ξένο, που δεν κλώτσησες μετανάστη, που δεν χτύπησες μελαμψό, αλλά ψήφισες ή θα ψηφίσεις Χρυσή Αυγή, λες ότι καλά τα λένε, υποστηρίζεις κι εσύ ότι οι ξένοι είναι πολλοί στη χώρα μας, ότι χωρίς αυτούς τους κακομοίρηδες από την Ασία και την Αφρική θα ήμασταν καλύτερα κοκ. Απευθύνομαι σε σένα που λες ότι είσαι περήφανος που είσαι Έλληνας, που καμαρώνεις για τον ελληνικό πολιτισμό και για το ότι μόνο στη γλώσσα μας υπάρχουν έννοιες όπως φιλότιμο, λεβεντιά, μεράκι.

Πριν διαβάσεις όμως όσα έχω να σου πω δες προσεχτικά τις παρακάτω φωτογραφίες.

2013-05-27 00.15.2497955-photo  metanastesepithesi Metanastis-Epithesi-324x270112611-metanastes

Τις είδες καλά;

Αν σε σόκαραν, αν ταράχτηκες και σκέφτηκες ότι αυτό δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο, συνέχισε να διαβάζεις αυτό το κείμενο. Αν όχι, μπορείς να σταματήσεις. Είμαστε εχθροί και δεν έχουμε τίποτα να πούμε μεταξύ μας. Θα με βρεις αλλιώς μπροστά σου.

Πάρε δρόμο.

——————————————————————

Και τώρα που μείναμε εδώ μόνο εμείς που φρίττουμε βλέποντας χαρακωμένα και χτυπημένα ανθρώπινα σώματα, να τι έχω να σου πω:

Αυτά τα πληγωμένα κορμιά και πρόσωπα ανήκουν σε πρόσφυγες και μετανάστες που βρέθηκαν στη χώρα μας -για να μείνουν ή για να περάσουν στην Ευρώπη, αδιάφορο. Γι’ αυτό το φοβερό τους έγκλημα χτυπήθηκαν με μίσος από τα χέρια και τα όπλα κάποιων που ζουν ανάμεσά μας. Κάποιων που χαιρετούν όπως οι ναζί που βλέπεις στις ταινίες για την Κατοχή, που φωτογραφίζονται περιχαρείς δίπλα σε θαλάμους αερίων, που μπαινόβγαιναν μέχρι τώρα στις φυλακές για αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Μπορεί και να γνωρίζεις κάποιους σαν κι αυτούς ή να υποψιάζεσαι ότι κάποιοι γνωστοί σου -όχι εσύ- κάνουν ή θα έκαναν κάτι ανάλογο.

Ξέρεις ότι αυτές οι επιθέσεις έχουν πληθύνει τα τελευταία χρόνια. Ξέρεις ότι ο αριθμός τους αυξήθηκε κατακόρυφα όταν η Χρυσή Αυγή μπήκε στη Βουλή. Ξέρεις ότι οι δράστες τους σπάνια συλλαμβάνονται και ακόμη πιο σπάνια τιμωρούνται από τη δικαιοσύνη.

Αυτό που μπορεί να μην ξέρεις ή να μην έχεις σκεφτεί όμως είναι ότι το χέρι τους δεν το οπλίζει μόνο το δικό τους -απύθμενο βέβαια- μίσος. Δεν αρκεί αυτό. Αυτοί που χτυπούν με μαχαίρια γίνονται όλο και πιο επιθετικοί και θρασείς γιατί όλο και πιο πολλοί χτυπούν με λόγια. Κάθε φορά που λες «Ναι, αλλά έχουμε υπερβολικά πολλούς ξένους,» κάθε φορά που αφήνεις αναπάντητο ένα «πότε θα ξεβρομίσει ο τόπος από τους ξένους;», όποτε στρέφεις αλλού το βλέμμα μπροστά σε έναν οδηγό λεωφορείου που συμπεριφέρεται σε κάποιον σκουρόχρωμο σαν να ‘ταν σκουπίδι, τους δίνεις όλο και πιο πολύ θάρρος για να κάνουν πράξη με τον δικό τους τρόπο την εντολή που [νομίζουν ότι] τους δίνεις: «Έξω οι ξένοι!» Είναι αλήθεια, όλα αυτά που είδες στις φωτογραφίες τα κάνουν στο όνομά σου. Ρώτα τους.

Το αποδέχεσαι λοιπόν αυτό; Δέχεσαι να χτυπιούνται και να δολοφονούνται άνθρωποι στο όνομά σου, στο όνομα της ανωτερότητάς μας ως φυλής, στο όνομα του «ρεαλισμού» που λέει ότι δήθεν δεν χωράμε; Αν απαντήσεις ναι, είσαι κι εσύ εχθρός μου και δεν έχω τίποτα άλλο να σου πω πέρα από το ότι αυτή την απάντηση δεν την θεωρώ άλλη μια «γνώμη.» Αν θες όμως συνέχισε να διαβάζεις για να δεις ποια θα είναι η στάση μας απέναντί σου από δω και πέρα.

—————————————————–

 Εσένα, φίλε και φίλη, που απάντησες ότι δεν θες να γίνονται αυτά τα εγκλήματα σχεδόν σε ακούω να ρωτάς «τι μπορούμε να κάνουμε όμως; «. Πολλά.

Πρώτα-πρώτα, απόσυρε τη στήριξή σου όχι μόνο από τον πιο ξεκάθαρο εκφραστή αυτών των αντιλήψεων, τη Χρυσή Αυγή, αλλά και από όσους ανήκουν σε άλλους πολιτικούς χώρους και λένε παρόμοια πράγματα. Διακήρυξε δημόσια ότι δεν θα τους ξαναψηφίσεις. Πρόσεξε και τον δικό σου λόγο και προσπάθησε να αφαιρέσεις από αυτόν κάθε εκούσια ή ακούσια ρατσιστική αναφορά. Πείσε τους γύρω σου να κάνουν το ίδιο. Κι αν δεν καταλαβαίνουν αλλιώς, κόψε τους την καλημέρα. Δώσε τους να καταλάβουν ότι δεν ανέχεσαι απόψεις που οδηγούν σε τέτοια χτυπήματα. Κάνε παρατήρηση σε οδηγούς λεωφορείων, σε πωλητές, σε δημόσιους υπαλλήλους, σε οποιουσδήποτε έχουν ρατσιστική συμπεριφορά. Ενημέρωσε τις αρχές ή τις οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στο χώρο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του αντιρατσισμού για κάθε τέτοιο περιστατικό, για πράξεις λεκτικής ή σωματικής ρατσιστικής βίας, για ενέργειες που ταπεινώνουν με οποιονδήποτε τρόπο ανθρώπους. Πάρε μέρος στο πλήθος των αντιρατσιστικών/αντιφασιστικών εκδηλώσεων που γίνονται σχεδόν καθημερινά κάπου κοντά σου. Η σιωπή είναι συνενοχή. Μονάχα η ενεργή στάση του καθενός μας ενάντια σε αυτούς που μισούν τον «άλλο», τον «πλησίον» μπορεί να σταματήσει αυτή τη βαρβαρότητα.

Και τώρα, πριν γίνω ακόμη πιο δασκαλίστικος, θα σε αφήσω ζητώντας μόνο να ρίξεις άλλη μια ματιά στις φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

//

//

Advertisements

Ρατσιστικές επιθέσεις με μαχαίρι στη Θεσσαλονίκη – Δελτίο Τύπου

Image
Το Σάββατο 25/5 σημειώθηκαν για πρώτη φορά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης αιματηρές ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών, φανερώνοντας και στην πόλη μας σε τι βαρβαρότητα μπορεί να οδηγήσει η άνοδος του ρατσισμού και του φασισμού. Δύο μετανάστες τραυματίστηκαν από επίθεση με μαχαίρι, ο ένας μάλιστα στο λαιμό, σε διαφορετικά σημεία της πόλης και έχουν ήδη καταγγείλει στις αρχές ότι οι δράστες εκτόξευσαν πρώτα εναντίον τους ρατσιστικές απειλές.
Συγκεκριμένα, το μεσημέρι του Σαββάτου 25/5, γύρω στις 12:00, ομάδα Ελλήνων προπηλάκισε Αφρικανούς πλανόδιους μικροπωλητές στην περιοχή της Αριστοτέλους και στην Τσιμισκή, απειλώντας τους ότι αν δεν φύγουν από τη χώρα θα τους σκοτώσουν. Στις 16:00 λοιπόν δύο άτομα που επέβαιναν σε μηχανάκι πλησίασαν, σύμφωνα με μαρτυρίες, έναν 39χρονο μικροπωλητή από τη Ρουάντα και ο ένας από αυτούς επιχείρησε να τον μαχαιρώσει στο λαιμό. Ο μετανάστης τραβήχτηκε προς τα πίσω γλιτώνοντας τα χειρότερα με έναν ελαφρύ τραυματισμό στην τραχηλική χώρα. Διακομίστηκε στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο όπου του έγινε συρραφή του τραύματος, ενώ κατέθεσε στην Αστυνομία για το περιστατικό, ενώ κατέθεσε στην Αστυνομία για το περιστατικό.
Σαν να μην έφθανε αυτό, ένας νεαρός Ιρακινός μετανάστης κατήγγειλε ότι αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, γύρω στις 02:00, δέχθηκε έξω από τη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ επίθεση από ομάδα ατόμων που αφού τον ρώτησαν από πού είναι του απηύθυναν αρχικά απειλές με σαφή ρατσιστικά υπονοούμενα, όπως «γύρνα στη χώρα σου», «σήκω φύγε από δω», και στη συνέχεια τον χτύπησαν με στιλέτο προξενώντας του ένα διαγώνιο τραύμα στο θώρακα (βλ. φώτο). Ο Ιρακινός κατόρθωσε να διαφύγει από τους δράστες και πήγε στο Ιπποκράτειο όπου του έγιναν επίσης έγινε συρραφή του τραύματος. Τη Δευτέρα 27/05 συναντήθηκε με δικηγόρο της NAFTHA και κατέθεσαν μήνυση κατά αγνώστων με τη διαδικασία του αυτοφώρου.
Δεν θα επιτρέψουμε τέτοιες απάνθρωπες επιθέσεις να γίνουν κομμάτι της καθημερινότητας της πόλης μας. Κανείς από μας δεν μπορεί να μένει απαθής θεατής μπροστά σε πράξεις ρατσιστικής βίας, λεκτικής ή σωματικής. H αδιαφορία του καθενός μας οπλίζει με ακόμη μεγαλύτερο θράσος όλους εκείνους που γεμάτοι φυλετικό μίσος επιτίθενται σε αδύναμους ανθρώπους. Ενωμένοι όλοι μαζί θα πρέπει να επαγρυπνούμε και να δρούμε άμεσα κάθε φορά που γινόμαστε μάρτυρες περιστατικών που ταπεινώνουν με τον πιο απαίσιο τρόπο την ανθρώπινη υπόσταση.
6984108744: Γραμμή επικοινωνίας της NAFTHA για θύματα ή μάρτυρες περιστατικών ρατσιστικής βίας ή ατιμωτικής συμπεριφοράς

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, Αντιφασιστική Συνέλευση Αλληλεγγύης, NAFTHA

//

Ένα μικρό κείμενο για σένα, ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για τη Χρυσή Αυγή

Πρώτα-πρώτα, κύριε Κασιμάτη, το να ευχαριστεί κανείς άτομα ή ομάδες για τη βία που ασκούν δεν μπορεί να σταθεί ούτε ως ρητορικό σχήμα -κι εσείς στην προκειμένη περίπτωση γράφετε αυτολεξεί «σοβαρολογώ απολύτως.» Και δεν μπορεί να σταθεί όχι γιατί είναι υπερβολικό ή άκομψο, αλλά γιατί είναι βαθιά προσβλητικό απέναντι στα θύματα αυτής της βίας, την οποία εσείς απ’ ό,τι φαίνεται αντιλαμβάνεστε μόνο συμβολικά, ως ευκαιρία δηλαδή για διόρθωση λαθών δεκαετιών, ενώ τα ίδια την ένιωσαν στο πετσί τους. Φανταστείτε π.χ. τον Τζορτζ Μπους Τζούνιορ να βγαίνει και να λέει μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους: «Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Αλ Κάιντα – και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία των τρομοκρατών…» Θα τον είχαν πάρει με τις πέτρες. Εκτός κι αν χρησιμοποιήσατε αυτό το ρητορικό τέχνασμα για να μπορείτε έπειτα να το πάρετε πίσω ζητώντας συγγνώμη για την υπερβολική και κακή διατύπωση, αλλά εμμένοντας στην ουσία του κειμένου σας που είναι το φιλόδοξο ξαναγράψιμο της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης.

Τι μαθαίνουμε λοιπόν από το πόνημά σας;

  • Ότι στην Ελλάδα έχουμε «οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς» από τη Μεταπολίτευση και μετά. Βέβαια δεν μας δίνετε συγκεκριμένα παραδείγματα ούτε αυτής της βίας (εκτός αν εννοείτε βία την υποστήριξη της κατάληψης του κτιρίου της Νομικής από μετανάστες-απεργούς πείνας ή τη διαμαρτυρία ενάντια σε εταιρείες που ξεσηκώνουν πλήθος τοπικών αντιδράσεων -σας χαρίζω την υποτιθέμενη βία εναντίον απεργοσπαστών, αλλά με ένα παράδειγμα στα τρία δεν πάτε πουθενά) ούτε της οιονεί νομιμοποίησής της (από ποιους και με ποιον τρόπο;) ούτε φυσικά ποιας Αριστεράς -κι εδώ η λαθροχειρία της αναφοράς στην δεύτερη παράγραφο των «αναρχικών κουκουλοφόρων» («Αριστερά» κι αυτοί;) που σπάνε μάρμαρα σε κάθε συλλαλητήριο βγάζει μάτια. Πόσο βολικό όμως, ε; Γενικά και αόριστα πράξεις βίας της Αριστεράς εδώ και 38 χρόνια από τη μια, ειδικά και συγκεκριμένα οι τωρινές πράξεις βίας της Χρυσής Αυγής από την άλλη, αλλά η ζυγαριά ισορροπεί.

  • Ότι στην Ελλάδα είχαμε σοβιέτ με αστακομακαρονάδα. Για την αστακομακαρονάδα δεν θα διαφωνήσω, αλλά σοβιέτ, σοβιέτ… Το βρήκα! Για να δω τι λέει η wikipedia της σύγχρονης πραγματικότητας… για στάσου, είχαμε εμείς «συμβούλια αντιπροσώπων της κάθε διοικητικής περιφέρειας που εκλέγονταν είτε απ’ ευθείας από τον λαό, είτε από αντιπροσώπους σοβιέτ μικρότερων περιοχών», έστω με αστακομακαρονάδα;;; 

  • Ότι παράλογο σε σχέση με τις «αναπτυγμένες χώρες» είναι η θραύση των μαρμάρων και όχι π.χ. το να δουλεύεις σήμερα και το αφεντικό σου να σε πληρώνει μετά από πέντε μήνες.

  • Ότι αυτό που «έχει  πάει πολύ στραβά σε τούτη τη χώρα όλα αυτά τα χρόνια της Μεταπολίτευσης» είναι η υποτιθέμενη ασύδοτη βία της Αριστεράς και όχι η ασυδοσία του κεφαλαίου, όπως αυτό του εργοδότη σας, των αστικών κομμάτων που τα θεωρείτε θεματοφύλακες της δημοκρατίας σας και του κράτους  με τη νομιμοποιημένη βία του.

  • Ότι ο Παπουτσής εξαφανίστηκε από την πολιτική όχι επειδή έπνιξε εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών στα δακρυγόνα, αλλά επειδή έκανε την κότα απέναντι στη βία της Αριστεράς.

  • Ότι τα γεγονότα με τους Χρυσαυγίτες βουλευτές στο πανηγύρι της Ραφήνας και τη λαϊκή αγορά του Μεσολογγίου (και όχι στο «πανηγύρι του Μεσολογγίου» όπως γράφετε -αλλά σιγά μην το ελέγχατε κιόλας) που ζητούσαν άδειες και αναποδογύριζαν πάγκους μεταναστών εξισώνονται με… -αλήθεια, με ποιες πράξεις αριστερών βουλευτών εξισώνονται, ώστε να είναι εύστοχος ο συσχετισμός ακροδεξιάς και ακροαριστερής βίας;

  •  Ότι σε ένα κείμενο για τη βία και τη δημοκρατία χωράει παραπολιτικό και κακεντρεχές σχόλιο για τη φωνή μιας βουλευτίνας -παρεμπιπτόντως οι Ερινύες ήταν η προσωποποίηση των τύψεων, οπότε καλύτερα Ερινύα, παρά Εφιάλτης. 

  • Ότι «κουκουέδες, συριζαίοι, χρυσαυγίτες – όλοι τους βλάπτουν τη δημοκρατία εξίσου.»

  • Ότι η Λιάνα Κανέλλη, μια γυναίκα άνω των 60, «έφαγε προεκλογική μπούφλα» από τον Κασιδιάρη και όχι τέσσερις σφαλιάρες δημοσίως και ότι στις παρέες σας υπάρχουν πολλοί που το ευχαριστήθηκαν -ή μήπως θα έπρεπε να γράψω «ευχαριστηθήκατε»;

  • Ότι στη Γερμανία της Βαϊμάρης τα Τάγματα Εφόδου ήταν το φυσικό επακόλουθο της Ρόζας Λούξεμπουργκ και οι Ταγματασφαλίτες (οι δοσίλογοι ντε, οι συνεργάτες των Γερμανών) στην Κατοχή το φυσικό επακόλουθο του ΕΛΑΣ, της αντίστασης δηλαδή ενάντια στους Ναζί. 

  • Ότι η κυβέρνηση μπροστά στη βία της Χρυσής Αυγής αυτό που πρέπει να κάνει πάνω απ’ όλα είναι να επιβάλει τη νομιμότητα προς κάθε πλευρά -άσχετα αν η άλλη πλευρά δεν κάνει τίποτα από όσα κάνει η ΧΑ.

  • Ότι σε ένα κείμενο που μιλά για τη βία των νεοναζί χώρεσε στην τελευταία του σειρά ένα κακεντρεχές σχόλιο ακόμη και για τον Μανόλη Γλέζο.

    Όταν ξεκίνησα το hashtag #do_it_like_kasimatis στο twitter νωρίτερα σήμερα, ο φίλος μου ο Θωμάς σχολίασε επί λέξει: «φαγώθηκες με τον μαλάκα. Μη διαβάζεις την φυλλάδα τους, μην κάνεις κλικ στο site τους και μη βλέπεις τον σταθμό τους.» Τα έχω κάνει και τα τρία εδώ και καιρό. Αλλά μερικά πράγματα δεν πρέπει να τα αφήνουμε αναπάντητα. Δυστυχώς, σας διαβάζει -ακόμη- κόσμος.

Ο Γαβριάς, η Μποβαρύ και το Ομαδικό Σεξ στη Λογική

Σήμερα το απόγευμα από μήνυμα στο twitter πληροφορήθηκα για ένα άρθρο της Λώρης Κέζα στο ΒΗΜΑ («Οι παρανοήσεις του κ. Αλαβάνου») με το οποίο επιτίθεται στον Αλαβάνο λόγω μιας αποστροφής της ανακοίνωσης του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής (προσέξτε πώς ήδη από τον τίτλο η ανακοίνωση ενός ολόκληρου πολιτικού σχηματισμού πιστώνεται σε ένα πρόσωπο -έστω στον ηγέτη του), όπου οι προχθεσινοί «συγκρουσιακοί» παραλληλίζονται με τον Γαβριά από τους Άθλιους του Ουγκό. Οπαδός του Μετώπου δεν είμαι, τον Αλαβάνο δεν τον έχω και θεό, την ανακοίνωση δεν την ήξερα, το ΒΗΜΑ ούτε ζωγραφιστό δεν θέλω να το βλέπω, αλλά ήταν τόσο εξοργιστικά όσα γράφει η Κέζα που από επαγγελματική διαστροφή ξεκίνησα να γράφω ένα σχόλιο κάτω από το άρθρο. Αυτό το σχόλιο αποτελεί και τη βάση του παρακάτω αναλυτικού σχολιασμού ενός τυπικού κειμένου προπαγάνδας, πασπαλισμένου με ημιμάθεια. Έτσι, για να μη νομίζουν ότι παίζουν μπάλα μόνοι τους.

[Με γκρι είναι το κείμενο της Κέζα και με πορτοκαλί τα σχόλιά μου]

Τι θα έκανε η κυρία Μποβαρύ αν κατέβαινε στο Σύνταγμα με τους διαδηλωτές; Επειδή υπήρξε λυσσάρα, θα έκανε ομαδικό σεξ με τους κουκουλοφόρους. Μια τέτοια προσομοίωση θα έκανε ο κ. Αλαβάνος αν έπιανε στο στόμα του την ηρωίδα του Φλομπέρ.

Δυνατή εισαγωγή που συνδυάζει σεξ και βία. Ακόμη πιο ακραία αναλογία -έστω υπόθεση- που απαντά στην αναλογία του Αλαβάνου. Αναλογία είπα; Υπόθεση; Λάθος. Η Κέζα τη χαρακτηρίζει «προσομοίωση», ξέρετε, από αυτές που κάνουν οι εκπαιδευόμενοι πιλότοι μπροστά σε οθόνη Η/Υ πριν πιάσουν κανονικό τιμόνι αεροσκάφους στα χέρια τους. Ο Αλαβάνος λοιπόν αν έπιανε τη μαντάμ Μποβαρύ στο στόμα του (wow!) θα έκανε προσομοίωση ομαδικού σεξ με τους κουκουλοφόρους. Kinky, ε;

Μια ανάλογη υπέρβαση έκανε με άλλον κλασικό τίτλο, λέγοντας ότι «Ο Γαβριάς των “Αθλίων” του Βίκτωρος Ουγκώ, αν είχε κατέβει χθες στο Σύνταγμα, δεν θα ήταν στα κλειστά μπλοκ κομματικών νεολαιών, θα έκαιγε με την παρέα του τράπεζες και κινηματογράφους».

«Ανάλογη υπέρβαση» θα ήταν αν ο Γαβριάς των «Αθλίων» ήταν ο Τομ Σώγιερ ή ο Χάκλμπερι Φιν, απλώς ένα σκανταλιάρικο ζιζάνιο δηλαδή. Κοίτα όμως σύμπτωση! Ο Γαβριάς στους Άθλιους συμμετέχει σε οδομαχίες στην εξέγερση του 1832 στο Παρίσι μαζί με νέους φοιτητές, φτωχούς, αλήτες και πολλούς άλλους. Μπορεί να μην είναι απόλυτα εύστοχη η αναλογία, εκτός τόπου και χρόνου δεν τη λες όμως. Τι λέει δηλαδή η ανακοίνωση του Μετώπου; Ένας επινοημένος χαρακτήρας των Αθλίων του Ουγκό, ο Γαβριάς, ενθουσιώδης και κυνικός αλητάκος (λούμπεν δηλαδή) που πολεμά στα οδοφράγματα του Παρισιού, χωρίς να ξέρει καλά-καλά γιατί, θα βρισκόταν ανάμεσα σε αυτούς τους λούμπεν νέους που καίγαν προχτές τράπεζες και κινηματογράφους. Η αναλογία του Αλαβάνου είναι ξεκάθαρη: ο απεγνωσμένος αλήτης του 19ου αιώνα είναι ο εμπρηστής κουκουλοφόρος του 21ου. Και είναι ακόμη πιο ξεκάθαρη η πολιτική θέση του Αλαβάνου έτσι όπως έχει ξεδιπλωθεί στο τμήμα της ανακοίνωσης του Μετώπου  που καταλήγει στην κατακλείδα που παραθέτει η Κέζα: αυτές οι συμπεριφορές είναι αδιέξοδες πολιτικά και δείχνουν την αποξένωση της αριστεράς από το απελπισμένο κομμάτι της άγριας νεολαίας.

Να επισημάνουμε κατ’ αρχάς ότι είναι πολύ χαριτωμένο να επικαλείται ο αρχηγός των ατάκτων έναν συντηρητικούλη συγγραφέα του 19ου αιώνα.

Να επισημάνουμε κι εμείς ότι είναι πολύ χαριτωμένο να θεωρούμε επίκληση ενός συγγραφέα την αναφορά σε έναν από τους μυθιστορηματικούς του χαρακτήρες που ήταν τόσο τυπικός ώστε το εξελληνισμένο όνομά του έχει καθιερωθεί από την πρώτη μετάφραση των Αθλίων ως συνώνυμο του αλητάκου, χάνοντας ακόμη και το αρχικό κεφαλαίο του γράμμα. Με την ίδια λογική, αν εγώ πω ότι κάποιος πολεμά ανεμόμυλους σαν τον Δον Κιχώτη του Θερβάντες, επικαλούμαι έναν ευγενή Ισπανό του 17ου αιώνα;

Ο Ουγκώ δεν υπήρξε μπροστάρης των προοδευτικών δυνάμεων παρά το γεγονός ότι ήταν έντονα πολιτικοποιημένος.

Από δω και πέρα η Κέζα απογειώνεται. Όπως το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής έγινε «Αλαβάνος», έτσι και ο Γαβριάς έγινε Ουγκό. Το «βάζω λόγια στο στόμα του άλλου» γνωρίζει νέες δόξες. Δεν θα μπω στη διαδικασία να συζητήσω τις ίδιες τις θέσεις του Ουγκό πάνω στο θέμα της βίας, αφού είναι πραγματικά άσχετες με το θέμα. Αν πίστευε η αρθρογράφος του Βήματος ότι η αναλογία του Αλαβάνου είναι αποτυχημένη, θα ήταν πολύ πιο δόκιμο να μας εξηγήσει το γιατί με ενδοκειμενικούς/λογοτεχνικούς/ιστορικούς όρους, να μας πει δηλαδή γιατί ο Γαβριάς δεν είναι κάτι αντίστοιχο των σημερινών κουκουλοφόρων (προσωπικά πάντως δεν καίγομαι να πάρω θέση σε μια λογοτεχνική αναφορά). Αντίθετα, αφιερώνει το μισό άρθρο για να μας πει ουσιαστικά ότι ο Ουγκό διαφωνούσε με τους Γαβριάδες και τις πρακτικές τους. Και; Το να μπερδεύει κανείς επινοημένους λογοτεχνικούς χαρακτήρες με τις δημόσιες θέσεις του δημιουργού τους είναι σχεδόν έγκλημα καθοσιώσεως στην κριτική της λογοτεχνίας. Ξανά: δεν μιλάμε για τον Ουγκό, για τον Γαβριά μιλάμε!

Προπάντων ήταν υπέρμαχος της μη-βίας. Και για να πετάξουμε ένα τσιτάτο, θα θυμηθούμε ότι έλεγε: «καμία περίσταση δεν επιτρέπει στο δίκαιο να εκχωρήσει τη θέση του στη βία και τον θυμό». 

Τσιτάτο εσείς, τσιτάτο κι εμείς: 

«-Διαβάτη,

μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι:

Βόλια, μπαρούτι θέλω. Νά.»

(απόσπασμα από Το Ελληνόπουλο του Β. Ουγκό, απόδοση στα ελληνικά Κωστής Παλαμάς)


Θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο στον κ. Αλέκο Αλαβάνο και τους συμπορευόμενους του να δουν με μεγαλύτερη προσοχή τις δημόσιες θέσεις του Βίκτωρος Ουγκώ.

Μπορεί όντως να ήταν χρήσιμο κάτι τέτοιο, αλλά οι δημόσιες θέσεις του Ουγκό δεν έχουν σχέση με έναν λογοτεχνικό του χαρακτήρα και σίγουρα δεν θα βοηθούσαν σε μια ορθότερη χρήση του ως λογοτεχνικό/ιστορικό παράδειγμα. Τίποτα περί αυτονομίας του λογοτεχνικού έργου από τον δημιουργό του έχει πάρει το αυτί σας, κυρία Κέζα;

Θα ήταν φτηνή εκ μέρους μας η αναφορά στην προλεταριακή εξέγερση του 1848, όπου ο λογοτέχνης πήρε μέρος ενισχύοντας την εθνοφρουρά ενάντια στους ξεσηκωμένους εργάτες. Θα ήταν φτηνή γιατί το μετάνιωσε. Αφήνουμε τα περιστατικά για να πιάσουμε το ζουμί της σκέψης του.

Δεν θα ήταν φτηνή. Αφού μετάνιωσε θα ήταν τουλάχιστον παραπλανητική.

Ο Βίκτωρ Ουγκώ αφιερώθηκε στο δίπολο επανάσταση-πολιτισμός. Δεν ήταν υποστηρικτής της λογικής «τα σπάζουμε και σφάζουμε» έτσι για να περνάει η ώρα ούτε αποδεχόταν τα άνευ στόχου ξεσπάσματα οργής.

Υπονοείτε ότι το ΜΑΑ είναι υποστηρικτής αυτής της λογικής;

Επεισόδια σαν τα προχθεσινά τα έβρισκε «αξιοθρήνητα» και τη βία των οδοφραγμάτων «απεχθή».

Μπα; «σαν τα προχθεσινά»; Τελικά την κατεβάζουμε την Μποβαρύ στο Σύνταγμα για gang bang με τους κουκουλοφόρους; Τώρα δικαιούμαστε να κάνουμε «ανάλογες υπερβάσεις» και «προσομοιώσεις»;

Τόνιζε δε ότι οι καταστροφές πρέπει να καταδικάζονται από όποια πλευρά κι αν έχουν προκληθεί. Σε αυτό το πλαίσιο ο ρομαντικός στοχαστής κατάγγειλε την καταστροφή των τυπογραφείων από τα κυβερνητικά στρατεύματα, που έγινε με στόχο να μην τυπώνουν οι προλετάριοι προκηρύξεις. 

Τα οδοφράγματα και τις καταστροφές του 1832 τα καταδίκαζε; Εκατομμύρια αναγνώστες των Αθλίων μάλλον δεν έχουν την ίδια γνώμη. 


Ο επικεφαλής του «Μετώπου Αλληλεγγύης» αποδέχεται ως φυσική αντίδραση των νέων τον εμπρησμό του «Αττικόν».

Επιμένουμε στην προσωπική επίθεση και ερμηνεύουμε και την ανακοίνωση. Χτενίστε την καλά, τέτοια αποδοχή δεν θα βρείτε. Ως «αφύσικη» (με την έννοια του έξω από τα φυσιολογικά, τα συνηθισμένα) αντίδραση στην «αφύσικη» κλιμάκωση της βίας του συστήματος την αποδέχεται. Παραθέτω το επίμαχο απόσπασμα:

«Το καρτ ποστάλ που έφυγε χθες από την Αθήνα προς τα πρωτοσέλιδα όλου του κόσμου έφερνε το θετικό μήνυμα μιας κοινωνίας σε έκρηξη ενάντια στην τρόικα. Δεν εικόνιζε όμως τους ανθρώπινους χείμαρρους στις πλατείες αλλά μια πόλη να φλέγεται.  Η βία σφράγισε τη χθεσινή εκδήλωση και σε μεγάλο βαθμό την επισκίασε. Ασφαλώς η χρήση και αξιοποίηση της προβοκάτσιας από τις δυνάμεις καταστολής ενός συστήματος που αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο όχι απλώς ήττας αλλά συντριβής είναι δεδομένη. Δεν αρκεί όμως ούτε στο ελάχιστο για να ερμηνεύσει μονοσήμαντα τις χθεσινές εξελίξεις, που αποτελούν επανάληψη ενός επαναλαμβανόμενου σεναρίου, όπως δυστυχώς έσπευσαν να κάνουν κατεστημένες δυνάμεις της αριστεράς. Η κλιμάκωση σε απάνθρωπα όρια εδώ και τρία χρόνια της βίας του συστήματος, με το νόμο, με την αστυνομία, με τον εργοδότη, με την εφορία, με την ανεργία γεννά ένα τμήμα αποκλεισμένων, απελπισμένων και εξαγριωμένων, μια «άγρια νεολαία», που στο κάτω κάτω την πυρπόληση και τη λεηλασία έχει διδαχθεί και από τα μέσα ενημέρωσης και από το γήπεδο και από το πολιτικό σαβουάρ-βιβρ και από κάθε σύγχρονη μυθολογία. Στο βαθμό που οι δυνάμεις της αριστεράς μένουν αποξενωμένες από τον κύριο όγκο της νέας γενιάς, στο βαθμό που η «ανατροπή» αποτελεί ένα κουραστικό στερεότυπο και δεν μεταφράζεται σε επαναστατικό σχέδιο και πολιτική συγκρουσιακότητα τα φαινόμενα αυτά και θα πυκνώνουν και θα διαχέονται. Ο Γαβριάς των «Αθλίων» του Βίκτωρα Ουγκό, αν είχε κατέβει χθες στο Σύνταγμα, δεν θα ήταν στα κλειστά μπλοκ κομματικών νεολαιών, θα έκαιγε με την παρέα του τράπεζες και κινηματογράφους.»

Σαν να έχουν το ακαταλόγιστο επειδή είναι απελπισμένοι. Τι θα έλεγε σήμερα ο κ. Αλαβάνος αν ήταν άλλοι οι δράστες της καταστροφής; Αν τα ΜΑΤ είχαν κάψει τυπογραφεία; Αν επισήμως οι αστυνομικοί, με τις στολές τους, έμπαιναν στα βιβλιοπωλεία κι άναβαν φωτιές, αν έκαιγαν κινηματογράφους; Μάλλον θα αντιδρούσε διαφορετικά. Θα θυμόταν τον πολιτισμό, τη σημασία του κινηματογράφου στη διαπαιδαγώγηση της νεολαίας, την αισθητική αξία ενός ιστορικού κτηρίου. Αν η αστυνομία είχε κάψει επισήμως το σινεμά, ο κ. Αλαβάνος θα έλεγε ότι το κράτος περιορίζει την πρόσβαση του λαού στον πολιτισμό.

Αν η αστυνομία τα έκανε επίσημα όλα αυτά (κάποια τα κάνει ήδη -ανεπίσημα), ο Αλαβάνος ή οποιοσδήποτε δεν θα μπορούσε να πει τίποτα γιατί θα βρισκόμασταν ήδη σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς. Αν έλεγε θα τον μπαγλάρωναν και άντε γεια. Τι θα ήθελε πάντως η Κέζα να γράφει η ανακοίνωση; «Οι κουκουλοφόροι περιορίζουν την πρόσβαση του λαού στον πολιτισμό»; Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι αυτό συμβαίνει, το κράτος δεν χρειάζεται να κάψει ένα σινεμά για να περιορίσει την πρόσβαση του λαού σε αυτό: κόβει τους μισθούς κατά 22% και σινεμά για το λαό πάπαλα.

Επειδή όμως οι δράστες είναι κουκουλοφόροι, η βία γίνεται αποδεκτή. Δύο μέτρα και δυο σταθμά.

Χωρίς να προκύπτει από πουθενά ότι η βία γίνεται αποδεκτή έτσι γενικά και αόριστα, προφανώς «δύο μέτρα και δυο σταθμά» όταν θες να συγκρίνεις τις ίδιες βίαιες πράξεις που τη μια φορά πραγματοποιούνται από πολίτες είτε ομαδικά είτε ατομικά και την άλλη από αστυνομικούς, υπαλλήλους του κράτους στην υπηρεσία της Προστασίας του Πολίτη (χαχα). Οι μεν λογοδοτούν για λογαριασμό τους, οι δε εκπροσωπούν την ευνομούμενη υποτίθεται πολιτεία. Δηλαδή είναι το ίδιο ένας ακάλυπτος διαδηλωτής να πετάξει μια πέτρα σε έναν άνδρα των ΜΑΤ -που φοράει κράνος και κρατάει ασπίδα- με το να του την πετάξει πίσω ο ΜΑΤαζής; Είναι το ίδιο να κάψει ένα σινεμά «κάποιος» που δεν έχει καν ταυτοποιηθεί με το να το κάψει ένας ένστολος κρατικός υπάλληλος;;;  

Καλά πάντως τα έλεγε ο ποιητής. Οι επαναστάτες έχουν ανάγκη τους δυστυχείς. «Δεν πετύχατε τίποτε όσο το πνεύμα της επανάστασης έχει βοήθημα τη δυστυχία του κόσμου. Δεν πετύχατε τίποτε όσο στο έργο της καταστροφής και του σκότους, που συνεχίζει υπογείως, ο κακός άνθρωπος έχει ως μοιραίο σύμμαχο τον δυστυχισμένο άνθρωπο». 

 Εδώ το συμπέρασμα και το παράθεμα που το υποστηρίζει είναι τόσο σφιχτοδεμένα και πυκνογραμμένα που σηκώνω τα χέρια ψηλά και ζητώ τη βοήθεια του κοινού όχι για να μου πει τι θέλει να πει ο ποιητής, αλλά η χρήστριά του. 


Το Πέρασμα στην Ινδία

Θέλετε δηλαδή να φτάσουμε εκεί; Να μπορούν οι συνδικαλισταράδες και οι αγέλες των εργατών που καθοδηγούν να σκοτώνουν τους εργοδότες τους; Αυτούς τους εργοδότες που δίνουν ψωμί στους ίδιους και τις οικογένειές τους; Πρέπει αυτοί οι άνθρωποι που έχουν επενδύσει τα κεφάλαιά τους βοηθώντας την ανάπτυξη της χώρας να υποκύπτουν σε κάθε εκβιαστικό αίτημα αμόρφωτων εργατών; Ξέρουμε πια τις μεθόδους των επαγγελματιών συνδικαλιστών: ανεδαφικά, μη ρεαλιστικά αιτήματα, απεργίες διαρκείας με αποφάσεις που παίρνονται από χειραγωγημένες συνελεύσεις, τραμπουκισμοί εναντίον εργαζομένων που διεκδικούν το δικαίωμα στην εργασία, τεχνητή ένταση που οδηγεί στη χρήση βίας από την αστυνομία που πάντα λειτουργεί πυροσβεστικά και επεμβαίνει μόνο όταν τα πνεύματα οξυνθούν και, τελικά, δημιουργία μαρτύρων μετά από τη βία που αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει η αστυνομία.  

Στο πρόσφατο περιστατικό στην Ινδία βέβαια οι παλαβοί αριστεροί εργάτες οδήγησαν τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα αφού σκότωσαν με φριχτό τρόπο το αφεντικό τους, σίγουρα άοπλο και ανυπεράσπιστο μπροστά στις ορδές τους. Κάποιοι βέβαια θα ισχυριστούν ότι η ειδεχθής τους πράξη δεν ήταν παρά η βίαιη αντίδραση στο θάνατο του ηγέτη του συνδικάτου τους (ξέρουμε δα και στη χώρα μας τύπους σαν και τον θανόντα, αλλά δεν θα πούμε τίποτα παρά πέρα, αφού η ανατροφή μας δεν μας επιτρέπει να κακολογήσουμε νεκρούς), ένας θάνατος που προφανώς προήλθε από κάποιον αστυνομικό που έδειξε υπερβάλλοντα ζήλο στην προσπάθειά του για αυτοάμυνα. Ζούμε όμως σε πολιτισμένες κοινωνίες και μια απο τις κατακτήσεις των κοινωνιών αυτών είναι η ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Αν οι εργάτες πίστευαν σε νόμους και στην ομαλή λειτουργία της κοινωνίας θα έπρεπε να αφήσουν τη δικαιοσύνη να κάνει το έργο της και να επιδιώξουν μόνο με νόμιμες διαδικασίες την τιμωρία των όποιων υπευθύνων -αν βέβαια αποδειχθεί ότι υπάρχουν τελικά ποινικές ευθύνες. Αντί γι’ αυτό ξέσπασαν σε ακρότητες κάνοντας μονάχα αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα, να σκορπούν δηλαδή το χάος και την καταστροφή φτάνοντας ακόμη και στο φόνο ενός αθώου ανθρώπου, λες και θα μπορούσαν να πετύχουν κάτι μέσα από αυτή την απολίτιστη και αντικοινωνική συμπεριφορά. 

Τέτοια γεγονότα δεν πρέπει να περνούν απαρατήρητα. Οφείλουμε να καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται και να έχουμε πίστη στους θεσμούς της ευνομούμενης πολιτείας με τα όποια ελαττώματα και στραβά της, αν δεν θέλουμε να οδηγηθούμε στην αναρχία και το μηδενισμό. Περισσότερη ασφάλεια, περισσότερη πρόληψη με μέτρα εναντίον των ασύδοτων συνδικάτων, περισσότερα κονδύλια για την αστυνομία ώστε να προφυλάσσει τους ανθρώπους που αποτελούν την ατμομηχανή της οικονομίας της χώρας και να μην περιμένουμε από τους ίδιους να χρηματοδοτούν την ασφάλειά τους.  Να εξασφαλίσουμε πάση θυσία το ότι δεν θα γίνουμε Ινδία.

Προσωπική Μαρτυρία

Το παρακάτω κείμενο μου το έστειλε ένας πολύ καλός μου φίλος λίγο πριν και με την άδειά του το δημοσιεύω:

«Η αρχική μου θέση ήταν να μην αναφερθώ καθόλου στα γεγονότα, παρότι όπως θα δείτε παρακάτω είχα πολύ σοβαρό λόγο να το κάνω. Βέβαια, επειδή έπεσαν στα χέρια μου αρκετά mail, που τους έριξα μια ματιά και διαπίστωσα ότι αστειευόντουσαν με τα γεγονότα (ειδικά το mail που με έκανε να γράψω για την ιστορία μου ήταν ένα ιδιαιτέρως προκλητικό, που έλεγε ότι όποτε γίνεται συγκέντρωση, απλά καίγονται τα πάντα, υπό μορφή αστεϊσμού. Τόσο ξέρουν, τόσο λένε.) ή τα παρουσίαζαν κατά το δοκούν, αποφάσισα να αναιρέσω την αρχική μου απόφαση και να μιλήσω κι εγώ για το δικό μου βίωμα από τις αναταραχές των ημερών.

Όπως με γνωρίζετε οι περισσότεροι, μάλλον δε συνάδει η περιγραφή μου με το κλασσικό “ακραίο” στοιχείο των ΜΜΕ, όπως βέβαια και η συντριπτική πλειοψηφία όσων κατεβαίνουν σε πορείες, άλλο που τα ΜΜΕ τους βολεύει να τα παρουσιάζουν έτσι. Άλλωστε, μπορεί για μένα να μη μετράνε τα δύο πτυχία και το επικείμενο μεταπτυχιακό ούτε το ότι κοντεύω τα 32, αλλά δεν τους βολεύω, γιατί, δυστυχώς γι’ αυτούς,  δεν είμαι καν μέλος κάποιας παράταξης ή ομάδας.

Την Κυριακή λοιπόν πήγα να διαδηλώσω, γιατί η μαγκιά των μπάτσων έχει ξεπεράσει τη δυνατότητα απλά να τη λένε στους πολίτες (σε κλήσεις, εξακριβώσεις στοιχείων κλπ), όχι με τη δύναμη του μυαλού, αλλά με τη δύναμη της κακώς νοούμενης εξουσίας, κάνοντας απλά επίδειξη, γιατί αυτό θεωρούν πως είναι ένα αστειάκι για το οποίο ύστερα θα κομπάζουν στην παρέα τους στο στυλ “Καλά να τον δεις πως έτρεμε… χαχαχα!” Πλέον, έχουμε φτάσει στο σημείο να κινδυνεύουμε να δολοφονήσουν εμένα ή τους δικούς μου ή τον οποιοδήποτε ανυποψίαστο πολίτη, όπως αποδείχτηκε και το Σαββατόβραδο (τα στοιχεία μιλάνε για 100(ολογράφως εκατό) φόνους πολιτών από αστυνομικούς από το 1980 και μετά).

Ας ξαναγυρίσω στην κυριακάτικη διαδήλωση λοιπόν. Έχω πάει με το άλλο “ακραίο” στοιχείο της οικογένειας την αδελφή μου (εκείνη πλησιάζει τα 28) στο Μουσείο για να πάμε στη ΓΑΔΑ, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το κράτος που περιποιείται τον πολίτη, ώστε να εκφράσουμε τις απόψεις μας. Μέχρι να φτάσουμε στο ύψος του ΙΚΑ της Αλεξάνδρας, που υπήρχε παρατεταγμένη διμοιρία των ΜΑΤ (κατά τη διάρκεια της πορείας παρακολουθούσαν διακριτικά από γύρω δρόμους και για προφανείς λόγους μετά τη δολοφονία της προηγούμενης μέρας δεν ερχόντουσαν σε άμεση επαφή με τους διαδηλωτές) είχα εισπνεύσει 532 δακρυγόνα (πιθανολογώ ότι αυτό έγινε, γιατί οι αστυνομικοί υπέθεσαν πως πλέον έχουμε εθιστεί σ’ αυτά και έριχναν συνεχώς για να μην παρουσιάσουμε συμπτώματα στέρησης). Σε δύο σημεία κανονικά δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Από την άλλη, διαδηλωτές όντως είχαν σπάσει και σε κάποια σημεία κάψει τράπεζες, αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και εταιρείες κινητής, όχι όμως μικρά μαγαζιά.
Στο ύψος του ΙΚΑ οι διαδηλωτές που ήταν μπροστά, γιατί εκεί βρέθηκα προχωρώντας ασυναίσθητα με την αδελφή μου, άρχισαν τον πετροπόλεμο. Τις πέτρες που έπεφταν οι αστυνομικοί τις απέκρουαν με τις ασπίδες και πολλές τις πέταγαν πίσω, χωρίς να παραλείψουν και την αποστολή δακρυγόνων (είδα μετά στο νοσοκομείο και ανοιγμένο κεφάλι διαδηλωτή, που είχε φάει πέτρα στο πρόσωπο), άσχετα αν το πλήθος δεν είχε ασπίδες και σίγουρα η πέτρα που επέστρεφε δεν ήταν πιθανό να έβρισκε τον αρχικό της αποστολέα. Εμείς κάτσαμε λίγο πιο πίσω, αν και ουσιαστικά ξέραμε πως δε μας αφήσουν να προχωρήσουμε και θα ξαναγυρίζαμε από την Αλεξάνδρας.

Αμ δε!!Μια άλλη διμοιρία εμφανίστηκε πίσω μας και έκοψε στα δύο την πορεία. Οι αστυνομικοί που ήταν στο ύψος του ΙΚΑ άρχισαν να κατεβαίνουν και αναγκαστήκαμε να μπούμε στα στενάκια από την πλευρά της Ιπποκράτους. Εκεί είχα πλέον βγει τελείως εκτός εαυτού και από στενάκι σε στενάκι που μας κυνηγούσαν, τους έριχνα μπινελίκια. Πηγαίνοντας προς Λυκαβηττό, σε κάποια στιγμή έχω μια ομάδα τους μπροστά μου και τους λέω: – Ποιός το σκότωσε το παιδί? Εσύ? Ή εσύ? Ή εσύ? και τους έδειχνα έναν-έναν…
Εκείνοι μου έκαναν απειλητικές χειρονομίες και μου έδειχναν τα γεννητικά τους όργανα (έτσι επιβάλλει το savoir vivre να το αναφέρω). Απορροφημένος, ξέχασα πως είχα δει άλλη μια ομάδα τους στα δεξιά μου και δεν άκουσα την αδελφή μου που με φώναζε πως πλησιάζουν.
Αυτός που με έριξε στο καπό του αμαξιού και του είπα “Εντάξει με συλλάβατε” (τέτοια ώρα, τέτοια λόγια) με χτύπησε στο κεφάλι με το γκλομπ (δεν ξέρω γιατί το συνδυάζω με τις εικόνες και από τη χούντα και από τις σύγχρονες πορείες). Την ώρα που ερχόντουσαν με απειλητικές διαθέσεις κατά πως φάνηκε, οι υπόλοιποι 4-5, ήρθε δίπλα μου η αδελφή μου και προσπάθησε να τους σταματήσει. Όπως ήταν λογικό (και αναμενόμενο για μένα, γι’ αυτό της είχα πει σε τέτοια περίπτωση να εξαφανιστεί), αρχίσαμε να μοιραζόμαστε τις γκλομπιές, κλωτσιές με τα άρβυλα και μπουνιές δια του δύο.

100_0443

Την τράβηξα να πέσουμε κάτω, μπροστά από το αυτοκίνητο και έβαλα τα χέρια μου γύρω από το κεφάλι της, προσπαθώντας να προφυλάξω και τον εαυτό μου. Κάτω, συνέχιζαν να μας χτυπάνε και ένας από όλους αυτούς τους μάγκες (πάντα αναρωτιέμαι γιατί άμα τους δεις με πολιτικά δεν έχουν τη διάθεση να βιαιοπραγήσουν εναντίον σου, αντιθέτως όσο και αν τους τη λες με επιχειρήματα, δείχνουν κότες), ήρθε και με κλώτσησε με το άρβυλο στο κεφάλι (αυτό το χτύπημα δε σου μοιάζει δολοφονικό, ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ).

100_04491

Το κεφάλι μου, στο σημείο του κροτάφου (και εξαιτίας του νόμου της ορμής στη φυσική) χτύπησε με δύναμη στη γωνία του πεζοδρομίου. Ο πόνος ήταν οξύτατος και άρχισα να φωνάζω πολύ δυνατά, έχοντας κλείσει τα μάτια μου. Αποτέλεσμα ήταν ότι σχεδόν στη στιγμή, αντιλαμβανόμενοι όχι προφανώς το δικό μου πρόβλημα, αλλά ότι μπορούσαν να πιαστούν οι συγκεκριμένοι για νέο κορυφαίο σκηνικό, όπως αυτό της προηγούμενης μέρας, εξαφανίστηκαν αμέσως, όπως μου είπαν οι αυτόπτες μάρτυρες που εκείνη τη στιγμή άρχισαν να παίρνουν τηλέφωνα στο ΕΚΑΒ.

100_0450Όντως, θέλω να ευχαριστήσω πολύ τους 5-6 άγνωστους σε μένα ανθρώπους όλων των ηλικιών, που ήταν γύρω και έδειξαν πραγματικό ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο τους και μου είπαν πως ό,τι χρειαστώ θα με βοηθήσουν. Ειδικότερα, θα ήθελα να ευχαριστήσω πάρα πολύ την κοπέλα που ήρθε και έφαγε 3 ώρες μαζί μας στον Ερυθρό, αν και την έβλεπα πρώτη φορά στη ζωή μου.
Ευτυχώς, μέσα σε δύο λεπτά ήρθε ένα ασθενοφόρο, το οποίο προοριζόταν για έναν παππού εκεί δίπλα, που είχε κόψει το χέρι του, όπως μου είπαν (σόρρυ παππού που σου έφαγα το μεταφορικό μέσο). Στον Ερυθρό έκανα εγώ 3 και η αδελφή μου 5 ακτινογραφίες και από έναν υπέρηχο (ο υπέρηχος δώρο στις 3 ακτινογραφίες) και μας είπαν ότι εκτός από τα τατουάζ (εκχυμώσεις-μώλωπες) και εκδορές αρκετά πετυχημένες) που αποκομίσαμε, να προσέξουμε για 2 μέρες ένα κατεβατό πραγμάτων, μήπως έχουμε πάθει διάσειση (ευτυχώς εκτός του ότι δεν μπορούσα να ακουμπήσω από δεξιά το κεφάλι μου το βράδυ στο μαξιλάρι και το προβληματικό μου γόνατο που το χτύπησαν, καθώς και την πλάτη της αδελφής μου που κοιμόταν μόνο πλάγια και είχε αίμα στα κόπρανα, είμαστε ΟΚ). Πάντως οφείλω να επισημάνω πως σχεδόν όλοι οι γιατροί στον Ερυθρό ήταν απλά άψογοι και έδειχναν τρομερό ενδιαφέρον.
(Γενικά, ένα είναι σίγουρο. Ότι και να μου συμβεί δεν πρόκειται να μου κόψουν τη διάθεση για σαρκασμό ή αυτοσαρκασμό, αλλά πάνω από όλα δεν πρόκειται να με σταματήσουν από το να μάχομαι για τα δικαιώματα μου.)

Την επόμενη μέρα ξαναπήγα σε πορεία και αν κάποιοι σκεφτείτε, καλά τόσο ηλίθιος είσαι, το μόνο που μπορώ να αντιπαραβάλλω είναι πως δεν υπήρχε καμιά συμφωνία να πεθάνει ο Αλέξης. Θα μπορούσα να είμαι εγώ στη θέση του και θα ήθελα να είναι εκείνος στην πορεία διαμαρτυρίας προκειμένου να επισημάνει ότι δεν μπορεί να φοβόμαστε να βγούμε για καφέ, όπως δήλωσαν ότι πλέον νοιώθουν οι φίλοι του που βρίσκονταν μαζί του το Σάββατο.

Και μια παράκληση: αν ξέρετε κάποιον, πείτε μου, γιατί πολύ θα ήθελα να γνωρίσω εκτός βάρδιας τους αστυνομικούς που ενώ ήμουν πεσμένος με χτυπούσαν εμένα, αλλά ειδικότερα την αδελφή μου. Για καινούργιες γνωριμίες βρε αδερφέ. (Πάντως -αν και έχω γνωρίσει ελάχιστους- κανένας αστυνομικός από αυτούς δεν έχει βαρέσει κόσμο ή δεν πουλάει μαγκιά στους πολίτες. Μάλλον δεν βαράει κανείς τελικά……………………………. όταν δε φοράει τη στολή)

Υ.Γ.1: Ίσως φταίει ότι και στις τρεις σχολές μου, σε αντίθεση με εκείνες των σωμάτων ασφαλείας κανένας καθηγητής δε μείωσε την προσωπικότητα μου με το να μου πει να πάρω κάμψεις ή οτιδήποτε χειρότερο. Γι’ αυτό δεν έμαθα σωστά τα πράγματα. Βέβαια, τα αντιμετώπισα αυτά τα κόλπα που σε κάνουν άντρα, ως φαντάρος.

jjjjjjjjsp4

Υ.Γ.2: Καταστροφές έγιναν πολλές, αλλά όπως φαίνεται στη φώτο με τους 3 κουκουλοφόρους που κουβαλάνε μια κοπελίτσα, κανείς δε μου εγγυάται ότι για τα μικρά μαγαζιά και μόνο γι’ αυτά, δεν υπάρχει προβοκάτσια. Άλλωστε, διακρίνεται καθαρά πως δεν υπάρχουν μυστικοί, ανάμεσα στους κουκουλοφόρους.(Έχουν σχετικό αφιέρωμα και “Τα Νέα”)

Υ.Γ.3 : Έχω ένα φιλαράκι στα 30 με πτυχίο και μεταπτυχιακό που δουλεύει σε ένα μαγαζί, 56 ώρες τη βδομάδα (όσο είναι ανοιχτά) και παίρνει 700 ευρώ, χωρίς να έχει δηλωθεί στο ΙΚΑ και άρα να παίρνει ένσημα ή να έχει ασφάλιση. Ερώτηση! Αν βγει και τα σπάσει όλα, δικαιολογείται; Και βέβαια ούτε καν αναφέρομαι σε πτυχιούχους μακροχρόνια ανέργους.
Υ.Γ.4 : Η αλήθεια είναι ότι μας έχουν δημιουργήσει άπειρους φόβους και γι’ αυτό εγώ μίλησα χωρίς οποιαδήποτε κάλυψη. Δε θα φοβηθώ να μιλήσω για κάτι που θα έπρεπε ολοφάνερα να είναι το κράτος υπόλογο απέναντι μου και αντί να με προστατεύσει με χτυπάει μια φορά, διαμέσου του πιτσιρικά, που η μητέρα του τον πήρε νεκρό πίσω και μια άλλη, άμεσα, τουλάχιστον χωρίς ανεπανόρθωτες βλάβες.


Υ.Γ. 5 : Το μότο που χρησιμοποιείται από μεγάλες εφημερίδες παγκοσμίως είναι “ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΛΛΗΝΕΣ”, όπως παλιότερα λέγαμε λέγαμε εμείς δείχνοντας τη συμπαράσταση μας σε άλλους λαούς (Βιετνάμ, Σερβία, Ιράκ, αλλά και μετανάστες). Πάντως και το Μάη του 68 στο Παρίσι για αναρχία τους κατηγορούσαν και καταστροφές, και αλλιώς εν τέλει καταγράφηκε από τους ιστορικούς με το πέρασμα των ετών.


Υ.Γ. 6 : Ίσως το σταύρωμα των χεριών και το “Μακάρι να μη συμβεί στο παιδί μου ή σε κάποιο δικό μου, αυτό που έγινε στα Εξάρχεια” να μη φτάνει.


alexxo2Υ.Γ. 7: Ότι μπορεί να γράψει ένας πιτσιρικάς με σπρέι δεν μπορεί να το εκφράσει ένας ενήλικος.


Υ.Γ. 8 : Στις φωτογραφίες μας είναι κάποια ενδεικτικά. Το βασικότερο χτύπημα στον κρόταφο, δε φαίνεται, γιατί καλύπτεται από το τριχωτό, ενώ το άλλο είναι ευκρινέστατο. (Άμα είχα τριχόπτωση και στο πλάι θα διακρινόταν και εκεί το μεγάλο καρούμπαλο).


Υ.Γ. 9 (Τελευταίο): Το δικό μου περιστατικό δεν ήταν βέβαια το μοναδικό, έχω ακούσει για πολλά τις τελευταίες μέρες.»