Σαμοφιλάκι

Τελικά, τα πιο όμορφα πράγματα είναι όσα δεν τα περιμένεις καθόλου, ή, για να το πω όπως το έθεσε ο Τζον Λοκ στο Lost, για να βρεις κάτι, πρέπει να πάψεις να το ψάχνεις.

Εχθές αργά το βράδυ επέστρεψα από τη Σαμοθράκη μετά από μια βδομάδα γεμάτη γλυκές στιγμές και ευχάριστες εκπλήξεις. Νιώθω επαναφορτισμένος σαν το κινητό μου που -ευτυχώς- τα είχε παίξει τις τελευταίες μέρες και μόλις σήμερα πήρε μπρος, λες και ήθελε να με χαλαρώσει κι αυτό με τον τρόπο του.

Το νησί είναι υπέροχο, τα νερά του πεντακάθαρα, το πράσινο παντού, η Χώρα πανέμορφη, αλλά για μένα ήταν κυρίως το ιδανικό σκηνικό για γνωριμίες και παρέες που ελπίζω να συνεχιστούν και να δυναμώσουν. Αστεία, γέλια, μασάλια, κιθάρα κάτω από τα αστέρια και κάλοι στα δάχτυλα από το παίξιμο, τραγούδια όμορφα και φάλτσα, γνωστά και άγνωστα, πολιτικές συζητήσεις δίπλα στην παραλία, κουβέντες για βιβλία, φιλοσοφική διάθεση ανάκατη με ερωτικά παιχνίδια και ωραίοι άνθρωποι: η φιλόξενη Φιλίνα, οι σεφ Ιωάννα και Κώστας, ο Γιώργος, ήρεμη δύναμη στο χιούμορ, το αχτύπητο δίδυμο Μαρία + Γεωργία, η Αθηνά, ορισμός της ερωτικής οπτασίας, η Ελένη, δέσποινα της παραλίας, ο Νίκος, τρελός συνδυασμός πολιτικής ανάλυσης και σουρεαλιστικού χιούμορ, ο αεικίνητος Βαγγέλης, ο Γιώργος, με την υπνωτική ηρεμία στο βλέμμα του, η Λίνα, η μεγάλη αδερφή που ποτέ δεν είχα, ο Ζώης, κρυφό ταλέντο της κιθάρας, η αέρινη Σταυρίνα, η γλυκιά Suad με τη φίλη της τη Lien, που μια της ατάκα προς το Νίκο έγινε το σλόγκαν των ημερών, τα κορίτσια από το τελευταίο βράδυ δίπλα στην καθιερωμένη φωτιά της παραλίας, η Δήμητρα, η κόκκινη Πωλίνα και η απίστευτη Μυρτώ που ήξερε παρά το νεαρόν της ηλικίας της ό,τι τραγούδι και να παίζαμε…Με κάποιους θα ξανασυναντηθούμε σίγουρα, με κάποιους άλλους ίσως, και κάποιοι άλλοι θα είναι απλά φωτάκια που άναψαν για λίγο στη νύχτα μας για να την ομορφύνουν κι άλλο…

camping entrance

Μερικές στιγμές που ήδη στρογγυλοκάθονται στο σαλόνι της προσωπικής μου μυθολογίας: ο μεθυσμένος χορός στα βότσαλα της παραλίας με το Νίκο καθώς έπαιζα και τραγουδούσα το «Καίγομαι-Καίγομαι», η συζήτηση ενός ναρκομανή με μια φίλη του στη διπλανή σκηνή μες στα άγρια χαράματα, ο τύπος που διάβαζε τον Οδυσσέα του Τζόις στο κυλικείο του κάμπινγκ μέσα στην τρελή βαβούρα, τα σφηνάκια στη Χώρα, το ξενύχτι για να δούμε την ανατολή του ήλιου και η τελείως κουφή διαφωνία του Νίκου για το σημείο από όπου θα έβγαινε («Έλα μωρέ, επιμένατε τόσο που βγήκε από εκεί που λέγατε για να σας κάνει το χατίρι»), το απρόσμενο γλέντι με κιθάρα και μπουζούκι πάνω στο τουριστικό σκάφος «Σαμοθράκη» στην παραλία του Βάτου, η επιστροφή με την Αθηνά από τα Θέρμα στο κάμπινγκ μέσα στη νύχτα…

Ήταν όμορφα. Και του χρόνου!

ΥΓ. Στη φωτογραφία μπορείτε να με δείτε στα δέντρα πίσω από το ασημί αυτοκίνητο -κάπου εκεί ήταν η σκηνή μου :-Ρ
—————-
Now playing: Elvis Presley-Reconcider Baby-An Afternoon In The Garden
via FoxyTunes

Advertisements

Διακόπτης

Παρότι ο χρόνος με κυνηγάει σαν τρελός (ή το ανάποδο -αλλά δεν είναι ώρα για τέτοια), αφού σε 50 λεπτά φεύγω για την Αλεξανδρούπολη και από εκεί αύριο το πρωί για Σαμοθράκη, θα αποπειραθώ να τον κλέψω λιγάκι τώρα γιατί εδώ και ώρα τριβελίζουν στο μυαλό μου όλα εκείνα που θέλω να διακόψω ή να διακοπούν για τις επόμενες 7-8 μέρες.
Διακόπτω λοιπόν:
  • την καθημερινή χρήση του Η/Υ, του Διαδικτύου και τη μπλογκότσαρκα.

  • τη σταθερή χρήση ηλεκτρικού ρεύματος.

  • τη χρήση του κινητού για τηλεφωνικές επαφές και μηνύματα εκτός διακοπόσφαιρας (εξαιρούνται οι περιπτώσεις ανωτέρας βίας).

  • τη μιζέρια και τη γκρίνια.

  • το διάβασμα μόνο στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

  • το καθισιό και την ξάπλα.

  • Ό,τι μου τη σπάει σε μένα (θα ‘θελα).

Αυτό που θα διακόψω όμως κυρίως, για να δω αν βοηθάει, είναι το να σκέφτομαι και να αναλύω τα πάντα (ευχαριστώ)…

Θα τα πούμε μετά τον Δεκαπενταύγουστο ελπίζω!

—————-
Now playing: Μοντάζ – Σαμοθράκη
via FoxyTunes