Τι θα ψηφίσω

Στις ευρωεκλογές της Κυριακής 25/5 θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο προτείνω να κάνουν όσες και όσοι έχουν πληγεί από την κυβερνητική πολιτική, όσες και όσοι δεν αντέχουν άλλο την καθημερινή υποβάθμιση της ζωής μας και θέλουν κάτι που θα ταρακουνήσει άμεσα τη σημερινή κατάσταση. Τόσο απλά.

Θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ όχι γιατί με έπεισε πλήρως το πρόγραμμά του ούτε γιατί πιστεύω ότι ο ίδιος μπορεί να φέρει από μόνος του κάποια μεγάλη αλλαγή. Αυτοί που με έπεισαν είναι όσοι φοβούνται μια νίκη του: η ελληνική αστική τάξη, οι παραδοσιακοί δεξιοί και οι φασίστες, οι χρηματαγορές, τα καθεστωτικά ΜΜΕ και κυρίως οι κυβερνήσεις και οι αστοί της Ευρώπης. Πιστεύω ότι η νίκη ενός κόμματος που λέγεται «Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς» την Κυριακή στην Ελλάδα θα έχει πανευρωπαϊκά τόσο μεγάλη συμβολική αξία που θα υπερκεράσει ακόμη και τον ελάχιστα πλέον ριζοσπαστικό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ. Θα έχει συμβεί επιτέλους ένα πολιτικό γεγονός που το τρέμουν οι ταξικοί μας εχθροί. Η πιθανότερη -για να μην πω η μόνη- περίπτωση να έχουμε εξελίξεις τώρα προς όφελός μας είναι αυτή.

Επιπλέον, ένα νικηφόρο αποτέλεσμα για το ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει πιθανότατα σε εθνικές εκλογές και αυτές σε μια κυβέρνηση με κορμό τον ίδιο. Έτσι, στη χειρότερη περίπτωση, θα εξαλειφθεί και η γνωστή δικαιολογία των τελευταίων ετών περί» κοιλιάς» του κινήματος λόγω της στάσης αναμονής του κόσμου μπροστά στο ενδεχόμενη αριστερής διακυβέρνησης της χώρας. Ας γίνει κι αυτό λοιπόν για να δούμε πού πάμε και πού βρισκόμαστε.

Ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν την Κυριακή και από τη Δευτέρα πάλι στους δρόμους μαζί με όλους αυτούς που θα ψηφίσουν άλλους σχηματισμούς της Αριστεράς, αλλά και με όσους επιλέγουν να απέχουν από τις εκλογές, αλλά πολεμούν με κάθε άλλο τρόπο για μια άλλη, αταξική,  κοινωνία.

Advertisements

13+1 σκόρπιες σκέψεις για τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών (α΄ Κυριακή)

1. Είναι προφανές ότι οι δημοσκοπήσεις προσπαθούσαν να φτιάξουν κλίμα. Το ίδιο και το exit poll (απ’ την ανάποδη) και φυσικά το παιχνίδι με την έκδοση των αποτελεσμάτων στο Δήμο Αριστοτέλη και την ήττα του χρυσόδουλου Πάχτα.

2. Όσο χαμηλότερα πάει κανείς στις βαθμίδες της εξουσίας, και όσο πιο μακριά από το αθηναϊκό κέντρο, τόσο πιο δύσκολο είναι να τις ταυτίσει με την κεντρική εξουσία και να τις θεωρήσει υπεύθυνες για την οικονομική του κατάσταση ή το χάλι στην υγεία, την παιδεία κτλ. Τα πρόσωπα και η καθημερινότητα σε αυτά που θεωρεί ο κόσμος αρμοδιότητες του δήμου παίζουν τεράστιο ρόλο. Οι πολίτες δείχνουν να μην αποδέχονται μια άμεση σχέση ανάμεσα στην κεντρική πολιτική και την τοπική διοίκηση. Το «είναι καλό παιδί» ή το «είναι έντιμος» ακόμη δίνει και παίρνει -ιδίως στην επαρχία.

3. Το «ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει» -ή έστω που δεν χάνει- φαίνεται να είναι καταλυτικό στις τοπικές εκλογές. Αν προσθέσουμε σ’ αυτό την αναγνωρισιμότητα των ήδη εκλεγμένων τοπικών αρχόντων η οποία ενισχύεται  καθ’ όλη την διάρκεια της θητείας τους με διάφορες φιέστες και εκδηλώσεις που εξασφαλίζουν την προβολή τους, αλλά και την ειλικρινή ή μη στοίχισή τους με το τοπικό συμφέρον, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την επανεκλογή τους.

4. Το τοπικό πελατειακό σύστημα καλά κρατεί και μάλιστα τα περίφημα «πεντάμηνα» του έδωσαν ένα νέο φιλί ζωής -πολλοί άνεργοι ψήφισαν εν ενεργεία δημάρχους με μοναδικό τους κριτήριο την πρόσληψή τους σε αυτά. Σε αυτό το σύστημα φυσικά μανούλες είναι Πασόκοι και Νεοδημοκράτες.

5. Δίπλα τους έχουμε το νέο, αλλά σάπιο μέχρι το κουκούτσι, φρούτο των μαφιόζων του λιμανιού και της μπάλας, που στην κυριολεξία εξαγόρασαν και εκβίασαν ψήφους που προέρχονται από ένα κοινωνικό και πολιτισμικό λουμπεναριό. Χρέος όσων θεωρούν ότι έχει νόημα το ποια θα είναι η δημοτική αρχή να αποτρέψουν την εκλογή τους τη δεύτερη Κυριακή στηρίζοντας ακόμη και το μη χείρον.

6. Η κυβερνητική πολιτική καταδικάστηκε στο πρόσωπο των υποψηφίων που κατέβηκαν υποστηριζόμενοι επίσημα από τη ΝΔ (το ΠΑΣΟΚ σε μια έξυπνη, αλλά και ταυτόχρονα περιοριστική, κίνηση δεν στήριξε φανερά παρά ελάχιστους και φαβορί -βλέπε Μπουτάρη). Τα ποσοστά τους ήταν πολύ χαμηλότερα από τα αντίστοιχα του κόμματός τους στις προηγούμενες εθνικές εκλογές, όμως δύσκολα μπορούν να βγουν γενικότερα ασφαλή συμπεράσματα για το πού βρίσκονται τα ποσοστά των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης -οι ευρωεκλογές θα μας δώσουν καλύτερη εικόνα.

7. Τα περί αυξημένης αποχής ήταν τελικά μπούρδες. Η αποχή ήταν ελαφρώς μικρότερη από τις εκλογές του 2010. Επίσης, θα πρέπει να εκκαθαριστούν επιτέλους οι εκλογικοί κατάλογοι -δεν υπάρχει περίπτωση το εκλογικό σώμα να είναι 9.872.381.

8.  Ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε καλύτερα από ό,τι έλεγαν οι δημοσκοπήσεις σε Αθήνα και Αττική, αλλά μέτρια στην υπόλοιπη Ελλάδα. Παντού σχεδόν αρκετά πάνω από τις αυτοδιοικητικές του 2010 και αρκετά κάτω από τις βουλευτικές του 2012. Ένα μέρος αυτού του αποτελέσματος οφείλεται στις αντικειμενικές αιτίες που προανέφερα στα 1-5: εχθρικά ΜΜΕ, αναμέτρηση με ένα τοπικό πελατειακό σύστημα δεκαετιών, έλλειψη ευρύτερα αναγνωρίσιμων προσώπων και, κυρίως, η επιμονή εκ μέρους του να αντιμετωπίζει τις τοπικές εκλογές ως δημοψήφισμα ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, αντί για μια ευκαιρία να αναδειχθεί ένα εναλλακτικό/αριστερό όραμα για την κάθε περιοχή/πόλη. Όπως έδειξαν τα αποτελέσματα των συνδυασμών του ΚΚΕ, της ΧΑ και άλλων, αυτή η τακτική σου δίνει ένα ποσοστό κοντά στον πυρήνα των ιδεολογικά δικών σου ψηφοφόρων, αλλά έχει ένα σχετικά χαμηλό ταβάνι, που δύσκολα μπορεί να σου δώσει έναν δήμο ή μια περιφέρεια. Επιπλέον, σε πολλές περιπτώσεις οι επιλογές των υποψηφίων δημάρχων ήταν μάλλον ατυχείς, με το πρόβλημα να βρίσκεται στον αντίποδα της κατηγορίας που προσάπτει η υπόλοιπη αριστερά στο ΣΥΡΙΖΑ για κεντρώο αλληθώρισμα: παραήταν αριστεροί με τη στενή έννοια -συνεπείς μεν, αγωνιστές, αλλά προέρχονταν από ένα στενά αριστερό/κομματικό περιβάλλον, χωρίς ιδιαίτερη παραπέρα αποδοχή. Τα τελευταία χρόνια αρκετοί άνθρωποι τοπικών κοινωνιών αναδείχτηκαν πχ. μέσα από περιβαλλοντικά ή εργατικά κινήματα, αλλά τελικά δεν επιλέχθηκαν ή δεν προσεγγίστηκαν καν από το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν βλάπτει μια νηφάλια και βαθιά αυτοκριτική στο εσωτερικό του για αυτό το θέμα, τη στιγμή μάλιστα που οι περιπτώσεις Σακελλαρίδη και Δούρου έδειξαν ότι μια άλλη τακτική πανελλαδικά θα μπορούσε να είναι πιο επιτυχημένη.

9. Πρέπει να τελειώνουμε με τη ρητορεία περί γενικότερης εξαθλίωσης της ελληνικής κοινωνίας. Υπάρχουν πολλές περιοχές της χώρας εκτός αστικών κέντρων που δεν έχουν νιώσει την κρίση παρά μόνο ως ένα μικρό ξεβόλεμα.

10. Το ίδιο ισχύει και για τη ριζοσπαστικοποίηση των φτωχότερων/εργατικών στρωμάτων: η φτώχεια και ο θυμός τους δεν τα οδηγεί απαραίτητα στην αγκαλιά της αριστεράς, αλλά σε ένα πλήθος προστατών και πατρώνων που καιροφυλακτούν.

11. Η Χρυσή Αυγή βγάζει σχεδόν σε όλες τις περιφέρειες συμβούλους, ενώ όσοι την ψήφισαν είναι περισσότεροι από αυτούς που την ψήφισαν το 2012. Η εξέλιξη είναι πολύ ανησυχητική και το αντιφασιστικό κίνημα θα πρέπει να σκεφτεί νέες μεθόδους δράσης απέναντι στους ναζί. Από την άλλη ο Κασιδιάρης, το πουλέν τους, δεν μπήκε στο δεύτερο γύρο όπως φημολογούνταν και, το πιο σημαντικό, δεν κατέβασαν συνδυασμούς παρά σε ελάχιστους δήμους, πράγμα που δείχνει ότι όσο πιο μικρή είναι μια κοινωνία τόσο δυσκολότερα μπορούν να βρουν κόσμο και κοινωνική αποδοχή. Τέλος, αν αθροίσει κανείς τα ποσοστά τους με αυτά της ΝΔ, θα διαπιστώσει ότι ισοδυναμούν περίπου με τα ποσοστά ΝΔ+ΛΑΟΣ του 2010, πράγμα που σημαίνει ότι οι δεξιοί που είναι απογοητευμένοι από τη ΝΔ μετατοπίστηκαν ακόμη πιο δεξιά, αποτέλεσμα της απενοχοποίησης του φασιστικού λόγου.

12. Το ΚΚΕ, παρότι φαίνεται να κερδίζει τον Δήμο Πατρέων και γενικά κρατάει τις δυνάμεις του, είναι το πιο τραγικό όλων. Καμία αριστερή συμμαχία, καμία αριστερή συνεργασία, ενώ κατέβασε δικό του συνδυασμό ακόμη και στο δήμο Αριστοτέλη, όπου έπρεπε να φύγει οπωσδήποτε ο Πάχτας. Αν δεν στηρίξει μάλιστα υποψήφιους του ΣΥΡΙΖΑ που πήγαν στο β΄ γύρο, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δηλώσει επίσημα ότι θα το κάνει στην περίπτωση των υποψηφίων του ΚΚΕ, θα είναι ακόμη πιο τραγικό.

13. Ένα μπράβο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ που επιτέλους μετουσίωσε τους αγώνες των μελών της με την εκπροσώπησή της στις περισσότερες περιφέρειες, αλλά και σε κάποιους δήμους. Παρ’ όλ’ αυτά, είμαι από αυτούς που συμφωνούν ότι σε αυτή την συγκυρία θα έπρεπε να υπάρξουν κοινοί υποψήφιοι της αριστεράς τόσο σε δήμους όσο και στις περιφέρειες. Τα κέρδη θα ήταν για όλους πολλαπλά. Κρίμα είμαστε…

Κι ένα ειδικότερο σχόλιο για το Δήμο Θεσσαλονίκης: πρώτα απ’ όλα όταν ο προηγούμενος δήμαρχος είναι στη φυλακή με ισόβια, ο νυν δήμαρχος θα πρέπει να σκοτώνει γέρους στο δρόμο για να μην επανεκλεγεί. Αναμενόμενη λοιπόν η πρωτιά Μπουτάρη. Από την άλλη μεριά, αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων ότι η επιλογή Μηταφίδη ως υποψήφιου του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια επιλογή ήττας ή έστω μικρών προσδοκιών. Αν ισχύουν όσα κυκλοφορούν για το παρασκήνιο γύρω από την πιθανότητα να κατέβαινε (συν-)επικεφαλής του συνδυασμού της Ανοιχτής Πόλης η γνωστή ακτιβίστρια δικηγόρος Ελεάννα Ιωαννίδου, που τελικά κατέβηκε (και εκλέχθηκε)  ως επικεφαλής του συνδυασμού των Οικολόγων, τότε μπορεί να πει κανείς ότι στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης ισχύουν όλα όσα αναφέρω ως κακό εαυτό του ΣΥΡΙΖΑ στο 8. Τέλος, θα πρέπει να δούμε πώς θα αντιμετωπίσει τους δύο νεοναζί δημοτικούς συμβούλους το επόμενο δημοτικό συμβούλιο μιας πόλης που έχασε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της. 

Αυτά εν αναμονή της επόμενης Κυριακής…

Εσείς τι Κάνατε στις 16 Σεπτεμβρίου;

Χθες το πρωί ξύπνησα γύρω στις δέκα έχοντας κακοκοιμηθεί στον έναν από τους δύο κανεπέδες της σαλοτραπεζαρίας του πατρικού μου (τα οικογενειακά reunions σε γιορτές, διακοπές και εκλογές γίνονται όλο και πιο άβολα -κυριολεκτικά και μεταφορικά). Στον ύπνο μου είχα δει ότι η Εθνική είχε χάσει και στον μικρό τελικό από τους Λιθουανούς, όνειρο που είναι τυπικό κατάλοιπο της παιδικής μου ηλικίας μετά από κάθε επώδυνη ήττα του Άρη ή της Εθνικής (καλά ντε, μη βαράτε, όλοι έχουμε τα κολλήματά μας!).

Μετά από το προσωπικό σέρβις, όπως το λέει και ο Σουίτερς στο τελευταίο βιβλίο του Ρόμπινς που διάβασα, μερικά τηλεφωνήματα και έξοδος κατά τις 10:30 για εφημερίδες και τον απαραίτητο Κυριακάτικο -και μάλιστα εκλογικό- καφέ. Στα τραπεζάκια ένα πολύχρωμο πλήθος (αυτά έχουν τα μικρά μέρη: όλοι συνωστίζονται σε δυο-τρεις καφετέριες): ένστολοι αστυνομικοί να πίνουν το φραπεδάκι τους, τρέντηδες έφηβοι και πιτσιρίκες ου είχαν βγει για καφέ ντυμένες και βαμμένες στην τρίχα, κά(ν)γκουρες που κατέφθαναν με τα θορυβώδη τροχοφόρα τους, οικογενειάρχες που έπιναν τον καφέ τους μετά την εκκλησία ή την ψήφο τους, νέοι, συνομήλικοι ή μεγαλύτεροι που συζητούσαν χαλαρά για τις εκλογές και για την επιλογή τους. Βρέθηκα σε τραπέζι με γνωστούς, ιδιαίτερα μορφωμένους και σοβαρούς, με κάποια ευαισθησία στα εθνικά θέματα ή με φιλελεύθερα οικονομικά πιστεύω, που υποστήριζαν ότι διά της ατόπου απαγωγής και λόγω εκλογικού νόμου οδηγήθηκαν στο να ψηφίσουν φέτος τον ΛΑΟΣ. Τους άκουγα έκπληκτος και κατά κάποιον τρόπο η προσωπική μου εμπειρία επιβεβαιώθηκε αργά το βράδυ όταν οι ποιοτικές αναλύσεις των ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ έδειξαν τη διείσδυσή του στους νέους. Ευτυχώς που ήταν και δύο φίλοι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στην παρέα και εξισορροπήθηκε λίγο η κατάσταση.

Το μεσημέρι ούζο και φαγητό στο χωριό της μάνας μου με τον παππού μου να επιδεικνύει απίστευτη πολιτική σκέψη χώνοντάς τα στα δύο κόμματα εξουσίας και στηρίζοντας την επιλογή κάποιου μικρού κι εγώ να υπερθεματίζω. Στο τσακ γλιτώσα αρκετές φορές τον καβγά με τον αμετανόητα και συγκινητικά νεοδημοκράτη πατέρα μου, με τη μάνα μου να κοντεύει να πάθει εγκεφαλικό και να καταριέται τα κόμματα και τις εκλογές. Ήπιαμε όμως τα ούζα μας, φάγαμε και το υπέροχο φαγητό της γιαγιάς και η σύρραξη απεφεύχθη.

Επιστροφή κατά τις 16:00 στην ωραία μας κώμη (λέμε τώρα…) για να ψηφίσουμε. Στο ερώτημα που ταλανίζει το Πανελλήνιο, τι ψήφισε δηλαδή ο gazakas, παρότι για τους γνωστούς μου και τους πιο παρατηρητικούς η απάντηση είναι προφανής, θα σημειώσω εδώ ότι η επιλογή μου υπαγορεύτηκε από μια διασταύρωση των πολιτικών μου απόψεων και του εκλογικού νόμου (για τη γούνα του οποίου έχω πολλά μαζεμένα), πράγμα που σημαίνει ότι ενώ ψήφισα εντέλει ΣΥΡΙΖΑ αυτό δε σημαίνει ότι πολιτικά ανήκω ακριβώς εκεί. Καημός μου, όπως και πολλών άλλων αριστερόστροφων μπλόγκερ, είναι μια ενιαία και ισχυρή Αριστερά, πιο ριζοσπαστική και πιο κινηματική, που επιτέλους θα αναγνωριστεί στην πολιτική σκηνή ως ο πραγματικός «άλλος» πόλος…

Μετά ακολούθησε το δεύτερο καφεδάκι της μέρας (στα μέρη μας τέτοιες περιστάσεις αποτελούν ευκαιρία να βρεθούμε με κόσμο που γενικώς είναι σκορπισμένος σε όλη την Ελλάδα -και όχι μόνο), με πιο νορμάλ παρέα και τις τελευταίες μας εκτιμήσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα και τους δύο τελικούς της ημέρας στο μπάσκετ. Γενική αίσθηση ότι θα νικήσει η ΝΔ με αβεβαιότητα ως προς την αυτοδυναμία και ερωτηματικό η ακριβής άνοδος των δύο αριστερών κομμάτων του κοινοβουλίου, καθώς και η διανομή των μεταλλίων. Κανείς δε μπορούσε να εικάσει όμως το πατατράκ του ΠΑΣΟΚ και της Ισπανίας…

Από τις επτά παρά δέκα μέχρι και τις τέσσερις τα ξημερώματα ήμουν στημένος μαζοχιστικά στην τηλεόραση για εννιά συναπτές ώρες περίπου, πράγμα που ούτε θυμάμαι πότε το είχα κάνει τελευταία φορά (ίσως σε κάποιους Ολυμπιακούς Αγώνες).

Στις επτά λοιπόν τα πρώτα αποτελέσματα των exit polls και χαμόγελα στο σπίτι: ο μπαμπάς επειδή η ομάδα του (ε, συγγνώμη, «το κόμμα του» ήθελα να πω) φαινόταν να κερδίζει, εγώ επειδή τα αριστερά κόμματα φαίνονταν να αυξάνουν σημαντικά τα ποσοστά τους και επειδή η διαφαινόμενη αυτοδυναμία της ΝΔ θα ήταν ισχνότατη, αλλά και οι δυο μαζί (για διαφορετικούς λόγους βέβαια) επειδή το ΠΑΣΟΚ έμοιαζε να καταποντίζεται σε απρόσμενο σχεδόν βαθμό.

Πρώτες αναλύσεις των εκτιμήσεων στα κανάλια, πρώτοι συγκρατημένοι πανηγυρισμοί των εκπροσώπων της ΝΔ, του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΛΑΟΣ, αμηχανία και συγκρατημένη κατήφεια από αυτούς του ΠΑΣΟΚ. Ο Λαζόπουλος να ζωγραφίζει και να εκφράζει εκ των πραγμάτων (καλώς ή κακώς, αυτό είναι άλλη κουβέντα, αλλά το έκανε) την χαρά αλλά και τον καημό της βάσης της αριστεράς, οι δημοσιογράφοι μαγκωμένοι ή ικανοποιημένοι, ανάλογα με τις πολιτικές του συμπάθειες, και οι δημοσκόποι καταχαρείς καθώς έπαιρναν μια γλυκιά εκδίκηση από το ΠΑΣΟΚ που τους τα έσουρνε σε όλη την προεκλογική περίοδο.

Ευτυχώς που υπήρχε και το μπάσκετ. Από τις οκτώ παρά μέχρι τις δωδεκάμιση περίπου οι εκλογές ήταν το διάλειμμά μας από τα δυο ωραία παιχνίδια που παρακολουθήσαμε χτες (παρακαλώ η έμφαση στο «παιχνίδια»). Τι κι αν έχασε η Εθνική; Έπαιξε καλά, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, αλλά κάτι η κούραση, κάτι η έλλειψη συγκέντρωσης, κάτι τα απίστευτα τρίποντα των Λιθουανών την οδήγησαν σε μια ακόμα ήττα σε μικρό τελικό. Τουλάχιστον μας αντάμειψε το ξανθό γένος το βράδυ τιμωρώντας την αλαζονεία των Ισπανών, που θύμιζαν λίγο ΝΔ (αλλά αυτοί έχασαν: με όλα του τα στραβά ο αθλητισμός είναι πάντα πιο δίκαιος από την πολιτική). Φήμες που έφεραν τον κ. Καρατζαφέρη να αναμένει το τέλος του μεγάλου τελικού ώστε να συνδυάσει στη δήλωσή του την είσοδο του κόμματός του στη Βουλή με την επάνοδο των ομόδοξων Ρώσων στη μπασκετική κορυφή της Ευρώπης ελέγχονται ως αναληθείς.

Ενδιάμεσα και μετά είχαμε τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών. Αρχικά ο Αλέκος Αλαβάνος, συγκρατημένος και σεμνός, αν και μου χτύπησε λίγο άσχημα σαν φράση εκείνο το περί δοκιμής που επανέλαβε τρεις-τέσσερις φορές -μπορούσαν να σκεφτούν κάτι καλύτερο. Έπειτα η Αλέκα Παπαρήγα που κι αυτή φαινόταν αρκετά ικανοποιημένη, αλλά θα μπορούσε να σκάσει και κανένα χαμόγελο ακόμα και, κυρίως, να πει λιγότερα. Ο Γιώργος Παπανδρέου ενώ βγήκε να παραδεχτεί την ήττα του κόμματός του και πολύ γενναία αποφάσισε να τεθεί στην κρίση της βάσης δεν μας έδωσε να καταλάβουμε τι φταίει που την πάτησε έτσι και αυτός και το κόμμα του. Ο πρωθυπουργός πάλι, μιλώντας -επίτηδες ίσως- την ώρα που φαινόταν το κόμμα του να παίρνει 156 περίπου έδρες παρότι η πρόβλεψη μιλούσε για 153 ήταν απίστευτος. Παρά το ότι ο ίδιος προκήρυξε εκλογές για να ζητήσει μια ισχυρή εντολή από το λαό και τελικά είδε μείωση πανελλαδικά τόσο του ποσοστού όσο και των εδρών της ΝΔ, μίλησε ανερυθρίαστα για ισχυρή εντολή και για διπλή ευθύνη και άλλα ξύλινα. Ο λόγος του ήταν γεμάτος συνθήματα και κενές φράσεις χωρίς να υπάρχει ίχνος ταπεινότητας κι ας είναι αρχηγός της πιο ισχνής πλειοψηφίας από την εποχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Τέλος, ο κ. Καρατζαφέρης προσπάθησε να κρατήσει χαμηλούς τόνους αλλά φυσικά ήταν δύσκολο να κρύψει τη χαρά του λέγοντας τα δικά του τα επικοινωνιακά.

Απαράδεκτος ο κ. Βενιζέλος, που δε μου ήταν ποτέ συμπαθής και επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά την ορθότητα των συναισθημάτων μου. Απρεπής και ανοίκειος ο χρόνος και ο τρόπος που επέλεξε για να κάνει αρχηγική εμφάνιση και μου θύμισε το «δρυός πεσούσης…»

Καθώς προχωρούσε η νύχτα και βλέπαμε συγκεντρωτικά αποτελέσματα από τις εκλογικές περιφέρειες και την κατανομή των εδρών σε αυτές, άρχισε να διαφαίνεται ξεκάθαρα πόσο άδικος, ληστρικός και στρεβλωτικός της λαϊκής βούλησης είναι ο σημερινός εκλογικός νόμος. Σε κάποιες περιφέρειες το δεύτερο κόμμα έπαιρνε ακόμα και δύο βουλευτές παραπάνω από το πρώτο, σε άλλες το τρίτο κόμμα δεν έβγαζε έδρα ενώ έβγαζαν το τέταρτο και το πέμπτο (συνέβη και στη δική μας περιφέρεια και δε χαίρομαι καθόλου που ο ΣΥΡΙΖΑ βγάζει βουλευτή εδώ έχοντας τις μισές μονάδες από το ΚΚΕ), και σε κάποιες άλλες οι διψήφιες διαφορές μεταξύ των δύο πρώτων κομμάτων δεν αποτυπώνονταν και στην κατανομή των εδρών. Κατ’ εμέ, και το λέω με πλήρη επίγνωση, η έστω μικρή πλειοψηφία της ΝΔ είναι απόλυτα κίβδηλη, αφού θα κυβερνήσει μόνη της τη χώρα μια μειοψηφική επί του συνόλου των πολιτών παράταξη που, αν είχαμε μια απλή ή έστω απλούστερη από τη σημερινή αναλογική, δε θα λάμβανε πάνω από 135-140 βουλευτές.

Κάποια στιγμή μέσα στα άγρια χαράματα είδαμε και την αποχή να κυμαίνεται στο 25-26%. Δεν ξέρω αν είναι πραγματική και σε ποιο βαθμό, αλλά όσοι την επέλεξαν συνειδητά προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα εν γένει, τη διαιτησία στο ματς με τους Ισπανούς, ή ό,τι άλλο, να το βουλώσουν και να φάνε στη μάπα μια κυβέρνηση που χάρη σε αυτούς αντιπροσωπεύει περίπου έναν στους τρεις Έλληνες πολίτες, αλλά θα αποφασίζει για όλους. Εύχομαι ακόμα και μετά από τις εκλογές να βγούν από την ιδιωτεία…

Αισιόδοξος και αποκαμωμένος έγειρα μετά από τόσες ώρες μαζοχιστικής τηλοψίας στον άλλο καναπέ και κοιμήθηκα. Το πρωί με περίμενε άλλη μια ευχάριστη είδηση: η πιο αλαζονική υπουργός Παιδείας που έχω δει (μόνο ο Κοντογιαννόπουλος τη συναγωνιζόταν) τιμωρήθηκε από τους ίδιους τους ψηφοφόρους της και πιστέψτε με, δεν έφταιγε το βιβλίο της Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού…

Αυτά για χτες… Μέχρι τις επόμενες εκλογές λοιπόν όλοι όσοι νοιαζόμαστε πρέπει να γίνουμε κάτι παραπάνω από ενοχλητικός οίστρος για την κυβέρνηση αλλά και για όσους είναι επικίνδυνοι για το περιβάλλον, τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα, για τις κατακτήσεις στους χώρους εργασίας, στην παιδεία, στην υγεία, στην κοινωνική ασφάλιση, διεκδικώντας ταυτόχρονα ό,τι μας ΑΝΗΚΕΙ. Γίνεται!