Μια δροσερή Τρικυμία

f4d2a59480964090d1126adf450c1089 (1)

Αν για τον Σαίξπηρ “όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, κι όλοι οι άνθρωποι απλώς ηθοποιοί, με τις εξόδους και τις εισόδους τους”, τότε, λαμβάνοντας υπόψη και τους ειδικούς που ισχυρίζονται ότι η “Τρικυμία” είναι το τελευταίο έργο του, η έξοδος του Σαίξπηρ από τον κόσμο του θεάτρου έχει πολλά να μας πει για το πώς είδε τη σταδιοδρομία του σ’ αυτόν ο ίδιος ο Βάρδος· στο τέλος της πορείας αυτής ετοιμάζεται να επιστρέψει δικαιωματικά εκεί που του αξίζει, στη γαλήνη, την αναγνώριση και την ευτυχία, χάρη στη δύναμη της μαγείας του, της ποιητικής του δηλαδή τέχνης, που γέννησε τρικυμίες, ερωτικά σμιξίματα και τιμωρίες σφετεριστών, ζητώντας στην ακροτελεύτια φράση του έργου συγχώρεση από το κοινό για τα λάθη του. Κι όλα αυτά με μια αλαφράδα που συνταιριάζει το τραγικό με το κωμικό, το σοβαρό με το αστείο, τη φαντασία με την πραγματικότητα.

Αυτήν ακριβώς την αλαφράδα, αλλά και την αλληγορία, του έργου αποδίδει με έναν εξαιρετικά ευφάνταστο τρόπο η Push Your Art Company στη δική της απόδοση αυτού του κλασικού κειμένου. Πρόκειται για μια φρέσκια παράσταση της Κικής Στρατάκη που κατορθώνει, όχι απλώς να μην εμφανιστεί φτωχή και αδύναμη λόγω των αυτονόητων περιορισμών που επιβάλλει η ίδια η φύση μιας τοπικής θεατρικής ομάδας, αλλά αντίθετα να τους αξιοποιήσει με μεγάλη δημιουργικότητα και εφευρετικότητα.

Έτσι, τα μινιμαλιστικά σκηνικά που φέρνουν κάτι από την arte povera (τσουβάλια, ξύλινα καδρόνια που κρέμονται από την οροφή, ένα μπουγαδόσχοινο) χρησιμοποιούνται ποικιλοτρόπως “σημαίνοντας” κάθε φορά κάτι διαφορετικό, με τη βοήθεια της μαγείας του θεάτρου, έτσι όπως ο Πρόσπερος με τη βοήθεια της δικής του μαγείας μεταμορφώνει αντικείμενα και ελέγχει τα στοιχεία της φύσης. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κοστούμια, που υπαινίσσονται τους διάφορους χαρακτήρες στους οποίους εναλλάσσεται ο ολιγομελής θίασος των πέντε ηθοποιών, αντί να τους ντύνουν με μεγαλόπρεπες, “ρεαλιστικές” στολές, αφήνοντας τα υπόλοιπα στη φαντασία του κοινού.

Οι πέντε αυτοί ηθοποιοί, που μοιράζονται όλους τους ρόλους ενός πολυπληθούς έργου σαν κι αυτό, πετυχαίνουν τη μετάβαση από τον ένα στον άλλο με αξιοσημείωτη άνεση, χωρίς αυτή να ξενίζει καθόλου. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τη σκηνοθετική επιλογή να υποδυθεί το ρόλο του γέρου Πρόσπερου (του alter ego του Σαίξπηρ) η Σοφία Σακελλαρίου, η οποία, παρά τα αναπόφευκτα λαθάκια της πρεμιέρας, απέφυγε τη μανιέρα, δίνοντάς μας έναν Πρόσπερο ανθρώπινο, που είναι έτοιμος πια να αφήσει τη μαγεία του και να ξαποστάσει επιτέλους.

Πολύ καλός ο Πέτρος Φραγκόπουλος ως Καλιμπάν, με κίνηση και εκφορά λόγου που απέδιδαν πλήρως τη φύση και το χαρακτήρα αυτού του πλάσματος το οποίο αναπαριστά τη σκοτεινή πλευρά του ποιητή, το ζωώδες και τα ελαττώματά του, ενώ ο Μάριος Μεβουλιώτης είναι εξαιρετικός σε όλους τους πολύ διαφορετικούς ρόλους που υποδύεται. Η Θωμαή Ουζούνη, τέλος, πείθει απόλυτα ως δεκαπεντάχρονη Μιράντα. Όλοι τους αποφεύγουν τον στόμφο και στο στόμα τους η πολύ καλή μετάφραση ενός από τα πιο ποιητικά έργα του Άγγλου δραματουργού δεν ακούγεται σχεδόν ποτέ γλυκερή ή υπέρ του δεόντως λυρική.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στη Rhiannon Morgan, που εκτός από το ότι δούλεψε πολύ καλά την κίνηση των ηθοποιών στη σκηνή, έπαιξε έναν Άριελ με όλη εκείνη την παιδικότητα και ταυτόχρονα την αποστασιοποίηση που απαιτούσε αυτό το παιχνιδιάρικο πνεύμα. Το υπερφυσικό του στοιχείο παρουσιάζεται έξυπνα με το σκηνοθετικό εύρημα να ακούγονται με voice-over πολλά από τα λόγια του, ενώ τα όποια οπτικά εφέ στην εμφάνισή του υποκαθίστανται από τη χορογραφία της κίνησης.

Η σκηνοθεσία βασίζεται σε μια σκηνική ροή κατά την οποία τα όρια ανάμεσα στις πράξεις του έργου, τις σκηνές και τους διαφορετικούς χώρους είναι ακαθόριστα, ρευστά και απατηλά, αξιοποιώντας πλήρως την πρωτότυπη μουσική του Θεόδωρου Αλβανού και τους φωτισμούς του Πολύβιου Σερδάρη. Χαρακτηριστική είναι η μετάβαση από το καράβι στο νησί του Πρόσπερου στην αρχή του έργου, όπου ο θεατής βλέπει μπροστά του την πρώτη από τις πολλές μεταμορφώσεις των ηθοποιών στην παράσταση. Των ηθοποιών που, όταν δεν παίζουν, δεν εξαφανίζονται στα παρασκήνια, αλλά παραμένουν θεατές των δρωμένων στη σκηνή, ενισχύοντας έτσι την αίσθηση ότι αυτό που παρακολουθούμε είναι μια αλληγορία της θεατρικής ζωής του Βάρδου.

Γενικά, η παράσταση είναι σφιχτοδεμένη και κυλάει ευχάριστα μέχρι το τέλος όπου ο Πρόσπερος-Σαίξπηρ ουσιαστικά παραδίδει την τέχνη του στο κοινό, “κτήμα ες αεί”. Μοναδικές ίσως παραφωνίες, μια σχεδόν ανεπαίσθητη έλλειψη ρυθμού που παρατηρήσαμε στην αρχή της παράστασης και κάποιες σκηνές με τον Στέφανο και τον Τρίνκουλο που βρίσκονταν -ίσως αναγκαστικά- ελαφρώς έξω από το κλίμα του υπόλοιπου έργου, χωρίς όμως να αλλάζουν ουσιαστικά την τελική εικόνα ότι πρόκειται πράγματι για μια παράσταση “από το υλικό με το οποίο είναι φτιαγμένα τα όνειρα.” Προτείνεται σε εραστές του σαιξπηρικού έργου και μη.

Ταυτότητα παράστασης

«Η Τρικυμία»
του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

από την Push Your Art Company
Για 9 παραστάσεις (8-24 Απριλίου 2016)

Συντελεστές
Μετάφραση: Νίκος Χατζόπουλος
Σκηνοθεσία: Κική Στρατάκη
Πρωτότυπη μουσική: Θεόδωρος Αλβανός
Σκηνικά – κοστούμια: Πέτρος Φραγκόπουλος, Μίλτος Δίγκας
Επιμέλεια κίνησης: Rhiannon Morgan
Επιμέλεια φωτισμών: Πολύβιος Σερδάρης
Βοηθός σκηνοθέτη – Οργάνωση παραγωγής: Κωνσταντίνος Γκαϊτατζής
Φωτογραφίες – video: Ιωάννα Τοκμακίδου
Trailer: Γαβρήλος Ψαλτάκης
Παραγωγή: Push Your Art Company

Ερμηνεύουν οι: Μάριος Μεβουλιώτης, Rhiannon Morgan, Θωμαή Ουζούνη, Σοφία Σακελλαρίου, Πέτρος Φραγκόπουλος

Παραστάσεις
8-9-10, 15-16-17, 22-23-24 Απριλίου 2016
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Παρασκευή-Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00
Διάρκεια: 90’
Εισιτήρια: 12 ευρώ (κανονικό), 8 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων)
Πληροφορίες – κρατήσεις: 2310829254

Facebook event: https://www.facebook.com/events/1673738562885632/

Advertisements

Φιλοξενείο ή Ξενοφοβείο στην Τούμπα;

H Δημοτική Αρχή του δεύτερου μεγαλύτερου Δήμου της χώρας ανακοινώνει την εγκατάσταση ενός Φιλοξενείου Προσφύγων αιτούντων πολιτικό άσυλο, σε συνεργασία με μια γνωστή ΜΚΟ, σε έναν από τους ελάχιστους αναξιοποίητους ιδιόκτητους χώρους του, έκτασης περίπου 4.000 τ.μ. συμπεριλαμβανομένου ενός κτιριακού συγκροτήματος 1500 τ.μ. Επτά μονογονεϊκές οικογένειες, 30-35 άτομα συνολικά (μιλάμε δηλαδή για επτά ενήλικους και 23-28 παιδιά) θα μπορούν να φιλοξενηθούν σε κοιτώνες που θα διαμορφωθούν σε μέρος του κτιριακού συγκροτήματος.

Σταγόνα στον ωκεανό, θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς και, αφού θεωρήσει κατ’ αρχήν θετική τη δημιουργία μιας δομής που θα αντικαταστήσει τον τόσο προβληματικό από οργανωτική/διαχειριστική άποψη Ξενώνα στη Φιλίππου-Σιατίστης  [η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία έχει απεμπλακεί εδώ και καιρό από τη διαχείρισή του] σε εγκαταστάσεις του Δήμου, να εστιάσει την κριτική του στο γεγονός ότι θεωρείται απαραίτητη η συνεργασία με μια ΜΚΟ, στην εξασφάλιση διαρκούς χρηματοδότησης, στην ανάγκη δημιουργίας και άλλων τέτοιων χώρων, στη σύνδεση του Φιλοξενείου με τη γειτονιά και ούτω καθεξής.

Κι όμως… Η σχεδιαζόμενη εγκατάσταση του Φιλοξενείου στους παλιούς στάβλους της Τούμπας έχει ξεσηκώσει τις αντιδράσεις μερίδας περιοίκων που ούτε λίγο ούτε πολύ απαιτούν να ακυρωθεί. Το φάσμα των αντιδράσεων αυτών θα μπορούσε να συνοψιστεί στα δύο πανό με τα οποία εμφανίστηκαν οι αντιδρώντες στο Δημοτικό Συμβούλιο της 28ης Ιουλίου (φώτο 1,2) και στο διεξοδικό κείμενο του κατοίκου της περιοχής, Μελέτη Κεχαΐδη, στην parallaxi (από το οποίο αντλήθηκαν και οι πληροφορίες της πρώτης παραγράφου), ο οποίος παρότι δηλώνει ότι δεν συντάσσεται με το περιεχόμενο και τους εμπνευστές των πανό, είναι φανερό ότι θα προτιμούσε να μην υλοποιηθεί η δομή στο συγκεκριμένο χώρο.

IMG_0744

φώτο 1

IMG_0745

φώτο 2

Τα πανό είναι ξεκάθαρα: η (προσωρινή και εναλλασσόμενη) εγκατάσταση πολιτικών προσφύγων στην περιοχή οδηγεί αυτόματα στην υποβάθμισή της. Κατά τους διαμαρτυρόμενους, ο συγκεκριμένος χώρος πρέπει να αξιοποιηθεί αποκλειστικά προς όφελος του κοινωνικού συνόλου της γειτονιάς (ούτε καν ολόκληρου του Δήμου). Ούτε αστερίσκοι ούτε παραχωρήσεις. Ο ορισμός του ρατσισμού και του τοπικισμού σε 33 λέξεις.

Και ενώ περιμέναμε από αυτή την ομάδα κατοίκων της Τούμπας να μας εξηγήσει πώς ακριβώς υποβαθμίζεται μια περιοχή αν εγκατασταθούν εκεί εφτά μονογονεϊκές οικογένειες των 30-35 ατόμων συνολικά, ήρθε το κείμενο του Μελέτη Κεχαΐδη, για να επιχειρηματολογήσει πάνω στο συγκεκριμένο θέμα και να θέσει ερωτήματα, κυρίως προς την πλευρά της δημοτικής αρχής, την οποία όπως φαίνεται στήριξε και στις πρόσφατες εκλογές.  Επειδή ακριβώς αυτό το κείμενο απευθύνεται, μέσω του χώρου όπου δημοσιεύεται, σε ανθρώπους ευαίσθητους στα δικαιώματα και τον αντιρατσισμό/αντιφασισμό, επειδή έγινε αρκετά δημοφιλές (240 facebook likes κατακαλόκαιρο δεν είναι και λίγα), επειδή ο ίδιος ο συντάκτης του δήλωσε δημόσια ότι θέλησε να ανοίξει έναν διάλογο για το θέμα και επειδή, τέλος, ίσως υπάρχει όντως μια ομάδα κατοίκων της περιοχής που είναι αρνητική ή επιφυλακτική απέναντι στο Φιλοξενείο λόγω ελλιπούς πληροφόρησης, έχει ένα νόημα να επιχειρηθεί μια κάπως διεξοδικότερη απάντηση από το καυστικό προχθεσινό σχόλιο στο thess.gr.

Θα ξεκινήσω από το τέλος: αν το επιμύθιο αφορά το σεβασμό των θεσμών από τους πολίτες, τότε μάλλον το πραγματικό επίδικο έχει χαθεί κάπου στη μετάφραση. Όταν στα 2014, με τη Χρυσή Αυγή κοντά στο 10%, κάτοικοι μιας περιοχής λένε ότι δεν θέλουν πολιτικούς πρόσφυγες στην περιοχή τους, το πώς πάρθηκε η απόφαση για την εγκατάστασή τους θα πρέπει να μπαίνει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα από όσους θεωρούν εαυτούς αντιρατσιστές. Ο ρατσισμός και ο αντιρατσισμός δεν είναι αφηρημένες έννοιες στο χώρο των ιδεών, αλλά συγκεκριμένες πρακτικές και δράσεις. Το θέμα εκ των πραγμάτων παίρνει όμως και συμβολικές διαστάσεις και γι’ αυτό χρειάζεται περισσή προσοχή ώστε να μη βρεθεί κανείς, από αγάπη για τη γειτονιά του, να υπερασπίζεται ρατσιστικές και φασιστικές θέσεις.

Συνεχίζοντας ανάποδα, το να εξοργίζεται κανείς όταν του προσδίδουν το χαρακτηρισμό «ρατσιστής» και να χρησιμοποιεί έπειτα χαλαρά την ίδια έννοια σε φράσεις όπως «η γειτονιά βίωσε έναν ιδιότυπο ρατσισμό δεκαετίες τώρα, με την επιλογή βεβαρημένων χρήσεων στους παλιούς στάβλους» είναι μάλλον ανακόλουθο και καθόλου χρήσιμο ως προς το ξεκαθάρισμα των εννοιών. Ο ρατσισμός είναι κάτι συγκεκριμένο και δεν χρειάζεται να δημιουργούνται εντυπώσεις ξεχειλώνοντάς τις λέξεις. Επίσης δεν είναι ξεκάθαρο ποιοι πρέπει να επιβραβευτούν και τι αποτελεί επιβράβευση (και τι τιμωρία, αντίστροφα).

Το να χρησιμοποιεί κανείς ως επιχείρημα την προσφορά ρούχων και τροφίμων στην ΑΡΣΙΣ, ενώ δεν δέχεται μια δομή της στην περιοχή του, είναι ο ορισμός του Not in my Back Yard -δεν βοηθάει λοιπόν και πολύ στο να αλλάξουμε γνώμη για τα κίνητρα των κατοίκων…

Λίγο πιο πάνω στο κείμενο τίθεται το εξής ερώτημα: «Τι θα κάνει αλήθεια το νέο ΔΣ, όταν κάποιοι από τη γειτονιά στραφούν σε αυτούς [σσ. στη Χρυσή Αυγή], αφού νιώθουν εκτός από θιγμένοι και απίστευτα φοβισμένοι από την προχειρότητα και τη βιασύνη που επέδειξαν οι αρχές;» Μάλιστα. Η προχειρότητα και η βιασύνη των αρχών λοιπόν δημιουργούν απίστευτο φόβο που μπορεί να οδηγήσει κάποιους στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής. Επειδή δεν είμαι απολογητής του Δημοτικού Συμβουλίου, να αντιστρέψω το ερώτημα: τι κάνετε αλήθεια εσείς που ζείτε εκεί για να μη συμβεί αυτό; Πώς διασκεδάζετε τους φόβους αυτών των κάποιων; Τι προτεραιότητες βάζετε ως πολιτικά υποκείμενα; Την αξιοποίηση των στάβλων ή τον ενεργό αντιρατσισμό/αντιφασισμό;

Ακριβώς επειδή δεν με ενδιαφέρει να υποστηρίξω την παράταξη της Πρωτοβουλίας, το Δήμαρχο και τη διοίκηση του δήμου, αντιπαρέρχομαι την κριτική του άρθρου προς αυτούς, με εξαίρεση ένα σημείο: αν τα ξενοφοβικά συνθήματα και οι ακραίες (βλέπε «ρατσιστικές») πρακτικές κάποιων κατοίκων προκαλούνται έτσι απλά από την προχειρότητα των αρχών και την ελλιπή ενημέρωση, τότε οι συγκεκριμένοι κάτοικοι ήταν ήδη έτοιμοι να φερθούν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ακόμη κι αν ο Δήμος δεν τους ενημέρωσε επαρκώς, τι έκαναν οι ίδιοι για να ενημερωθούν ουσιαστικά; Σε ποια παραδείγματα βασίστηκαν για να θεωρήσουν αυτονόητη την υποβάθμιση της περιοχής σε περίπτωση δημιουργίας ξενώνα για πρόσφυγες; Τι είδους έρευνα έκαναν στο κέντρο της πόλης για τον Ξενώνα στη Φιλίππου; Επιπλέον, γιατί «εκ των πραγμάτων για μια τέτοια δομή η γειτονιά πρέπει να είναι τουλάχιστον ουδέτερη»; Ποια είναι τα «πράγματα» εν προκειμένω;

Πάμε παραπάνω: στην περιοχή έκλεισε το Λοιμωδών, υπάρχει η κατάληψη ΥΦΑΝΕΤ (ενώ θα έπρεπε να έχει γίνει μουσείο, όπως έχει εξαγγείλει το ΥΠΠΟ), και, τέλος, το Πολιτιστικό Κέντρο της Τούμπας έχει πολύ μπετόν και οι κάτοικοι δεν μπορούν να το χρησιμοποιήσουν (γιατί;) εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Για κάποιο λόγο, όλα αυτά συνδέονται με τη δημιουργία του Φιλοξενείου και την καθιστούν ακόμη πιο προβληματική. Μήπως ο αρθρογράφος προτείνει την εγκατάσταση του Φιλοξενείου σε κάποιον από αυτούς τους χώρους;

Αυτός που «παίζει με την ξενοφοβία που έχει ο μέσος κάτοικος της περιοχής» είναι όποιος καλλιεργεί την ιδέα ότι ένα χώρος όπου θα φιλοξενούνται μονογονεϊκές οικογένειες προσφύγων μπορεί να δημιουργήσει οποιουδήποτε είδους πραγματικό πρόβλημα, και όχι βέβαια το «είναι ξένοι, μελαμψοί, μουσουλμάνοι και δεν καταλαβαίνουμε τη γλώσσα τους.» Αυτός που παίζει με την ξενοφοβία είναι όποιος, αντί να διαλύει την άγνοια και το φόβο, τα χρησιμοποιεί είτε για να κάνει πολιτικό εισοδισμό είτε για να εξυπηρετήσει τα δικά του μικροσυμφέροντα. Τέλος, παίζει με την ξενοφοβία αυτός που τη βλέπει να θεριεύει και πριν από οτιδήποτε άλλο κουνάει το δάχτυλο σε άλλους λέγοντας «εσείς την προκαλείτε.»

«Η κοινή λογική αδυνατεί να συνδέσει την ανάπλαση της παιδικής χαράς και την αναμόρφωση του χώρου πρασίνου με το Φιλοξενείο.» Να βοηθήσουμε λίγο την κοινή λογική υπενθυμίζοντάς της ότι στο Φιλοξενείο θα μένουν άνθρωποι και δη παιδιά. Προφανώς, υπάρχει πρόβλεψη να αναπλαστούν οι πέριξ του κτιρίου που προορίζεται για το  Φιλοξενείο χώροι για να μην «προαυλίζονται» απλώς οι «ταλαιπωρημένοι» άνθρωποι.

Αχ, αυτά τα «πιθανά προβλήματα συνύπαρξης» του Φιλοξενείου με έναν Παιδικό Σταθμό ή Γυμναστήριο! Ποια είναι ακριβώς; Γιατί χρησιμοποιείται διαρκώς αυτή ή μια ισοδύναμη περίφραση και δεν γίνεται κανείς πιο συγκεκριμένος; Και όχι, δεν είναι απάντηση το απόσπασμα αυτό: «πώς θα προαυλίζονται οι πρόσφυγες, ενώ την ίδια ώρα θα λειτουργεί ένας παιδικός σταθμός ή μία άλλη δομή για τους πολίτες; Κοινή παραδοχή είναι ότι το Φιλοξενείο είναι μια ιδιαίτερη χρήση, που καθορίζει και το σύνολο των κτιρίων. Ταλαιπωρημένοι άνθρωποι θα κοιμούνται και θα τρώνε εκεί μέσα. Πώς θα συνυπάρξουν με ανέμελα παιδάκια, με δημότες που θα θέλουν να αθληθούν ή με Συλλόγους που θα κάνουν εκδηλώσεις και θα επισκέπτονται τον χώρο;» Μπορεί ο συντάκτης του άρθρου να χαρακτήρισε δημόσια -μετά βέβαια από το σχετικό κείμενο στο thess.gr- τη χρήση του «προαυλίζονται» ατυχή και λανθασμένη, αλλά το πραγματικό πρόβλημα δεν έγκειται στο συγκεκριμένο ρήμα και στο το ότι παραπέμπει σε έγκλειστους ή φυλακισμένους. Αυτό που είναι προβληματικό είναι ότι αμφισβητείται η δυνατότητα συνύπαρξης οικογενειών προσφύγων με τα «ανέμελα» παιδάκια και τους υπόλοιπους δημότες. Λες και οι «ταλαιπωρημένοι» άνθρωποι δεν έχουν άλλο στο μυαλό τους από το να ταλαιπωρήσουν και τους γύρω τους.

Ο Μελέτης Κεχαΐδης στην ενότητα «τα ερωτήματα των υπηκόων» θέτει, μαζί με το παραπάνω «ατυχές» ερώτημα, μια σειρά από περισσότερο εύλογα ερωτήματα (αν και το τελευταίο που αφορά το γενικότερο πρόγραμμα του Δήμαρχου και της παράταξής του είναι μάλλον άσχετο και κατόπιν (εκλογικής) εορτής).Είναι άλλο όμως να τίθενται τέτοια ερωτήματα από πραγματικό ενδιαφέρον για τη σωστή οργάνωση και λειτουργία του Φιλοξενείου στο συγκεκριμένο χώρο και άλλο για να μας κατευθύνουν, ως προφάσεις εν αμαρτίαις, στο συμπέρασμα ότι κακώς γίνεται εκεί το Φιλοξενείο. Παρότι επιμένει μέχρι και σήμερα ότι το ζήτημα είναι η συμπεριφορά της δημοτικής αρχής, το πραγματικό και συμβολικό διακύβευμα είναι πλέον το αν θα νικήσουν όσοι και όσες δεν επιθυμούν «την εγκατάσταση πολιτικών προσφύγων στην περιοχή» τους. Είναι πιθανόν στο προσεχές μέλλον κάποιοι και κάποιες από αυτούς/ές να περάσουν σε δυναμικότερες και πιο ξεκάθαρες ιδεολογικά δράσεις και τότε όλοι και όλες στην περιοχή θα πάρουν αναγκαστικά θέση. Για να μην φτάσουμε εκεί όμως θα πρέπει πρώτα να τους κοπεί ο βήχας και έπειτα, όταν αρχίσει να φτιάχνεται και να λειτουργεί το Φιλοξενείο, να είμαστε παρόντες και παρούσες για να γίνει αυτό με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις και τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Θα κλείσω με ένα προφητικό απόσπασμα από ένα κείμενο-κάλεσμα της Αντιφασιστικής Συνέλευσης Αλληλεγγύης (ΑΣΑ) ενάμιση μήνα πριν, για να έχουμε κατά νου την ευρύτερη εικόνα:

Οι ναζί [μετά τις εκλογές του Μαΐου] θα επιχειρήσουν να έχουν μεγαλύτερη παρουσία στο δρόμο, ακόμη και σε πόλεις όπου δεν τα έχουν καταφέρει ακόμη, όπως στη Θεσσαλονίκη, και πιθανότατα θα προχωρήσουν σε ανάλογους και χειρότερους τραμπουκισμούς με αυτούς που έκαναν κατά την προεκλογική περίοδο, μετά από μια περίοδο ύφεσης που ακολούθησε τις ποινικές τους διώξεις. Το πιθανότερο όμως είναι ότι θα αναζητήσουν και άλλους, προβοκατόρικους τρόπους παρέμβασης, γι’ αυτό θα πρέπει το αντιφασιστικό κίνημα να είναι έτοιμο για όλα.

Για τον «Οδυσσέα» και τις ΜΚΟ

Μέχρι τώρα δεν είχα ανεβάσει εδώ τίποτα σχετικό με την πρόσφατη περιπέτεια του «Οδυσσέα», του Σχολείου Αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη στο οποίο δραστηριοποιούμαι κι εγώ μαζί με συναδέλφους εκπαιδευτικούς. Από τη μια δεν είχα χρόνο, από την άλλη ήθελα να κρατήσω ανέπαφα έστω και κάποια ψήγματα της διδαδικτυακής μου περσόνας. Με τις τελευταίες αποκαλύψεις για τις ΜΚΟ όμως η αγανάκτησή μου για την αδικία εις βάρος του «Οδυσσέα» έφτασε στα όριά της και έτσι αναδημοσιεύω το κείμενο που συντάξαμε στον «Οδυσσέα» για να μιλήσουμε για το θέμα. Θα υπάρξει και συνέχεια…

ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ «ΟΔΥΣΣΕΑΣ»
ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ
ΕΔΡΑ: ΑΙΣΩΠΟΥ 24 -Τ.Κ. 54627

ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΛΗΡΩΝΩ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΑΛΛΩΝΩΝ…  ΤΕΡΜΑ! ΩΣ ΕΔΩ!” 

Θεσσαλονίκη, 24/02/2014

Αίσθηση προκαλούν τα νέα στοιχεία για το «πάρτι» με τη χρηματοδότηση Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων…”, “Ένας τρελός χορός εκατομμυρίων είχε στηθεί γύρω από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις…”, “Το μεγάλο φαγοπότι με τις ΜΚΟ έρχεται να επιβεβαιώσει πόρισμα της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής…”

Τα παραπάνω είναι χαρακτηριστικά αποσπάσματα από πρόσφατα ρεπορτάζ (20/2/2014) για τη χρηματοδότηση των ΜΚΟ από το κράτος. Σε μας όμως δεν προκαλούν καμία αίσθηση αυτά τα νέα στοιχεία για τον τρελό χορό των εκατομμυρίων και το μεγάλο φαγοπότι με τις ΜΚΟ. Ήταν κοινό μυστικό το τι συνέβαινε με κάποιες ΜΚΟ των οποίων τις ευφάνταστες ονομασίες συναγωνίζονταν μονάχα οι ακόμη πιο ευφάνταστοι σκοποί που υποτίθεται ότι θα εξυπηρετούσαν (μέχρι και για πρόγραμμα καλλιέργειας τομάτας στην Αφρική διαβάσαμε). Όλα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας απλώς επαληθεύουν όχι μόνο τις υποψίες μας, αλλά και τα συμπεράσματά μας από τις εμπειρίες του “Οδυσσέα”, του εθελοντικού σχολείου που διδάσκει εντελώς δωρεάν 15 χρόνια τώρα ελληνικά και ξένες γλώσσες σε μετανάστες και ντόπιους (ενδεικτικά, από τα θρανία μας έχουν περάσει πάνω από 6500 μαθητές).

Τυπικά, κι ο “Οδυσσέας” είναι ΜΚΟ! Καταγραφήκαμε στα μητρώα των ΜΚΟ του Υπουργείου Εξωτερικών το 2002, ως αποτέλεσμα μιας αίτησής μας για την υλοποίηση προγράμματος εκμάθησης Η/Υ στο Αργυρόκαστρο της Αλβανίας. Η αίτησή μας απορρίφθηκε μετά πολλών επαίνων, ενώ την ίδια στιγμή μας είχε προταθεί, όντας εκπαιδευτική οργάνωση, να υλοποιήσουμε ένα πρόγραμμα για τη δημιουργία ορνιθοτροφείου στην ίδια περιοχή!!! Φυσικά δεν το συζητήσαμε καν… Είχαμε πάρει από παλιά λοιπόν μια γεύση για το πώς λειτουργεί όλη αυτή η ιστορία με τις ΜΚΟ.

Γεύση μπορεί να είχαμε πάρει, χρήματα από το κράτος όμως; Ο “Οδυσσέας” πήρε όντως κρατική επιχορήγηση δύο φορές: 10.000 ευρώ το 2003 από το Υπουργείο Πολιτισμού και 2.500 ευρώ το 2004-05 από το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Αυτά τα “αστρονομικά” ποσά αξιοποιήθηκαν για αρκετά χρόνια -με μεγάλη φειδώ και σύνεση- για την αγορά διδακτικών εγχειριδίων για τους μαθητές του σχολείου, για τα σκηνικά, τα κοστούμια και τις μετακινήσεις της θεατρικής μας ομάδας που δίνει αποκλειστικά παραστάσεις με ελεύθερη είσοδο, καθώς και για τη μισθοδοσία ενός μετανάστη που εργαζόταν στη γραμματεία μας, έξοδα για τα οποία υπάρχουν όλα τα νόμιμα παραστατικά. Έκτοτε ο “Οδυσσέας”, του οποίου το κοινωνικό και εκπαιδευτικό έργο πιστοποιείται από πλήθος δημοσιευμάτων στον τύπο, από πανεπιστημιακές δημοσιεύσεις πάνω στην πρότυπη διδασκαλία της ελληνικής ως ξένης που πραγματοποιήθηκε στα τμήματά του, αλλά κυρίως από τους χιλιάδες μαθητές του, δεν έχει λάβει καμία κρατική οικονομική βοήθεια και στηρίζεται αποκλειστικά στις εισφορές μελών, φίλων και εκπαιδευτικών σωματείων, λειτουργώντας πάντα με γνώμονα την αλληλεγγύη, την αυτοδιαχείριση και την αυτοοργάνωση.

Θα μπορούσε κάλλιστα να πει κανείς ότι θα έπρεπε να νιώθουμε ευτυχείς, αφού δεν συγκαταλεγόμαστε στις “αμαρτωλές ΜΚΟ”, οι οποίες φαίνεται πως έπαιρναν επιχορηγήσεις δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ σαν να έπαιρναν καραμέλες από το περίπτερο… Τουναντίον, είμαστε αφάνταστα εξοργισμένοι! Και πώς να μην είμαστε, όταν, την ίδια στιγμή που αρχίζει να αποκαλύπτεται ποιοι “μαζί τα φάγανε”, ο “Οδυσσέας” βρίσκεται εν τω μέσω μιας απίστευτης περιπέτειας, ανάλογης αυτών που πέρασε ο μυθικός ομώνυμος ήρωας!

Χωρίς να έχουμε λάβει εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια χρήματα από το κράτος, χωρίς να έχουμε σε καμιά περίπτωση ζημιώσει οικονομικά το κράτος, κάνοντας αφιλοκερδώς αυτό που είναι διεθνής υποχρέωση του κράτους (εκμάθηση της γλώσσας της χώρας υποδοχής στους μετανάστες), συνεργαζόμενοι συστηματικά και με κρατικούς φορείς, βρεθήκαμε, όπως ίσως γνωρίζουν πολλοί αναγνώστες, αφού πρώτα συναντήσαμε αντιμετώπιση που αντιστοιχεί σε κάποια ύποπτη κερδοσκοπική επιχείρηση, να είμαστε αναγκασμένοι να πληρώσουμε στην Εφορία δεκάδες χιλιάδες ευρώ για πρόστιμα που αφορούν όχι φορολογικές παραβάσεις, αλλά “πλημμελή τήρηση” του βιβλίου εσόδων-εξόδων την περίοδο 2001-2009! Και είμαστε διπλά εξοργισμένοι γιατί, ενώ οι ΜΚΟ των παχυλών χρηματοδοτήσεων ελέγχονται για το πού και πώς ξόδεψαν τα χρήματα που πήραν, εμείς τιμωρηθήκαμε επειδή τα καταγεγραμμένα μας έξοδα υπερέβαιναν τα καταγεγραμμένα μας έσοδα! Η οργή μας περισσεύει, καθώς η αδυναμία πληρωμής των προστίμων έφερε ακόμη και την αυτόφωρη δίωξη του υπεύθυνου κατά το νόμο για τον “Οδυσσέα”, Αντώνη Γαζάκη, πρόεδρο του ΔΣ, του οποίου η θέση ως εκπαιδευτικού στη δημόσια εκπαίδευση κινδυνεύει σε περίπτωση μη πληρωμής των δόσεων στην Εφορία!

Το τελευταίο διάστημα που το πρόβλημα του “Οδυσσέα” δημοσιοποιήθηκε ευρέως, δεν υπάρχει ούτε ένας, ξεκινώντας από αυτούς που μας γνωρίζουν και στέκονται στο πλευρό μας εδώ και χρόνια και φτάνοντας μέχρι και τους πιο δύσπιστους, που να μην αναγνωρίζει ότι αυτό που συμβαίνει εις βάρος του σχολείου μας είναι απαράδεκτο, ακατανόητο και τελικά αποτρόπαιο. Εκατοντάδες φίλοι, δεκάδες φορείς και οργανώσεις (βλέπε παρακάτω), έχουν ενώσει τη φωνή τους με τη δική μας για να αρθεί αυτή η κατάφωρη αδικία και να διαγραφούν εξ ολοκλήρου τα πρόστιμα. Άραγε πόσες από τις ΜΚΟ που βρίσκονται στο μικροσκόπιο αυτές τις μέρες (κάποιες έχουν ήδη αποκληθεί “φαντάσματα”) μπορούν να καμαρώνουν για ανάλογο έργο και υποστήριξη, όπως καμαρώνει ο “Οδυσσέας”; 

Απαιτούμε λοιπόν, τώρα που αποκαλύπτονται οι ΜΚΟ οι οποίες συμμετείχαν στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, την αποκατάσταση της λογικής και της δικαιοσύνης μέσα από την πλήρη διαγραφή των προστίμων του “Οδυσσέα” και δηλώνουμε απερίφραστα ότι μέχρι να συμβεί αυτό δεν θα κάνουμε πίσω!
Το ΔΣ του “Οδυσσέα”

Αλφαβητικός κατάλογος των φορέων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων που βρίσκονται στο πλευρό του «Οδυσσέα» ενάντια στις διώξεις που υφίσταται, είτε έχοντας υπογράψει το κοινό ψήφισμα είτε έχοντας εκδώσει δικό τους ψήφισμα είτε δηλώνοντάς μας τη συμπαράστασή τους (τα λινκ οδηγούν στην ιστοσελίδα της κάθε οργάνωσης ή στη σελίδα όπου έχουν αναρτήσει το ψήφισμα που υπογράφουν):

«Αλληλεγγύη για όλους», “Ανατολικός Άνεμος” – δημοτική παράταξη Δ. Θέρμης,«Ανοιχτή Πόλη» – δημοτική παράταξη Δ. ΘεσσαλονίκηςΑνοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Περιοχής Σχ. Τυφλών, Ευζώνων, ΦαλήρουΑνοιχτή Συνέλευση Ορεστιάδας,ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης«Αντιγόνη – Κέντρο Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό, την Οικολογία, την Ειρήνη και τη Μη Βία»Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία ΘεσσαλονίκηςΑντιρατσιστική Πρωτοβουλία ΛάρισαςΑντιφασιστική Επιτροπή Φαλήρου (Θεσ/νίκη), Αντιφασιστική Συνέλευση Αλληλεγγύης (ΑΣΑ), ΑΡΣΙΣΑταξήα – ομάδα μαθημάτων Κοινωνικού Στεκιού/Στεκιού Μεταναστών ΧανίωνΑυτόνομη Ριζοσπαστική Αυτοδιοίκηση στο Δήμο Νεάπολης-ΣυκεώνΔήμος ΘεσσαλονίκηςΔίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα«Δράση για την Άγρια Ζωή»Εθελοντική Εργασία ΘεσσαλονίκηςΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ – περιοδικό «αντιτετράδια της εκπαίδευσης»«Εκτός Τάξης» – ομάδα μαθημάτων Στεκιού ΜεταναστώνΕλληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ), Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ε’ ΕΛΜΕ Αθήνας, Α’ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής «Κυριάκος Σιδηρόπουλος», Β’ ΕΛΜΕ ΈβρουΓ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, Δ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, ΕΛΜΕ ΚαρδίτσαςΕΛΜΕ Λέσβου«Ενεργοί Πολίτες για το Δήμο Βεροίας – Ανατροπή Τώρα»Ένωση εκπαιδευτικών της ελληνικής ως δεύτερης/ξένης γλώσσας,Ένωση μεταναστών από τη Σενεγάλη και άλλες αφρικανικές χώρεςΕπιτροπή Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν,Θεματική Ομάδα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Οικολόγων Πράσινων, “Θεσσαλονίκη Πράσινη Πόλη” Δημοτική παράταξη Δ. Θεσσαλονίκης, ΚΑΛΛΙΣΤΩ – Περιβαλλοντική Οργάνωση για την Άγρια Ζωή και τη ΦύσηΚΑΡ.ΠΟ.Σ – δημοτική κίνηση Καρδίτσας,Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» (ΚΑΡ), ΚΕΕΡΦΑ – Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή ΘεσσαλονίκηςΚοινωνικό Εργαστήριο ΘεσσαλονίκηςΚοινωνικό Ιατρείο ΑλληλεγγύηςΚοινωνικό Κέντρο/Στέκι Μεταναστών,Κοινωνικό Στέκι/Στέκι Μεταναστών ΧανίωνΚουζίνα Αλληλεγγύης Κοινωνικού Κέντρου/Στεκιού ΜεταναστώνΜικρόπολις – Κοινωνικός Χώρος για την ΕλευθερίαMoment DramaNAFTHA – Nazi-Free Thessaloniki AssemblyΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωσηνεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση“Ξεκίνημα” – Σοσιαλιστική Διεθνιστική Οργάνωση, Οικολογία-Αλληλεγγύη – περιφερειακή παράταξη, Οικολογική Κίνηση ΔράμαςΟικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης“Οικόπολις” – μια παράλληλη πόλη,ΟΛΜΕΟμάδα νομικών για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων προσφύγων και μεταναστώνΟμΜΙΚΡΟ-Ομάδα Μαθημάτων Μικρόπολις, Πανελλήνια Ένωση Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών (Π.Ε.Σ.ΕΚ), Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην ΕκπαίδευσηΠολιτική Κίνηση Νομού Θεσσαλονίκης των Οικολόγων Πράσινων,«Πολύδρομο»Σύλλογος Αλβανών Μεταναστών «Μητέρα Τερέζα», Σύλλογος Μεταπτυχιακών Φοιτητών ΠΤΔΕ (ΑΠΘ), SYMβIOSISΣΥΡΙΖΑΣωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Ν. Θεσσαλονίκης“Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ” – κοινότητα σκέψης δράσης

Κατά συρροήν, Πέτρος Μαρτινίδης

More about Κατά Συρροήν

(κλικ στο εξώφυλλο)

Το Κατά Συρροήν του Πέτρου Μαρτινίδη είναι το πρώτο από τα πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα της βιβλιοθήκης μου που καλώς εχόντων των πραγμάτων θα παρελάσουν τους επόμενους μήνες εδώ. Από τα εφηβικά μου χρόνια, όταν ξεκοκάλιζα τα άπαντα του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και το ένα μετά το άλλο τα βιβλία της Άγκαθα Κρίστι (είχα αδυναμία στον Πουαρό), μέχρι σήμερα που έχω διευρύνει τα αστυνομικά μου αναγνώσματα και πέρα από τα whodunnit, σε νουάρ ή πολιτικά αστυνομικά, έχω παραμείνει πιστός του είδους, όπως και άλλοι αριστεροί φίλοι μου που δεν διαβάζουν σχεδόν τίποτα άλλο (να είναι άραγε ένας τρόπος να ξεφύγουν από τη στρατευμένη λογοτεχνία που μας μπούκωσε τις προηγούμενες δεκαετίες ή μια συγκεκαλυμμένη ανάγκη για την επικράτηση ενός δικαίου πιο κοντινού στο δικό μας από ό,τι το τρέχον; Δεν έχω καταλήξει, αλλά σίγουρα θα ήταν ενδιαφέρον να το ψάξει κανείς). Προσωπικά διαβάζω αστυνομικά μυθιστορήματα (ή διηγήματα) γιατί σε αυτά βρίσκω μια καλοκουρδισμένη αφήγηση, ίσως in extremis, αφού κάποιοι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι σε πολλά από αυτά δεν υπάρχει κάτι πέρα από αυτό, μια αφήγηση πάνω στην οποία επιβιβάζομαι για να με οδηγήσει με ασφάλεια μέχρι το τέλος του βιβλίου. Αν δεχτούμε ότι όλες οι ιστορίες που αφηγούμαστε, ακούμε ή διαβάζουμε υπακούν στο σχήμα πρόβλημα-περιπέτειες-λύση και ο αναγνώστης συγκινείται -με την ετυμολογική σημασία της λέξης- μέσα από την ταύτισή του με τον ήρωα, τότε στο αστυνομικό έχουμε μια σχεδόν πλήρη ταύτιση, αφού συνήθως ήρωας και αναγνώστης βαδίζουν μαζί προς τη λύση, με τον αναγνώστη πολλές φορές να προηγείται του ήρωα ή να επιδιώκει να λύσει το πρόβλημα πριν τον ήρωα, λες και αυτά θα του ικανοποιήσει κάποια κρυφή ματαιοδοξία…

Για το ίδιο το βιβλίο του Μαρτινίδη δεν έχω να πω πολλά, χωρίς τουλάχιστον να φανερώσω την πραγματικά ευφάνταστη λύση του. Είναι καλογραμμένο, με χιούμορ που κινείται στα όρια της σκληρής ειρωνείας για τον κόσμο των ακαδημαϊκών σε πολλά σημεία, και με αρκετές διακειμενικές αναφορές. Θα σημειώσω μόνο ότι οι περιγραφές γωνιών της Θεσσαλονίκης είναι από τα ωραιότερο κομμάτια που έχω διαβάσει για αυτή την πόλη (αρχιτέκτονας είναι ο άνθρωπος). Α, έχει και ένα εξαιρετικό εξώφυλλο 😉

Ρατσιστικές επιθέσεις με μαχαίρι στη Θεσσαλονίκη – Δελτίο Τύπου

Image
Το Σάββατο 25/5 σημειώθηκαν για πρώτη φορά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης αιματηρές ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών, φανερώνοντας και στην πόλη μας σε τι βαρβαρότητα μπορεί να οδηγήσει η άνοδος του ρατσισμού και του φασισμού. Δύο μετανάστες τραυματίστηκαν από επίθεση με μαχαίρι, ο ένας μάλιστα στο λαιμό, σε διαφορετικά σημεία της πόλης και έχουν ήδη καταγγείλει στις αρχές ότι οι δράστες εκτόξευσαν πρώτα εναντίον τους ρατσιστικές απειλές.
Συγκεκριμένα, το μεσημέρι του Σαββάτου 25/5, γύρω στις 12:00, ομάδα Ελλήνων προπηλάκισε Αφρικανούς πλανόδιους μικροπωλητές στην περιοχή της Αριστοτέλους και στην Τσιμισκή, απειλώντας τους ότι αν δεν φύγουν από τη χώρα θα τους σκοτώσουν. Στις 16:00 λοιπόν δύο άτομα που επέβαιναν σε μηχανάκι πλησίασαν, σύμφωνα με μαρτυρίες, έναν 39χρονο μικροπωλητή από τη Ρουάντα και ο ένας από αυτούς επιχείρησε να τον μαχαιρώσει στο λαιμό. Ο μετανάστης τραβήχτηκε προς τα πίσω γλιτώνοντας τα χειρότερα με έναν ελαφρύ τραυματισμό στην τραχηλική χώρα. Διακομίστηκε στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο όπου του έγινε συρραφή του τραύματος, ενώ κατέθεσε στην Αστυνομία για το περιστατικό, ενώ κατέθεσε στην Αστυνομία για το περιστατικό.
Σαν να μην έφθανε αυτό, ένας νεαρός Ιρακινός μετανάστης κατήγγειλε ότι αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, γύρω στις 02:00, δέχθηκε έξω από τη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ επίθεση από ομάδα ατόμων που αφού τον ρώτησαν από πού είναι του απηύθυναν αρχικά απειλές με σαφή ρατσιστικά υπονοούμενα, όπως «γύρνα στη χώρα σου», «σήκω φύγε από δω», και στη συνέχεια τον χτύπησαν με στιλέτο προξενώντας του ένα διαγώνιο τραύμα στο θώρακα (βλ. φώτο). Ο Ιρακινός κατόρθωσε να διαφύγει από τους δράστες και πήγε στο Ιπποκράτειο όπου του έγιναν επίσης έγινε συρραφή του τραύματος. Τη Δευτέρα 27/05 συναντήθηκε με δικηγόρο της NAFTHA και κατέθεσαν μήνυση κατά αγνώστων με τη διαδικασία του αυτοφώρου.
Δεν θα επιτρέψουμε τέτοιες απάνθρωπες επιθέσεις να γίνουν κομμάτι της καθημερινότητας της πόλης μας. Κανείς από μας δεν μπορεί να μένει απαθής θεατής μπροστά σε πράξεις ρατσιστικής βίας, λεκτικής ή σωματικής. H αδιαφορία του καθενός μας οπλίζει με ακόμη μεγαλύτερο θράσος όλους εκείνους που γεμάτοι φυλετικό μίσος επιτίθενται σε αδύναμους ανθρώπους. Ενωμένοι όλοι μαζί θα πρέπει να επαγρυπνούμε και να δρούμε άμεσα κάθε φορά που γινόμαστε μάρτυρες περιστατικών που ταπεινώνουν με τον πιο απαίσιο τρόπο την ανθρώπινη υπόσταση.
6984108744: Γραμμή επικοινωνίας της NAFTHA για θύματα ή μάρτυρες περιστατικών ρατσιστικής βίας ή ατιμωτικής συμπεριφοράς

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, Αντιφασιστική Συνέλευση Αλληλεγγύης, NAFTHA

//

Το «Χυτήριο» της παρέλασης

mat

Όταν έπεσε στην αντίληψή μου η παραπάνω φωτογραφία που άρχισε να κυκλοφορεί (μάλλον από χτες) σε διάφορα «ειδησεογραφικά» site και στα social media ως σκηνή που διαδραματίστηκε την προηγούμενη Πέμπτη, 11/10/12, έξω από το θέατρο «Χυτήριο» κατά τις διαμαρτυρίες για το «Corpus Christi», κάτι δεν μου κολλούσε. Ήμουν σίγουρος ότι την είχα ξαναδεί και σχεδόν βέβαιος ότι σχετιζόταν με την περσινή επεισοδιακή παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη (έχω την εντύπωση μάλιστα ότι την είχα σχολιάσει τότε και στο twitter). Πραγματικά, με τη βοήθεια αρχικά της @evikop, που την εντόπισε σε περσινό άρθρο της Wall Street Journal και του @Argos_t που βρήκε την αρχική της πηγή στο flickr, οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν. Μάλιστα, η φωτογραφία που έχει αναπαραχθεί με το σχόλιο ότι είναι από το «Χυτήριο» είναι κομμένη με τέτοιον τρόπο ώστε να μη φαίνεται ούτε ότι η σκηνή λαμβάνει χώρα καταμεσήμερο ούτε ότι στο φόντο υπάρχουν παρεταγμένες δύο κλούβες της αστυνομίας, πράγματα που θα θύμιζαν ακόμη πιο έντονα το περσινό γεγονός. Μια λαθροχειρία που φέρνει στο νου τη φωτογραφία του θρηνούντα Τούρκου γέροντα με τα ψωμιά από την οποία είχαν κοπεί για να μην φαίνονται τα ερείπια ενός σεισμόπληκτου κτιρίου, ώστε να παρουσιαστεί ως Έλληνας, θύμα της κρίσης.

Θα μου πείτε, τι πειράζει, το μόνο λάθος είναι στον χρόνο και τον τόπο, κατά τ’ άλλα η φωτογραφία είναι αληθινή: ένας ΜΑΤατζής φίλησε το χέρι ενός ιερωμένου, πράγμα που δείχνει το σφιχταγκάλιασμα της Εκκλησίας την εξουσία και δη με ένα από τους πιο βίαιους εκφραστές της…

Όχι. Πειράζει. Εμένα με φοβίζει όποιος, επειδή θέλει να δικαιώσει την οποιαδήποτε θέση του, δεν διστάζει είτε να χρησιμοποιήσει συνειδητά ψέματα είτε να αναπαράγει κάτι χωρίς να το έχει διασταυρώσει ούτε στοιχειωδώς. Δεν με φοβίζει μόνο γιατί αυτό οδηγεί σε έναν κατήφορο που δεν έχει τέλος ως προς τη σχέση μέσων και σκοπού. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τέτοια φαινόμενα -και με την αντίληψη «δεν τρέχει τίποτα, συμβαίνει ούτως ή άλλως»- είναι ότι δείχνουν πως ακόμη και άνθρωποι ή χώροι με τους οποίους πιστεύεις ότι βρίσκεσαι στο ίδιο μετερίζι εξακολουθούν να ερμηνεύουν τον κόσμο με όρους θεάματος, μια ερμηνεία που θεωρητικά την αποδίδουν στους αντιπάλους τους και στην υπόλοιπη κοινωνία (αυτά τα δύο καμιά φορά ταυτίζονται) αποκηρύσσοντάς τη μετά βδελυγμίας. Δεν αρκεί, μοιάζουν να λένε, να γνωρίζουμε για τις άριστες σχέσεις Εκκλησίας-εξουσίας, δεν φτάνει να εμπλέκονται τα ΜΑΤ και ιερωμένοι στην πραγματοποίηση μιας παράστασης, πρέπει αυτά τα δύο να ενοποιηθούν και να εικονοποιηθούν, παράγοντας έτσι μια συνεπή αφήγηση, που μπορεί στην περίπτωση της παρετυμολογίας λέξεων ή εκφράσεων να λέγεται, για να θυμηθούμε και τον Σαραντάκο, «μπεν τροβάτο» -ωραίο και διασκεδαστικό, παρότι μακριά από την αλήθεια- αλλά εδώ φέρνει πιο πολύ στον τρόπο που βλέπουν οι φασίστες τα γεγονότα: ό,τι βοηθάει την αφήγηση μας για την ερμηνεία του κόσμου είναι καλό.

Εργαλεία υπάρχουν: κάμερες, κινητά, φωτογραφικές μηχανές, μηχανές αναζήτησης, αρχεία, κοινωνικά δίκτυα κτλ. Εμάς χρειάζονται όλα αυτά στο σωστό μέρος και στο σωστό χρόνο για να τα δουλέψουμε και θα βρεθούν και τέτοιες και καλύτερες αποδείξεις για να υποστηρίξουμε αυτά που λέμε. Μέχρι τότε, την αλήθεια και τα ΜΑΤια μας.