The Tommyknockers, Stephen King

More about The Tommyknockers

(κλικ στο εξώφυλλο)

Διαβάζοντας τις 700+ σελίδες του βιβλίου αυτού, που στα ελληνικά μεταφράστηκε σχεδόν ανεξήγητα σε Νυχτερίτες, ενώ οι Tommyknockers πιο πολύ τους Καλικάντζαρους θυμίζουν, είχα μια όλο και αυξανόμενη αίσθηση πνιγμού, απόγνωσης, απαισιοδοξίας. Ακόμη κι ο ήρωας που «μόνο αυτός μπορεί να σώσει τον κόσμο» είναι ένας αλκοολικός με βίαια ξεσπάσματα και μακρές διαλείψεις. Ο King δεν με είχε συνηθίσει σε τόση μαυρίλα παρά το αίμα και τη βία των υπολοίπων βιβλίων του. Το «μυστήριο» λύθηκε όταν έμαθα ότι το έγραψε την περίοδο που ήταν χωμένος μέχρι το λαιμό στα σκατά του αλκοόλ και της κοκαΐνης. Όπως σημειώνεται σε ένα εξαιρετικό άρθρο στη Guardian, στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για ένα κανονικό μυθιστόρημα (εμβληματικά μπερδεμένο και με υπερβολικά πολλές παρανοϊκές σελίδες), αλλά για μια κραυγή αγωνίας του ίδιου του συγγραφέα που ζητά βοήθεια.

Κανονικά, δεν μου αρέσει ο βιογραφισμός στη λογοτεχνία: δεν θέλω ούτε να χρειάζεται να ξέρω τι σχέση έχει με την πραγματική ζωή του συγγραφέα κάθε του μυθιστόρημα ούτε να βγάζω συμπεράσματα γι’ αυτήν από τα βιβλία του. Εδώ όμως οι αναγωγές είναι τόσο ξεκάθαρες και η φωνή του συγγραφέα τόσο επώδυνα δυνατή, που δεν μπορεί κανείς να την αγνοήσει. Η κλασική, σχεδόν τετριμμένη ιστορία, του εξωγήινου αντικειμένου που από τη στιγμή που ανακαλύπτεται αρχίζει να κυριεύει τα σώματα και τις ψυχές των ανθρώπων, γίνεται μια αλληγορία για το πώς οι εξαρτήσεις έχουν κυριέψει το συγγραφέα, ο οποίος όλως τυχαίως επινοεί για ήρωές του δύο συγγραφείς, διαφορετικές όψεις των συνεπειών του εθισμού του. Η «εξωγήινη» ουσία κάνει τους φιλήσυχους χωρικούς δημιουργικούς, αλλά αναίσθητους, αλλάζει, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, την εξωτερική τους εμφάνιση, τη μία συγγραφέα την κάνει να νιώθει διαρκώς φτιαγμένη και ερεθισμένη, ενώ στην πραγματικότητα αρρωσταίνει όλο και πιο πολύ, και τον άλλο συγγραφέα, τον αλκοολικό, δεν τον επηρεάζει επειδή έχει μια μεταλλική πλάκα στο κρανίο από ένα παιδικό ατύχημα. Η «λύση» φυσικά είναι η καταστροφή των πάντων, και ο μοναδικός επιζών είναι ένα μικρό παιδί. Όταν «ξαναδιαβάζεις» το βιβλίο έχοντας υπόψη σου την -λέμε τώρα- συγκεκαλυμμένη αναλογία με την πραγματικότητα τρομάζεις με την αλήθεια του.

Δεν είναι τυχαίο ότι λίγο μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου η σύζυγός του ανέλαβε πρωτοβουλία και τον βοήθησε να ξεκινήσει μια επιτυχημένη πορεία απεξάρτησης.

Insomnia, Stephen King

More about Insomnia

(κλικ στο εξώφυλλο)

Στου δειλινού την άκρη δεν βλέπεις όνειρα

αυτά που γίναν βλέπεις και τα επόμενα… 

Αυτό είναι ίσως το πρώτο βιβλίο που με άγχωσε πραγματικά για τα γερατειά. Μπορεί ο τίτλος του να είναι Insomnia, δηλαδή Αϋπνία, και αυτή η ιδιαίτερη κατάσταση να παίζει κεντρικό ρόλο στην υπόθεσή του, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πραγματεία πάνω στο γήρας που δεν «έρχεται μόνον». Ο ηλικιωμένος αντιμετωπίζει, πέρα από τη φυσική φθορά του σώματος, τον θάνατο των αγαπημένων προσώπων, τη μοναξιά, το αποτράβηγμα από την κοινωνική ζωή, την έλλειψη κατανόησης από τους νεότερους, τις αναμνήσεις του. Το μυαλό μουδιάζει ή δουλεύει ακόμη πιο εντατικά ψάχνοντας να πιαστεί από κάπου. Η αϋπνία του ήρωα, που στο βιβλίο βέβαια εξηγείται λογικά με έναν υπερφυσικό τρόπο, θα μπορούσε να μην είναι τίποτα άλλο παρά ο τρόπος που βρίσκει το σώμα του για να ανταποκριθεί στην πνευματική του κατάσταση, ταυτόχρονα όμως είναι και ο τρόπος με τον οποίο φυσικοποιείται η ευαισθησία ενός ανθρώπου απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω του, ανεξάρτητα από την ηλικία του. Για τον Ραλφ, τον κεντρικό χαρακτήρα του βιβλίου, η αϋπνία γίνεται το παράθυρο μέσα από το οποίο μπορεί να δει πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να δουν, αρχικά γιατί πολύ απλά εκείνοι δεν είναι ξύπνιοι, και έπειτα γιατί αυτός μπορεί να δει βαθύτερα (πάντ’ ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου). Κι όλα αυτά τα πράγματα που παίρνουν διαρκώς και πιο απειλητικές διαστάσεις ο Ραλφ και η Λόις, μια επίσης ηλικιωμένη φίλη του, προσπαθούν να τα αντιμετωπίσουν με μοναδικές υπερδυνάμεις την ενσυναίσθηση, τη συμπόνια δηλαδή για τον άλλο, και την εμπειρία της ηλικίας τους (δεν πρέπει να μας διαφεύγει η ειρωνεία του ονόματος της φίλης του Ραλφ, που έχει το ίδιο όνομα με τη Λόις Λέιν, τη φίλη του Κλαρκ Κεντ, δηλαδή του Σούπερμαν).

45 χρονών όταν το εκδίδει, ο King προσπαθεί να διαχειριστεί το φόβο του γήρατος και του πνευματικού θανάτου χρησιμοποιώντας μια πάθηση που προσπαθεί να μιμηθεί την αθανασία, αν σκεφτούμε ότι ο Θάνατος είναι αδερφός του Ύπνου, ενώ πολλοί τον αποκαλούν Μεγάλο Ύπνο («Φυσικά, με τον «Μεγάλο Ύπνο», ο Τσάντλερ υπονοεί τον θάνατο, αλλά και τους «κοιμώμενους» φιλήσυχους πολίτες, τις μικρές ώρες, τις ώρες που το έγκλημα και η διαφθορά έχουν το πάνω χέρι, τις ώρες εργασίας του Μάρλοου» -αυτές οι γραμμές ταιριάζουν γάντι και στο Insomnia). Και όλα αυτά σε έναν ακόμη σελιδογυριστή (page-turner που λένε και στο εξωτικό Ντεπό), που κρατά «άυπνο τον αναγνώστη» (δεν πρέπει να υπάρχει κριτική του βιβλίου αυτού που να μην περιέχει κάποια παραλλαγή αυτή της φράσης) και συνδέεται άμεσα με την ιστορία του Μαύρου Πύργου. Διαβάζεται ακούγοντας -στο repeat- αυτό:

The Dark Tower (Book 1 – The Gunslinger), Stephen King

More about The Dark Tower, Book 1

(κλικ στο εξώφυλλο)

The man in black fled across the desert, and the gunslinger followed.

The desert was the apotheosis of all deserts, huge, standing to the sky for what looked like eternity in all directions. It was white and blinding and waterless and without feature save for the faint, cloudy haze of the mountains which sketched themselves on the horizon and the devil-grass which brought sweet dreams, nightmares, death. An occasional tombstone sign pointed the way, for once the drifted track that cut its way through the thick crust of alkali had been a highway. Coaches and buckas had followed it. The world had moved on since then. The world had emptied.

Με αυτές τις υποδειγματικές γραμμές ξεκινάει το 1982 το magnum opus του Stephen KIng για να ολοκληρωθεί (;) επτά συν έναν τόμους και 30 χρόνια αργότερα, ενώ, όπως έχω υπαινιχθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις μου, λειτουργεί ως η συνεκτική ιστορία που ενώνει τα περισσότερα από τα υπόλοιπα έργα του -τουλάχιστον εκείνα όπου το υπερφυσικό στοιχείο παίζει κεντρικό ρόλο- και στα οποία υπάρχουν άμεσες ή έμμεσες αναφορές στον κόσμο του Μαύρου Πύργου.

Πάνω από μια δεκαετία πριν, και παρότι είχα διαβάσει πλήθος βιβλίων του King, δεν είχα ιδέα για το Μαύρο Πύργο. Πρώτη φορά άκουσα να μιλά κατενθουσιασμένη γι’ αυτόν μια ξαδέρφη μου από τις ΗΠΑ και πολύ σύντομα βρήκα τον πρώτο τόμο στα αγγλικά (τότε περίπου μεταφραζόταν και στα ελληνικά) σε ένα μαγαζί με μεταχειρισμένα βιβλία. Μαγεύτηκα αμέσως. Φανταστείτε έναν κόσμο μετααποκαλυπτικό, όπως περίπου θα ήταν η Γη αιώνες μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο, αν είχε επιστρέψει σε μια μεταλλαγμένη εποχή Άγριας Δύσης. Στον κόσμο αυτό όπου κάθε βήμα κρύβει κινδύνους, μαγεία, πνευματικές εμπειρίες, ένας πιστολέρο, ο τελευταίος μιας κάστας που είναι το αντίστοιχο των μεσαιωνικών ιπποτών της δικής μας Γης, αναζητά το Μαύρο Πύργο, καβαφική Ιθάκη και Τροία ταυτόχρονα, για να τον προστατέψει από τον Πορφυρό Βασιλιά που θέλει να τον καταστρέψει, αφού ο Πύργος είναι το συνεκτικό στοιχείο που κρατά ενωμένους όλους τους κόσμους (είναι σχεδόν διάφανη η αναλογία με το ρόλο που παίζει το έργο αυτό στην εργογραφία του King).

Στους οκτώ τόμους της σειράς συναντιούνται ο ποιητής Ρόμπερτ Μπράουνινγκ με τον Κλιντ Ίστγουντ, ο Τόλκιν με τα σπαγγέτι-γουέστερν, αρχαίοι μύθοι με την επιστημονική φαντασία, επικές μάχες με λυρικές στιγμές, η δράση με τον φιλοσοφικό στοχασμό. Οι διακειμενικές και λογοτεχνικές αναφορές είναι αμέτρητες, ενώ σε επόμενα βιβλία (spoiler alert) ανακαλύπτουμε ως έναν από τους χαρακτήρες της ιστορίας τον ίδιο τον συγγραφέα! Ο Ρόλαντ, ο τελευταίος πιστολέρο, είναι ένας πραγματικά σύνθετος (αντι-)ήρωας, και το ίδιο βαθιά είναι η ανάπτυξη και των άλλων βασικών χαρακτήρων που συναντάμε καθώς εκτυλίσσεται η πλοκή.

Δεν θέλω όμως να πω περισσότερα για το περιεχόμενο του Μαύρου Πύργου. Ένας τέτοιος ποταμός 4500 σελίδων δεν μπορεί να αποδοθεί ούτε στο ελάχιστο σε 450 λέξεις… Αν έχετε χρόνο (και χρήμα) εξερευνήστε τον κι εσείς διαβάζοντας. Θέλω μονάχα να πω ότι απόλαυσα κάθε στιγμή αυτού του μεγάλου ταξιδιού -στη θητεία μου, στα λεωφορεία, στα τρένα, στα πλοία, στο κρεβάτι μου… Για κάτι τέτοια βιβλία χαίρομαι που αγάπησα το διάβασμα από μικρός.

Different Seasons, Stephen King

More about Different Seasons

(κλικ στο εξώφυλλο)

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 βγαίνει στους κινηματογράφους μια ταινία που έμελλε να γίνει έκτοτε ο ύμνος της παιδικής ηλικίας και της προεφηβείας -τουλάχιστον όπως αυτή βιωνόταν μέχρι πρόσφατα στον μεταπολεμικό δυτικό κόσμο. Πρόκειται για εκείνη την ταινία όπου μια παρέα πιτσιρικάδων ψάχνουν να βρουν ένα πεταμένο πτώμα στις εξοχές και στα δάση και η οποία φέρνει ρίγη νοσταλγίας στους περισσότερους συνομήλικούς μου όταν αναφερθεί σε κάποια συζήτηση (οι συνομήλικες έχουν και έναν επιπλέον λόγο γι’ αυτό, ο οποίος ακούει στο όνομα River Phoenix). Η ταινία είναι το Stand by me και, ω, της εκπλήξεως, βασίζεται σε μία νουβέλα του King  που δεν έχει ούτε αράδα τρόμου ή υπερφυσικού, το The BodyΗ σκηνή με τις βδέλλες, η ιστορία που αφηγείται ο Γκόρντι, το δάσος, οι εξομολογήσεις μεταξύ των φίλων και η σκηνή της ανακάλυψης του πτώματος, έχουν γίνει σχεδόν αναμνήσεις των δικών μας παιδικών χρόνων, είτε ζήσαμε κάτι ανάλογο μεγαλώνοντας σε κάποια επαρχία είτε όχι…

Στα μέσα της επόμενης δεκαετίας μια άλλη ταινία, πιο σκοτεινή, αλλά και πιο φωτεινή, από το Στάσου Πλάι μου, θα κατορθώσει να μιλήσει σχεδόν στους πάντες, από κριτικούς μέχρι και ανίδεους τηλεθεατές, παραμένοντας ακόμη και σήμερα στην κορυφή πολλών καταλόγων με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Στην Ελλάδα είχε κυκλοφορήσει με τον μάλλον άστοχο τίτλο «Ρίτα Χέιγουορθ: Τελευταία Έξοδος», ενώ ο αγγλικός τίτλος είναι The Shawshank RedemptionΗ ιστορία του Άντι που φυλακίζεται άδικα στη φυλακή του Σόουσανκ και αναλαμβάνει τη βιβλιοθήκη της ψάχνοντας να απελευθερωθεί με κάθε τρόπο και παράλληλα η φιλία του με έναν άλλο κατάδικο, δίνεται τόσο υποδειγματικά που αφήνει χιλιόμετρα πίσω οποιοδήποτε άλλο prison film. Κι εδώ έχουμε μόνο μυθοπλασία, χωρίς τέρατα και μαγικές δυνάμεις, κι εδώ έχουμε μια μεταφορά βιβλίου του King (Rita Hayworth and Shawshank Redemption), κι εδώ ο King δείχνει ότι δεν πρόκειται για κάποιον μισάνθρωπο που του αρέσει να σκοτώνει με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους τους χαρακτήρες των βιβλίων του, αλλά για κάποιον που πιστεύει στα καλύτερα στοιχεία των ανθρώπων. Η σκηνή με τον Άντι να παίζει κλασική μουσική από τα μεγάφωνα της φυλακής ή με την αυτοκτονία του γέρου βαρυποινίτη που έχει πια αποφυλακιστεί είναι από αυτές που δεν ξεχνιούνται. Για μένα η ταινία αυτή φέρνει και πιο προσωπικές όμορφες αναμνήσεις, αφού την έχω δει και ξαναδεί με αγαπημένα πρόσωπα…

Προς το τέλος της δεκαετίας του ’90 ο Ίαν Μακ Κέλεν πρωταγωνίστησε στο Apt Pupilπου βασίζεται κι αυτό σε μια νουβέλα του King με τον ίδιο τίτλο, και, παρότι δεν κατόρθωσε να φτάσει ούτε καλλιτεχνικά ούτε εμπορικά την επιτυχία των δύο παραπάνω ταινιών, συγκαταλέγεται στα πιο disturbing (συγχωρήστε μου την αγγλικούρα, αλλά δεν βρίσκω κατάλληλο επίθετο στα ελληνικά) φιλμ που έχω δει. Τραγικά επίκαιρη σήμερα, η ιστορία του έχει να κάνει με έναν φυγά Ναζί εγκληματία πολέμου που κρύβεται κάπου στην Καλιφόρνια και την ταυτότητα του οποίου την ανακαλύπτει κατά σύμπτωση ένας 14χρονος. Αντί όμως να τον καταγγείλει στις αρχές, τον υποχρεώνει σαδιστικά να του αφηγείται με όλο και μεγαλύτερες λεπτομέρειες τα εγκλήματά του κατά το Ολοκαύτωμα. Σιγά-σιγά, επικρατεί μια ισορροπία τρόμου ανάμεσα στους δυο τους με εκατέρωθεν εκβιασμούς, ενώ ο καθένας από αυτούς προσπαθεί να διατηρήσει την εσωτερική του ισορροπία με πράξεις βίας που φτάνουν στο φόνο. Ο King μέσα από μια όλο και πιο βίαιη αφήγηση διερευνά το γιατί ο ναζισμός ασκεί τόση γοητεία σε κάποιους ανθρώπους και πώς μπορεί να διαβρώσει την ανθρώπινη ψυχή (δεν είναι τυχαίος ο υπότιτλος Το καλοκαίρι της διαφθοράς). Για γερά στομάχια.

Οι τρεις αυτές νουβέλες, μαζί με άλλη μια, το The Breathing Method, εκδόθηκαν μαζί το 1982, σε μια συλλογή που λεγόταν Different Seasons, με την καθεμιά από αυτές να αντιστοιχεί σε μια εποχή του χρόνου, και τον King να τις συνδέει μεταξύ τους με σχεδόν ανεπαίσθητες διακειμενικές αναφορές. Οι νουβέλες αυτές συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο γιατί ήδη ο King είχε καταχωρηθεί στη συνείδηση των εκδοτών ως συγγραφέας ιστοριών τρόμου και δεν ήθελαν να εκδώσουν μεμονωμένα τα «ρεαλιστικά» έργα του, φοβούμενοι εμπορική αποτυχία. Η πραγματικότητα τους διέψευσε, αλλά η ρετσινιά στον King παρέμεινε… Τουλάχιστον εμείς, οι πιο πιστοί αναγνώστες του, έχουμε την ένοχη απόλαυση να βλέπουμε κάθε τόσο φίλους και γνωστούς που απορρίπτουν τα βιβλία του ως περίπου παραλογοτεχνία να εκπλήσσονται ειλικρινά όταν τους λέμε ότι ταινίες όπως αυτές που αναφέρθηκαν εδώ είναι μεταφορές δικών του βιβλίων.

ΥΓ. Η τέταρτη νουβέλα της συλλογής είναι πραγματική ανατριχιαστική. Δεν θα πω περισσότερα για το περιεχόμενό της πέρα από το ότι μπλέκει στην ιστορία της έναν γιατρό, τη μέθοδο αναπνοών για τον τοκετό και μια αποκεφαλισμένη έγκυο.

Χρήσιμα αντικείμενα, Stephen King

More about Χρήσιμα αντικείμενα

(κλικ στο εξώφυλλο)

Αν το βιβλίο αυτό δεν το είχε γράψει ο Stephen King, αλλά κάποιος «σοβαρός» συγγραφέας, η κριτική θα το είχε αποθεώσει ως μια ευφάνταστη αλληγορία του σύγχρονου καταναλωτισμού, του φετιχισμού των υλικών αντικειμένων και του άκρατου ατομισμού. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματά του, όπου ξεδιπλώνεται όλη του η τέχνη να στήνει τοιχογραφίες μιας ολόκληρης κοινωνίας, με δεκάδες δουλεμένους χαρακτήρες, και να διεισδύει με έναν σπάνιο ρεαλισμό στην ανθρώπινη ψυχή.

Σε μια τυπική, φαινομενικά φιλήσυχη σε βαθμό βαρεμάρας, κωμόπολη της Νέας Αγγλίας, το Καστλ Ροκ, έναν φανταστικό οικισμό που ο King χρησιμοποίησε ως το σκηνικό πολλών έργων του, κάποιος γοητευτικός ξενομερίτης γέρος ανοίγει ένα περίεργο κατάστημα με την επωνυμία «Χρήσιμα Αντικείμενα.» Πολλοί από τους κατοίκους το επισκέπτονται και με τη βοήθεια του ιδιοκτήτη βρίσκουν σε αυτό το αντικείμενο που ποθούσαν, το αντικείμενο που θα μπορούσε να εκπληρώσει τις μεγαλύτερές τους επιθυμίες: ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά που φορούσε ο Έλβις, μια σπάνια κάρτα του μπέιζμπολ, ένας ιππόδρομος-παιχνίδι, ένα φυλαχτό κοκ. Μόνο που για να το αγοράσουν δεν πρέπει να πληρώσουν σε χρήμα, αλλά σε φάρσα: ο μαγαζάτορας πείθει τον καθένα τους να κάνει μια «αθώα» φάρσα σε κάποιον γείτονα ή συμπολίτη τους, ποτίζοντας έτσι αντιπάθειες, ναρκωμένες έχθρες, προβληματικούς χαρακτήρες. Να πώς αντιλαμβάνεται ο έμπορος ονείρων αυτό που έκανε:

Ο κύριος Γκοντ θεωρούσε τον εαυτό του ηλεκτρολόγο της ανθρώπινης ψυχής. Σε μια μικρή πόλη όπως ήταν το Καστλ Ροκ, όλοι οι πίνακες με τις ασφάλειες ήταν τοποθετημένοι ο ένας δίπλα στον άλλο. Το μόνο που είχες να κάνεις ήταν ν’ ανοίξεις τους πίνακες κι έπειτα ν’ αρχίσεις να ενώνεις καλώδια. Ένωνες μία Γουίλμα Τζέρζικ με μία Ντέτι Κομπ χρησιμοποιώντας καλώδια από δύο άλλους πίνακες -ας πούμε, τα καλώδια ενός νεαρού ονόματι Μπράιαν Ρασκ κι ενός μεθύστακα ονόματι Χιου Πριστ. Με τον ίδιο τρόπο ένωνες κι άλλους ανθρώπους. Έναν Νόρις Ρίτζγουικ μ’ ένα Μπάστερ Κίτον, μία Σάλι Ράτκλιφ μ’ έναν Λέστερ Πρατ. 

Κάποια στιγμή δοκίμαζες μία από αυτές τις θαυμάσιες ενώσεις, για να βεβαιωθείς ότι όλα λειτουργούσαν σωστά -όπως είχε κάνει σήμερα- κι έπειτα ξεκουραζόσουν και διοχέτευες πού και πού ρεύμα στα κυκλώματα για να διατηρείς τα πράγματα ενδιαφέροντα. Για να τα διατηρείς καυτά. Αλλά κυρίως ξεκουραζόσουν μέχρι να ολοκληρωθούν όλα… και τότε άνοιγες το ρεύμα.

Όλο το ρεύμα.

Ταυτόχρονα.

Το μόνο που χρειαζόταν ήταν η γνώση της ανθρώπινης φύσης και… 

Η μια φάρσα φέρνει την άλλη και τα σχεδόν αστεία ή γκροτέσκα περιστατικά τα διαδέχονται εγκλήματα, ώσπου τα πράγματα οδηγούνται σε μια όλο και πιο αιματηρή κλιμάκωση και σε ένα φαντασμαγορικό τέλος, καθώς κάποιοι ελάχιστοι στέκονται εμπόδιο στα σχέδια του δαιμονικού επισκέπτη, που, φυσικά, ενδιαφέρεται για τις ψυχές των θυμάτων του. Ο King δεν βιάζεται καθόλου να αναπτύξει το θέμα του, θυμίζοντας το προγενέστερο The Stand ή το πρόσφατο Under The Dome, όπου χρησιμοποιεί εξίσου επιτυχημένα την τεχνική των πολλών προσωπικών ιστοριών μεμονωμένων χαρακτήρων που διασταυρώνονται και μπλέκονται μεταξύ τους όσο προχωράει η πλοκή. Παρακολουθούμε ανθρώπινες ψυχές διαβρωμένες από ανομολόγητες επιθυμίες να βουλιάζουν βήμα-βήμα σε μια προσωπική κόλαση, όπου τα πάντα υποτάσσονται στο αντικείμενο, δηλαδή στην εκπλήρωση της επιθυμίας, ψεύτικης στην αναγκαιότητά της, αλλά αληθινής στην έντασή της.

Κλείνοντας να πούμε ότι το θέμα του μυθιστορήματος έχει και έναν πιο προσωπικό χαρακτήρα, αφού είναι το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα μετά την απεξάρτησή του από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, τα πλέον «χρήσιμα αντικείμενα» για έναν εξαρτημένο…

Το Μαύρο Σπίτι, Stephen King-Peter Straub

More about Το Μαύρο Σπίτι

(κλικ στο εξώφυλλο)

Δεν ξέρω πώς γράφεται ένα μυθιστόρημα από δύο ή παραπάνω συγγραφείς. Φαντάζομαι ότι πρόκειται για μια επίπονη διαδικασία ανταλλαγής προσχεδίων και σχολίων του τύπου «μήπως να αλλάζαμε αυτή τη φράση;». Μπορεί πάλι να μοιράζουν τα κεφάλαια και να τα στέλνουν έπειτα ο ένας στον άλλο για «χτένισμα.» Όπως και να ‘χει, το συγκεκριμένο βιβλίο, δεύτερο παιδί της συνεργασίας των δύο συγγραφέων (το πρώτο ήταν το Φυλαχτό), δεν φανερώνει πουθενά τις ραφές της κοινής τους δουλειάς -αν δεν ήξερε κάποιος ότι το έγραψαν δύο μαζί, δεν θα το σκεφτόταν ποτέ.

Η ιστορία ξεκινά σαν να ήταν αστυνομικό μυθιστόρημα: φόνοι κατά συρροήν, ανικανότητα των τοπικών αρχών να βρουν το δολοφόνο, όλο και μεγαλύτερη ανησυχία στην τοπική αστυνομία, εμπλοκή ενός χαρισματικού αστυνομικού στις έρευνες. Μόνο που αυτός ο αστυνομικός έχει ένα μάλλον περίεργο, απωθημένο, παρελθόν: όταν ήταν δώδεκα χρονών (η ηλικία αυτή ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία στον Κινγκ) είχε μια πολύ περίεργη περιπέτεια σε έναν κόσμο πέραν του κόσμου τούτου. Όπως καταλαβαίνουμε, οι τωρινές δολοφονίες σχετίζονται με εκείνον τον κόσμο και εκείνος ο κόσμος δεν είναι άλλος από τον κόσμο του Μαύρου Πύργου, της επταλογίας του Κινγκ, που διαπερνά όμως και ένα πλήθος άλλων βιβλίων του, όπως και το παρόν. Η σύλληψη του κόσμου αυτού και ο ρόλος του στο έργο του Κινγκ είναι μεγαλοφυής: ένας μετααποκαλυπτικός υπερκόσμος με στοιχεία ιπποτικού μεσαίωνα και Άγριας Δύσης, ο οποίος συνδέεται και με τον δικό μας, αλλά και με το σύμπαν των βιβλίων του Κινγκ, αφού, πέρα από την επταλογία, σε πολλά από τα υπόλοιπα βιβλία του συναντάμε αναφορές που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με τον Μαύρο Πύργο, και συχνά το «κακό» προέρχεται ευθέως από τον «Πορφυρό Βασιλιά» και τους υποτακτικούς του, που ψάχνουν να βρουν τρόπους για να καταστρέψουν το Μαύρο Πύργο και μαζί του όλους τους κόσμους, αφού ο Πύργος είναι αυτός που στηρίζει την ύπαρξη όλων τους.