Ένας Προφήτης, μα τι Προφήτης, ή ο Αρκάς κι εμείς

14064233_879804745489022_2076360365699353947_n

(Πρώτη δημοσίευση 08/09/2016, στο alterthess)

Όσα λένε οι χαρακτήρες ενός δημιουργού δεν εκφράζουν υποχρεωτικά όσα πιστεύει ο ίδιος (πράγμα το οποίο ούτως ή άλλως δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί θα πρέπει να μας νοιάζει τόσο, πολύ περισσότερο όταν ο δημιουργός κρύβει επιμελέστατα την ταυτότητά του για δεκαετίες).

Αυτή η αυτονόητη συνθήκη ισχύει ιδιαίτερα στην περίπτωση του Αρκά, που μας έχει συνηθίσει σε χαρακτήρες που διαρκώς αυτοσαρκάζονται και αυτοϋπονομεύονται (πχ. Ισοβίτης, Κόκορας, Σπουργίτι, Λουκρητία, η τριάδα από τη Ζωή Μετά). Φανταστείτε να παίρναμε τοις μετρητοίς όσα λέει στον πατέρα του το Σπουργίτι· ο απόλυτος οδηγός κωλοπαιδισμού! Ή να θεωρούσαμε ότι η αντίληψη της Λουκρητίας για το σεξ αποτελεί πρόταση του Αρκά για τη σεξουαλική μας ζωή.

Είναι λοιπόν συγκλονιστικά εντυπωσιακό το ότι, από όλους τους αντισυμβατικούς χαρακτήρες που έχει πλάσει ο Αρκάς, ο πρώτος του οποίου οι αφορισμοί εκλαμβάνονται τόσο κυριολεκτικά, από θαυμαστές και επικριτές αντάμα, είναι ο πρόσφατος Προφήτης. Εκεί που ο Ισοβίτης δεν ήταν ποτέ πρότυπο ισοβίτη, ο Κόκορας ποτέ δεν μας παρουσιάστηκε ως ο ιδανικός άντρας του κοτετσιού, η Λουκρητία η καταλληλότερη γάτα συντροφιάς μιας γηραιάς κυρίας, το Σπουργίτι το ιδανικό τέκνο, ο Προφήτης αίφνης αναγορεύτηκε ως ο ορισμός του τέλειου προφήτη που κάθε του λέξη είναι θέσφατο. Ξαφνικά, τόσο η αυτοσαρκαστική παράδοση του δημιουργού, όσο και όλοι οι σχετικοί δείκτες αυτοϋπονόμευσης στα συγκεκριμένα στριπάκια, παραμερίζονται ένθεν κακείθεν, προκειμένου αυτά να γίνουν αντιληπτά ως ένα είδος πολιτικής παρακαταθήκης του Αρκά προς τον ελληνικό λαό, δημιουργώντας ταυτόχρονα φανατικούς όψιμους οπαδούς, που κάποτε δεν ασχολούνταν καν μαζί του, και ορκισμένους πλέον εχθρούς, που κάποτε έπιναν νερό στο όνομά του.

Τι εννοώ όμως με τους «δείκτες αυτοϋπονόμευσης»; Στη συγκεκριμένη σειρά σκίτσων βλέπουμε έναν ηλικιωμένο Προφήτη, έναν εκπρόσωπο δηλαδή μιας θρησκείας που την έχει σατιρίσει όσο δεν παίρνει ο Αρκάς με τη «βλάσφημη» Ζωή Μετά, να μιλάει σε ένα μάλλον καημένο ποίμνιο κυριολεκτικά από καθέδρας, και να λέει, συχνά με το δάχτυλο υψωμένο, πράγματα που μοιάζουν να αναφέρονται στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, αλλά είναι ταυτόχρονα απολύτως κοινότοπα, αφού λέγονται από το «ακραίο κέντρο» (Σώτη, Θεοδωρόπουλο, Μανδραβέλη κτλ.) εδώ και έξι χρόνια –και από συντηρητικούς γέρους εδώ και 10.000 χρόνια.

Ο Προφήτης του Αρκά είναι ακριβώς αυτός ο «οργανικός» διανοούμενος που από την πρώτη σχεδόν στιγμή της κρίσης καταδέχθηκε να κατέβει από την απομόνωση του πνευματικού του ερημητηρίου για να κηρύξει στις απαίδευτες μάζες ότι φταίμε όλοι το ίδιο, ότι όλοι μαζί τα φάγαμε, ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Και όλα αυτά στο όνομα κάποιου υποτιθέμενου αντιλαϊκισμού, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μεταμφιεσμένος λαϊκισμός, αφού χαϊδεύει τα αυτιά αυτών που βολεύονται στην αδράνεια, την πολιτική απραξία, αλλά και στην αποποίηση ευθυνών -όταν φταίνε όλοι, δεν φταίει κανείς· όταν όλοι αδικούν, δεν πειράζει να αδικώ κι εγώ.

Ο τρόπος λοιπόν που θα προσλάβουμε τα σκίτσα είναι ο τρόπος που προσλαμβάνουμε αυτόν τον τύπο διανοούμενου και από το πόσο θετικά ή αρνητικά διακείμενοι είμαστε απέναντί του, αλλά και απέναντι στους δείκτες που υπάρχουν μέσα στα σκίτσα. Έτσι για μένα όσα λέει ο Προφήτης είναι οι ανόητες κοινοτοπίες μιας καρικατούρας, ενώ για έναν πχ. Ποταμίσιο ή φιλελεύθερο αποτελούν κανονικότατο πολιτικό μπούσουλα. Στην πραγματικότητα, ο Προφήτης «προφητεύει» περισσότερα για το πώς διαβάζουμε τον κόσμο εμείς οι ίδιοι, παρά για το πώς τον διαβάζει ο ίδιος ο Αρκάς.

Κι αν είμαστε σίγουροι για το πόσο δίκιο μπορεί να έχει ένας Προφήτης με άποψη επί παντός επιστητού, ας ξαναδιαβάσουμε -πιο υποψιασμένοι πια- τη γελοιογραφία που συνοδεύει το παρόν κείμενο.

Advertisements

Αυτό το κείμενο δεν είναι για τον ΟΑΣΘ, είναι για σένα

img_20150311_183918_0_0

(Πρώτη δημοσίευση 05/09/2016, στο alterthess)

Ναι, για σένα, που το πρώτο πράγμα που σου ήρθε να πεις ήταν “Καλά να πάθει η τζαμπατζού”, όταν είδες το βίντεο με την κοπέλα που τη στριμώχνει σε μια γωνιά του λεωφορείου ένας ελεγκτής με τα διπλά της κιλά.

Για σένα, που πιο σημαντικό θεωρείς το να πληρώσει πρόστιμο επειδή δεν έκοψε εισιτήριο, και όχι το ότι οι ελεγκτές προβαίνουν σε παράνομη κράτηση και ασκούν προφανέστατη λεκτική, ψυχολογική και σωματική βία.

Για σένα, που μπροστά σε ένα κεφαλοκλείδωμα από έναν άγνωστο σε μια κοπέλα λες “ναι, εντάξει, όχι κι έτσι, αλλά εμείς που πληρώνουμε εισιτήριο είμαστε κορόιδα;”, και για σένα, που αντί για τη βία των ελεγκτών, προτιμάς να κατακρίνεις τη “χαζομάρα” κάποιας πανικόβλητης γυναίκας που πάει να βγει από το παράθυρο του λεωφορείου.

Και βέβαια, για σένα, που ταυτίστηκες με τον άλλο ελεγκτή όταν, σαν παλιός γυμνασιάρχης, τη ρωτάει φωνάζοντας αν μιλάει έτσι στον πατέρα της, κουνώντας απειλητικά την παλάμη του.

Σου έχω νέα, μικρέ μου ανθρωποφάγε. Τα έχεις μπερδέψει λίγο. Και αυτό από μόνο του δεν θα ήταν και τόσο κακό, αν δεν μου δημιουργούσε τη φριχτή υποψία ότι θα φερθείς ανάλογα -χωρίς δηλαδή καμία αναλογικότητα ανάμεσα στη δράση του άλλου και στη δική σου αντίδραση- και ο ίδιος ή η ίδια αν, έχοντας μια οποιαδήποτε μεγάλη ή μικρή “εξουσία”, βρεθείς σε μια παρόμοια κατάσταση• με την προϋπόθεση ότι θα σε παίρνει βέβαια, αφού δεν είναι καιροί να τα βάζουμε με ανθρώπους στους οποίους το να επιβληθούμε δεν είναι εκ των προτέρων δεδομένο (σκέψου μόνο τι θα έκαναν οι αγαπημένοι σου ελεγκτές αν στη θέση της νεαρής βρισκόταν γυμνασμένος άντρας ύψους 1,90).

Επειδή ακριβώς λοιπόν το “μπέρδεμά” σου είναι κοινωνικά προβληματικό, ή μάλλον αντικοινωνικό αν θέλουμε να ακριβολογούμε, θα σου προτείνω κάτι• πάρε εκείνη την παλιά ζυγαριά την οποία είμαι σίγουρος ότι χρησιμοποιείς για να κρίνεις κάθε πράξη των άλλων (ξέρεις μωρέ ποια λέω, εκείνη που είναι σαν το σύμβολο του ζωδιακού Ζυγού και στη μια της μεριά βάζεις πάντα κάτι που μετριέται με λεφτά), και βάλε στη μια μεριά το απλήρωτο εισιτήριο του ενός ευρώ. Στην άλλη βάλε το άδειασμα του λεωφορείου από τους άλλους επιβάτες, το κλείσιμο των θυρών του λεωφορείου, την παράνομη κράτηση πολίτη, τον όγκο του ενός ελεγκτή πάνω από μια καταφανώς πιο μικρόσωμη γυναίκα, το κεφαλοκλείδωμά του, τις φωνές των ελεγκτών, την επίκληση της τυχόν συμπεριφοράς της κοπέλας προς τον πατέρα της (αλήθεια, αν η κοπέλα δεν είχε πατέρα, αν είχε πεθάνει, αν ήταν κατάκοιτος και χίλια δυο άλλα, πώς θα ένιωθε ο ελεγκτής;), το τράβηγμα των ποδιών της από τον ελεγκτή όταν εκείνη πάει να βγει από το παράθυρο, το “Ας πέσει, αν είναι τόσο χαζή” χωρίς καμία προσπάθεια να ηρεμήσει ένα άτομο που βρίσκεται σε πανικό.

Εντάξει, τα έβαλες; Τι λέει, πόσο βαραίνει εκείνο το εισιτήριο;

Στα Άθυρα σπείρατε, αλλά δεν θα θερίσετε!

Σήμερα στο προσφυγοχώρι του παππού μου και του πατέρα μου όργωσαν τη γη και έσπειραν μίσος, ρατσισμό και σκατοψυχιά. Κάτοικοι των Αθύρων Πέλλας, του παλιού Μπόζετς, απόγονοι προσφύγων από τη Θράκη, όργωσαν με τα τρακτέρ τους έναν παλιό αεροδιάδρομο του στρατού κοντά στο χωριό τους για να μη δημιουργηθεί εκεί κέντρο μετεγκατάστασης προσφύγων, όπως είχε εξαγγελθεί την προηγούμενη ημέρα από τον δήμαρχο Πέλλας.

Συγχωριανοί του παππού μου και κοντοχωριανοί μου που «πήρατε την κατάσταση στα χέρια σας», είστε ξεφτίλες. Δεν σας σώζει καμιά δικαιολογία περί υγιεινής, ασφάλειας, εγκληματικότητας, ούτε βέβαια η ψευτοευαισθησία σας για τις δύσκολες συνθήκες στις οποίες θα ζουν οι πρόσφυγες. Διαβάζω τα σχόλιά σας και είναι σαν να διαβάζω ό,τι έγραφαν οι φυλλάδες των ντόπιων, όταν οι παππούδες και οι προπαππούδες μας ήρθαν εδώ. Και έχετε το θράσος να λέτε ότι δεν είναι το ίδιο. Πώς μπορείτε και ζείτε με τόσο φόβο και δηλητήριο μέσα σας;

Μείνετε λοιπόν αγκαλιά με τα τρακτέρ και τη μικρόψυχη μιζέρια σας. Από σήμερα μετατρέψατε το άσημο χωριουδάκι σας σε «ένα χωριό προσφύγων που δεν ήθελε κοντά του πρόσφυγες». Κρίμα μόνο για τους συγχωριανούς σας που δεν είναι σαν τα μούτρα σας. Ελπίζω και εύχομαι να σας μετατρέψουν σύντομα σε ακίνδυνη και περιθωριοποιημένη μειοψηφία. Από την πλευρά μου κάνω και θα κάνω ό,τι μπορώ για να συμβεί αυτό.

ΥΓ.1. «Οι Πρόσφυγες ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους με τη βία (1922) ή έπειτα από την υπογραφή της Σύμβασης περί ανταλλαγής των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών (1923), της Συνθήκης της Λωζάνης. […] Τότε, φορτωμένοι τον τρόμο, τον πόνο και την απελπισία, οι Πρόσφυγες, ήρθαν εδώ, στο «Μπόζετς».»

ΥΓ.2. «Τα πρώτα χρόνια στα Άθυρα οι πρόσφυγες αντιμετώπιζαν πολλά προβλήματα. Το βασικότερο ήταν η ελονοσία, η οπoία στοίχισε σε ανθρώπινες ζωές. Στο πρόβλημα της ελονοσίας σημαντική βοήθεια πρόσφερε αφιλοκερδώς ο Αθυραίος την καταγωγή ιατρός Παναγιώτης Τσακλόγλου.» (Πέτρου Δ. Θεοχαρίδη «ΑΘΥΡΑ  ΚΑΙ ΑΘΥΡΙΩΤΕΣ«- ΔΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙΘΑΜΑΤΑ ΣΤΟΝ 20ο ΑΙΩΝΑ, 2002)

ΥΓ.3. «Από τους απόδημους Αθυριώτες, τους Αθυριώτες που ζουν έξω από τα Άθυρα, πολλοί ζουν και προκόβουν στη Θεσσαλονίκη και σε άλλα μέρη της πατρίδας μας, ενώ κάμποσοι μισεύουν στο εξωτερικό (Αυστραλία, Αμερική, Γερμανία, Βραζιλία)«

ΥΓ.4. Ο Σραόσα είχε δίκιο όταν έγραψε λίγο πριν στο Facebook: «Ας μη μένουμε στους φασίστες που καίνε και οργώνουν για να μη φιλοξενηθούν πρόσφυγες», αλλά όφειλα αυτό το κείμενο στον παππού μου που ήρθε στο Μπόζετς 6 χρονών, πρόσφυγας από το Μπουγιούκ-Τσεκμετζέ, τα βυζαντινά Άθυρα.

Το μαύρο τραγούδι της Ευρώπης

Χτες βράδυ τελείωσα το πρώτο βιβλίο της νουάρ τριλογίας του Ζαν-Κλωντ Ιζζό για τη Μασσαλία, «Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας», σε μετάφραση Ριχάρδου Σωμερίτη (εκδόσεις Πόλις, 1999). Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει ένα επίμετρο του μεταφραστή που κλείνει με τα εξής εντυπωσιακά προφητικά λόγια που συνοψίζουν 16 χρόνια πριν τις προκλήσεις της σημερινής εξάπλωσης της ξενοφοβίας και του φασισμού:

Διαβάζοντας τα βιβλία του Ιζζό, κυρίως τα τρία πρώτα, της σειράς «νουάρ», σκεφτόμουνα πόσο επίκαιρα είναι και για μας, παρά τις διαφορετικές ως ένα σημείο καταστάσεις που ζούμε. Πώς μπορούμε να να οργανωθούμε, ηθικά και πρακτικά, για να παραμείνουμε άνθρωποι, για να μην μας οδηγήσουν στο μίσος, στη βία, στο να χειροκροτούμε τα βάρβαρα ανθρωπομαζώματα μεταναστών και τους υποψήφιους (και όχι μόνο) δολοφόνους που «παίρνουν το νόμο στα χέρια τους»;

Τα όσα περιγράφει ο Ιζζό, με απελπισία αλλά και με κάποια πίστη στον άνθρωπο, είναι αυτά που δεν έχουμε ζήσει αλλά που είναι πολύ πιθανό ότι θα ζήσουμε. Τα όσα λένε οι εγκληματίες-φασίστες που μας παρουσιάζει, τα διαβάζουμε ήδη σε επώνυμες στήλες εφημερίδων και τα ακούμε σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα. Και το περιθώριο που μας ιστορεί, νάτο, κάτω από τα μάτια μας δημιουργείται κι εδώ, συχνά με τη συμπαράσταση (ανώνυμη) κυκλωμάτων μαύρου χρήματος και μαύρης πολιτικής.

Περί «λαϊκού» τραγουδιού

Σχόλιο σε συζήτηση στο Facebook με θέμα «τι εννοούμε όταν λέμε σήμερα «λαϊκό» και κατ’ επέκταση τι είναι λαϊκό τραγούδι, λαϊκός τραγουδιστής κλπ.»

Η όποια συζήτηση πρέπει να λάβει υπόψη της τρία πράγματα:

α) αυτό που λέει ο Σραόσα, ότι δλδ σήμερα, παρά τις διακηρύξεις περί ισοπεδωτικής μαζικής κουλτούρας που την καταναλώνουν όλοι, κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα δεν υπάρχει· σκεφτείτε μόνο πόσοι (όχι αναχωρητές ή ερημίτες) μπορούν να δηλώσουν πλέον, χωρίς να μας φαίνεται περίεργο, ότι δεν γνωρίζουν τον Παντελίδη ή τον Θανάση Παπακωνσταντίνου ή τους Lost Bodies ή τους Rotten Christ ή τη Γωγώ Τσαμπά -κάποτε ήξεραν όλοι τον Τσιτσάνη, ακόμη κι αν άκουγαν Poll, ή τον Σαββόπουλο, ακόμη κι αν άκουγαν Χρηστάκη, ή τον Καφάση, ακόμη κι αν άκουγαν Χατζιδάκι.

β) ο όρος «λαϊκό τραγούδι» ξεκίνησε ως περιγραφικός όρος για να περιγράψει το τραγούδι, που παρότι πατούσε στο ρεμπέτικο, είχε εξευγενιστεί στιχουργικά και μουσικά τόσο ώστε να μπορεί να τραγουδιέται και να ακούγεται από ευρύτερα λαϊκά στρώματα, απέκτησε στη συνέχεια, με την εμφάνιση Χατζιδάκι και Θεοδωράκη ένα παρακλάδι ή ξαδερφάκι, το έντεχνο λαϊκό, και εξελίχθηκε, αριστεράς βοηθούσης, σε αξιολογικό όρο που επιφυλασσόταν στα τραγούδια που θεωρούνταν ότι συνέχιζαν ποιοτικά τη μουσική κληρονομιά των δύο ειδών που προανέφερα, ΚΑΙ χρησιμοποιούσαν μπουζούκι.

γ) Το να ταυτίζουμε το λαϊκό με την ποπ (ή ακόμη χειρότερα, με τη φολκ) όχι μόνο συσκοτίζει τα πράγματα, αλλά τα μπερδεύει ακόμη περισσότερο· αν το pop συνδέεται με τη δημοφιλία (popular), τότε οι Μπιτλς, o Σινάτρα, ο Έλβις, ο Νταλάρας, ο Καζαντζίδης, ο Μότσαρτ, ο Μπάουι, οι Μπι-Τζίς, η Μαντόνα, η Χάρις Αλεξίου, η Βίσση και πάει λέγοντας, είναι ποπ. Καταλαβαίνετε βέβαια ότι, αν ο όρος δεν συσχετίζεται με κάποιο συγκεκριμένο ήχο, χάνει κάθε μουσική σημασία και αχρηστεύεται.

Τούτων δοθέντων, ο όρος «λαϊκό τραγούδι» για τραγούδια που κυκλοφορούν τα τελευταία 20-25 περίπου χρόνια είναι μάλλον αυθαίρετος και άκυρος, με εξαίρεση σπάνιες περιπτώσεις όπου συμπίπτουν όλα τα παραπάνω (μουσική συνέχεια, μπουζούκι, καθολική δημοφιλία κοκ.), όπως τη «Ρόζα», την «Πριγκιπέσσα» και παρόμοια.

Φοιτητική χριστιανική οργάνωση καταλογίζει μονομέρεια στο Ευαγγέλιο!

μονομέρεια

Την Κυριακή 14/2 διοργανώνεται από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, από ορθόδοξα χριστιανικά σωματεία και από την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ), μια εκδήλωση στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο με τίτλο «Μένουμε Έλληνες και Ορθόδοξοι». Στην εκδήλωση θα μιλήσουν ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΣ, Φράγκος Φραγκούλης, για την «προϊούσα ισλαμοποίηση Ελλάδος & Ευρώπης (προσφυγικό, μεταναστευτικό, δημογραφικό)», ένας αρχιμανδρίτης για τη δημιουργία τμήματος ισλαμικών σπουδών στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ,  και  ο πρόεδρος της ΠΕΘ για την επικείμενη υποτίθεται μετάλλαξη του μαθήματος των θρησκευτικών. Ωραία πράματα, αγγελικά και αγαπησιάρικα.

Πληροφορήθηκα για την εκδήλωση από αφίσες σαν κι αυτή που βλέπετε στην εικόνα και οι οποίες έχουν αναρτηθεί μεταξύ άλλων και στα λεωφορεία του ΟΑΣΘ, αλλά και από τη σχετική ανάρτηση στην ιστοσελίδα της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης, φοιτητικού τομέα του συλλόγου ορθοδόξου ιεραποστολικής δράσεως «Μέγας Βασίλειος». Η ανάρτηση αυτή λοιπόν ξεκινά με τις εξής χριστιανικές φράσεις:

Ὅταν τά κύματα τῶν μεταναστῶν ἀπειλοῦν νά μετατρέψουν τήν Εὐρώπη

σέ μιά ἀπέραντη κόλαση ἰσλαμικῆς τρομοκρατίας,

Αποφάσισα λοιπόν να στείλω ένα νηφάλιο σχόλιο στην εν λόγω ανάρτηση και να παίξω μπάλα στο γήπεδο των συντακτών της. Διάλεξα ένα απολύτως σχετικό απόσπασμα από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, το οποίο μάλιστα το πήρα από την ίδια ιστοσελίδα και το έστειλα χωρίς καμιά δική μου προσθήκη. Το απόσπασμα είναι το εξής:

Ευαγγέλιο Κυριακής: Ματθ. κε’ 31-46

31 Ὃταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, 32 καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, 33 καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. 34 τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. 35 ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, 36 γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. 37 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; 38 πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; 39 πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε; 40 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. 41 τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. 42 ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, 43 ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με. 44 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; 45 τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. 46 καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

και σύμφωνα με την απόδοση που βρίσκουμε στην ίδια ανάρτηση λέει πάνω-κάτω:

Ο Θεάνθρωπος Κύριος έρχεται μέσα στη θεϊκή του δόξα για να κρίνει την ανθρωπότητα. Τον συνοδεύουν οι αμέτρητες στρατιές των αγίων αγγέλων. Μπροστά στον ένδοξο θεϊκό του θρόνο έχουν συγκεντρωθεί όλοι οι άνθρωποι όλων των αιώνων. Κι ο μέγας Κριτής χωρίζει τους ανθρώπους, όπως ο βοσκός χωρίζει τα πρόβατα από τα γίδια. Στα δεξιά του βάζει τους δίκαιους και στα αριστερά του τους αμετανόητους αμαρτωλούς. Εκείνη τη φοβερή ώρα ακούγεται η θεϊκή φωνή του ουρανίου Κριτού προς τους δικαίους: Ελάτε, οι ευλογημένοι του Πατρός μου, να κληρονομήσετε τη Βασιλεία που είναι ετοιμασμένη για εσάς από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος. Διότι πείνασα και μου δώσατε τροφή, δίψασα και μου δώσατε νερό, ήμουν ξένος και με φιλοξενήσατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και με επισκεφθήκατε, φυλακισμένος και ήλθατε να με παρηγορήσετε. Και οι δίκαιοι με έκπληξη και απορία θα πουν: Κύριε, πότε Σε είδαμε πεινασμένο, διψασμένο, ξενιτεμένο, γυμνό, άρρωστο, φυλακισμένο και Σου δείξαμε αγάπη; Και θα αποκριθεί ο Κριτής: Εφόσον το κάνατε στους άσημους αδελφούς μου, είναι σαν να το κάνατε σε μένα. Ελάτε λοιπόν στη Βασιλεία μου.

Κατόπιν ο Κύριος θα στρέψει το βλέμμα Του αριστερά στους αμετανόητους αμαρτωλούς και θα τους πει: Φύγετε από κοντά μου στο πυρ το αιώνιο, που έχει ετοιμαστεί για τον διάβολο και τους δαίμονες. Διότι επείνασα, και δεν μου δώσατε τροφή, δίψασα, και δεν μου δώσατε νερό, ήμουν ξένος, και δεν με φιλοξενήσατε, γυμνός και δεν με ντύσατε, άρρωστος, και δεν με επισκεφθήκατε, φυλακισμένος, και δεν ήλθατε να με παρηγορήσετε. Τότε αυτοί θα Του αποκριθούν: Πότε Σε είδα, Κύριε, πεινασμένο, διψασμένο, ξενιτεμένο, γυμνό, άρρωστο, φυλακισμένο και δεν Σε υπηρετήσαμε; Και ο Κριτής θα τους απαντήσει: Καθετί που δεν κάνατε στους άσημους αδελφούς μου, ούτε σε μένα το κάνατε. Τότε θα φύγουν αυτοί στην αιώνια κόλαση.

Δυστυχώς, το σχόλιό μου έπρεπε να περάσει από έγκριση, δεν ανησύχησα όμως, αφού ήμουν σίγουρος ότι κανένα μέλος μιας οργάνωσης που ονομάζεται Χριστιανική Φοιτητική Δράση δεν θα λογόκρινε μια ευαγγελική περικοπή. Έπεσα έξω όμως. Πολύ. Πριν λίγο ήρθε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο η εξής απορριπτική απάντηση:

Χαίρετε! Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι δεν κατέστη δυνατό να δημοσιεύσουμε το σχόλιό σας στο site μας λόγω μονομέρειας και μη προσφοράς στη συζήτηση που θέλουμε να δημιουργηθεί. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!

Ακόμη γελάω.

ΥΓ. Πάνω αριστερά στην εικόνα μπορείτε να δείτε τον αριθμό των επισκεπτών της ανάρτησης για την εκδήλωση στο Βελλίδειο ως την ώρα που άρχιζα να γράφω αυτές τις γραμμές. ΔΕΝ πρόκειται για photoshop.

Update: Μετά το αρχικό απορριπτικό μήνυμα και πριν γράψω την παρούσα ανάρτηση, τους είχα γράψει το εξής, συνεχίζοντας να προσπαθώ να μιλήσω στη γλώσσα τους:

Μάλιστα. Από πότε ο Θεόπνευστος Λόγος του Ευαγγελίου -απόλυτα σχετικος με τη συζήτηση που ανοίγετε- χαρακτηρίζεται από μονομέρεια και απο έλλειψη προσφοράς στη συγκεκριμένη συζήτηση;

Εννοείται ότι η απάντησή σας θα δημοσιοποιηθεί ευρέως ως μνημείο υποκρισίας.
Σήμερα το πρωί έλαβα νέο μήνυμα που υποτίθεται ότι προσπαθεί να τα μπαλώσει, αλλά καταφέρνει αυτό που συνήθως συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις· τα κάνει χειρότερα:

Είναι αυτονόητο ότι παράθεση του Θεόπνευστου Λόγου χωρίς κάποια σύνδεση και επεξήγηση για τους αναγνώστες μας δεν συνεισφέρει στη συζήτηση που θέλουμε να δημιουργηθεί. Η αντιγραφή κομματιών του ευαγγελίου χωρίς να μας εξηγείτε γιατί το χρησιμοποιείτε δεν είναι πάντα ωφέλιμη και νομίζω σε αυτό συμφωνούμε. Σας καλούμε στην ίδια την περικοπή να μας εξηγήσετε με μια φράση τι θέλετε να πείτε και τότε προφανώς το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί!

Υγ. Η Χριστιανική Φοιτητική Δράση έχει αποδείξει την αγάπη της για τους πρόσφυγες με την πρόσφατη προσπάθεια «Ο Χριστός Πρόσφυγας»  . Δεν σας κάνουμε διαφήμιση του έργου μας αλλά προσπαθούμε να σας κάνουμε κοινωνούς των ιδεών μας. Πιστεύουμε στην στήριξη των προσφύγων όπως μας διδάσκει το ευαγγέλιο της Κρίσεως, πιστεύουμε όμως και στην στήριξη ενός ταλαιπωρημένου και φοβισμένου λαού σαν τους Έλληνες.
Ευχαριστούμε για την κατανόηση!
Απάντησα το παρακάτω:

Το υστερόγραφό σας δείχνει ότι καταλάβατε πολύ καλά το λόγο που σας απέστειλα ως σχόλιο τη συγκεκριμένη περικοπή ακόμη και χωρίς δικές μου προσθήκες. Καλό θα ήταν λοιπόν να μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη των αναγνωστών σας, οι οποίοι ειμαι σίγουρος ότι όπως κι εσείς θα μπορούσαν να κάνουν τη σύνδεση της ασχολίαστης περικοπής με τη συζήτηση που ανοίγετε.

Οσο για την ουσία, οποιαδήποτε κίνηση αγάπης προς τους πρόσφυγες ακυρώνεται από τη στιγμή που μιλάτε για αυτούς με τον τρόπο που το κάνετε στην αρχή της ανάρτησής σας. Λέτε για στήριξη ενός ταλαιπωρημένου και φοβισμένου λαού, των Ελλήνων -έχετε ιδέα πόσο ενισχύει τους φόβους τους και πόσο μίσος και εχθρότητα απέναντι σε κάποιους άλλους ταλαιπωρημένους και φοβισμένους μπορεί να γεννήσει η συγκεκριμένη αφίσα που βρίσκεται -μεταξύ άλλων- στα λεωφορεία του ΟΑΣΘ;