Hyperion, Dan Simmons

Τι έχουμε εδώ λοιπόν; «Επιστημονική φαντασία» λέει η ειδολογική κατάταξη, τα ράφια των βιβλιοπωλείων, το βραβείο Hugo, η αφήγηση γεγονότων ενός απώτερου μέλλοντος μιας ανθρωπότητας που έχει πια αφήσει τη Γη και έχει επεκταθεί σε δεκάδες εξωπλανήτες.

Κι όμως, καθώς ο αναγνώστης βουτάει όλο και πιο βαθιά σε αυτόν τον βαθιά σύνθετο και μελετημένο κόσμο όπου τον πετάει ο Σίμονς (ακολουθώντας μαεστρικά την αρχή του «show, don’t tell»), συνειδητοποιεί ότι εδώ έχει να κάνει με κάτι πολύ παραπάνω· με ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα που αποτελεί ταυτόχρονα άσκηση ύφους, που εκτείνεται σε τουλάχιστον έξι άλλα είδη/αφηγηματικά μοτίβα, που είναι γραμμένο σε μια απίστευτη πρόζα, όσο μπορώ τουλάχιστον να αντιληφθώ στο αγγλικό πρωτότυπο, που συνομιλεί μέσω μιας λεπτής διακειμενικότητας με πλήθος άλλων λογοτεχνικών έργων (και όχι μόνο).

Κάπου στον 29ο αιώνα, επτά ταξιδιώτες (ένας ιερέας, ένας απόστρατος αξιωματικός, ένας ποιητής, ένας καθηγητής πανεπιστημίου, μια ιδιωτική ντετέκτιβ, ένας ανώτερος διοικητικός αξιωματούχος, και ο«Ναΐτης» κυβερνήτης ενός τεράστιου δεντροδιαστημόπλοιου), άγνωστοι ως τότε μεταξύ τους, συναντιούνται λίγο πριν φτάσουν σε έναν μακρινό και αφιλόξενο πλανήτη, τον Υπερίωνα, για να σώσουν (;) τον κόσμο από έναν διαπλανητικό πόλεμο ξεκινώντας -εκόντες άκοντες- ένα ιδιότυπο «προσκύνημα» προς τον τόπο όπου βρίσκεται ένα παράξενο ον, θεός και φονική μηχανή μαζί, που σύμφωνα με τον θρύλο μπορεί να πραγματοποιήσει την ευχή ενός από αυτούς σκοτώνοντας ταυτόχρονα τους υπόλοιπους.

Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, που καταλαμβάνει αφηγηματικά όλο το πρώτο βιβλίο της σειράς, θα διηγηθούν διαδοχικά την ιστορία που έφερε τον καθένα τους στον Υπερίωνα, δίνοντάς μας την ευκαιρία, όχι μόνο να γνωρίσουμε σταδιακά όλο και περισσότερες ψηφίδες αυτού του κόσμου, αλλά και να διαβάσουμε έξι εξαιρετικές εγκιβωτισμένες νουβέλες, η καθεμιά από τις οποίες θα μπορούσε να σταθεί αυτόνομα ως ολοκληρωμένο έργο.

Η ιστορία του χριστιανού ιεραποστόλου που έχει χάσει την πίστη του· η ερωτική σχέση του πολεμιστή με ένα πλάσμα από άλλον χωροχρόνο· η ιστορία της ανόδου και της πτώσης ενός ποιητή· η ιστορία ενός ζευγαριού που βλέπει την χαρισματική του κόρη πρώτα να μεγαλώνει και να γίνεται αρχαιολόγος και μετά να ξαναμικραίνει μέρα τη μέρα μετά από κάτι σαν κατάρα σε μια ανασκαφή στον Υπερίωνα· η νουάρ νουβέλα με το κυβερνοανδροειδές που προσλαμβάνει μια ιδιωτική ντετέκτιβ για να βρει τον δολοφόνο του· το οικολογικό παραμύθι που αφηγείται άλλη μια ιστορία αποικιακής εκμετάλλευσης παράλληλα με έναν έρωτα που εκτυλίσσεται σε δύο χρονικές ταχύτητες· συναρπαστικές όλες τους, αποτελούν παραλλαγές σε γνωστά μοτίβα, με εκείνη τη μικρή -ή μεγαλύτερη- διαφοροποίηση κάθε φορά που τους δίνει φρεσκάδα και πρωτοτυπία και τις ενώνει στην κεντρική πλοκή του βιβλίου.

Ένα βιβλίο που φαινομενικά κλείνει μετέωρα, καθώς η ιστορία που αφηγείται συνεχίζεται στο επόμενο, αλλά ταυτόχρονα αφήνει στο τέλος και ένα αίσθημα ολοκλήρωσης, αφού τελικά σημασία έχει πάντα το ταξίδι (και οι ιστορίες του).

«Για σένα τραγουδάω»

Ο φόβος που την πλημμυρίζει δεν είναι τρακ. Έχει μοχθήσει πολύ στη ζωή της για να αμφιβάλλει για τις ικανότητές της. Το λαρύγγι της θα τη βγάλει ασπροπρόσωπη, ακόμη και σε τούτη τη δοκιμασία. Η μουσική θα είναι τέλεια. Όμως πώς θ’ ακουστεί; Κορμιά απλώνονται μπρος της, στρατιές ψυχών, ως εκεί που δεν φτάνει το μάτι. Η μάζα καμπυλώνει κατά μήκος της ανταυγάζουσας λίμνης και είναι πυκνή έως το μνημείο του Ουάσιγκτον. Κι από τούτη τη γεμάτη ελπίδα στρατιά αναβρύζει μια ανάγκη τόσο βαθιά, που θα την πνίξει τη Μάριαν Άντερσον. Είναι παγιδευμένη στον πυθμένα ενός ωκεανού ελπίδας και πολεμάει να ανασάνει.

Ρίτσαρντ Πάουερς, Ο καιρός των τραγουδιών μας, σελ. 66-67 (μετάφραση Μιχάλης Μακρόπουλος

Το 1939 οι Κόρες της Αμερικανικής Επανάστασης, μια γυναικεία οργάνωση με μέλη βιολογικές απογόνους Αμερικανών που συμμετείχαν στον αγώνα για την ανεξαρτησία των ΗΠΑ, απαγόρευσαν στη μεγάλη Αφροαμερικανή τραγουδίστρια Μάριαν Άντερσον να τραγουδήσει στην Αίθουσα του Συντάγματος στο κτίριο της οργάνωσης στην Ουάσιγκτον, λόγω του χρώματός της. Τότε η Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ, Έλεανορ Ρούζβελτ, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, παραιτήθηκε από την οργάνωση και κανόνισε να τραγουδήσει η Άντερσον στα σκαλιά του Μνημείου Λίνκολν, όπου και αποθεώθηκε από πάνω από 75.000 ανθρώπους. Η περιγραφή της συναυλίας από τον Ρίτσαρντ Πάουερς στο μυθιστόρημά του είναι συγκλονιστική.

Αντιπαθητικό

Έχω ένα θέμα με την παθητική φωνή
Με τη φωνή που κάθεται εκεί
Απαντώντας
Ναι Καταλαβαίνω Έχεις δίκιο.
Ποτέ δεν λέει τι πιστεύει
Ποτέ δεν πιστεύει τι λέει

Έχω ένα θέμα με την παθητική φωνή
Με τη φωνή που χαϊδεύεται
Ενώ θέλει να ουρλιάξει
Να δαγκώσει
Να ξεσκίσει
Λέξεις κι αισθήματα και φόβους

Έχω ένα θέμα με την παθητική φωνή
Με τη φωνή που κρύβεται πίσω από άλλους
Που άλλοι πρέπει να μιλήσουν
Που άλλοι πρέπει να μη φοβηθούν
Που άλλοι πρέπει να φωνάξουν
Άλλοι, αλλού, άλλοτε, αλλιώς

Έχω ένα θέμα με την παθητική φωνή
Με τη φωνή που αποκρίνεται
Ξοδεύομαι αντί για Δίνω
Παιδεύομαι αντί για Φεύγω
Κρύβομαι αντί για Ορμώ
Φαίνομαι αντί για Ζω

Stories of Your Life and Others, Ted Chiang

25630395

[Το διάβασα στο αγγλικό πρωτότυπο, αλλά έχουν γραφτεί ήδη πολλές και διεξοδικές κριτικές του βιβλίου στα αγγλικά· ελληνικός τίτλος «Ιστορίες της ζωής σου και άλλες ιστορίες» (μτφρ. Δημήτρης Αρβανίτης, Κέδρος, 2016)]

Πραγματικά «επιστημονική» επιστημονική φαντασία. Ο συγγραφέας στα διηγήματα (γράφω «διηγήματα», αλλά το μέγεθός τους διαφέρει κατά πολύ· κάποια είναι πολύ μικρά και άλλα φτάνουν σχεδόν σε μέγεθος νουβέλας) αυτής της συλλογής εφαρμόζει με εξαιρετική επιτυχία την αφηγηματική αρχή «τι θα γινόταν αν…;» [what if…?], σε διαφορετική θεματική κάθε φορά, χρησιμοποιώντας μια πολύ ελκυστική αφήγηση και κινούμενος με άνεση από ύφος σε ύφος και από τεχνική σε τεχνική, με κοινό παρονομαστή το αποστασιοποιημένο χιούμορ. Ακολουθούν μερικά σκόρπια σχόλια για το κάθε διήγημα [δίνω τους αγγλικούς τίτλους· σημειωτέον ότι στην έκδοση που διάβασα περιλαμβάνονται άλλα τέσσερα διηγήματα που από ό,τι βλέπω δεν υπάρχουν στις περισσότερες άλλες εκδόσεις]:

  1. Tower of Babylon: Βαβυλωνιακή επιστημονική φαντασία ή τι θα γινόταν αν ο Πύργος της Βαβέλ ήταν τόσο ψηλός που έφτανε στο τέλος του ουρανού σε έναν κόσμο όπως τον φανταζόταν μια αρχαία κοσμολογία. Για κάποιον λόγο το ύφος μου θύμισε Λουκιανό και Τζόναθαν Σουίφτ.
  2. Understand: Θρίλερ υψηλής νοημοσύνης ή τι θα γινόταν αν η νοημοσύνη κάποιων ανθρώπων αυξανόταν υπερφυσικά με τη βοήθεια ενός φαρμάκου. Το διήγημα ασχολείται με τις έννοιες του ντετερμινισμού, της ιδιοφυίας, της ηθικής, και το κάνει με μια ασθματική αφήγηση, για να φτάσει σε ένα αποκαλυπτικό τέλος.
  3. Division by Zero: «Επιστημολογική φαντασία» ή τι θα γινόταν αν μια μαθηματικός αποδείκνυε ότι α=β, όπου α και β δύο τυχαίοι αριθμοί. Τα όρια της επιστήμης και των βεβαιοτήτων της, η αποξένωση του επιστήμονα από τον πραγματικό κόσμο, τα θεμέλια της λογικής μερικά από τα θέματα του διηγήματος.
  4. Story of Your Life: Γλωσσολογική φαντασία ή τι θα γινόταν αν συναντούσαμε εξωγήινους που θα ήθελαν να επικοινωνήσουν μαζί μας, αλλά δεν θα ξέραμε ο ένας τη γλώσσα του άλλου. Μαθαίνω ότι σε αυτή την ιστορία έχει βασιστεί η ταινία Arrival (δεν την έχω δει ακόμη), αλλά πρόκειται για μια πολυεπίπεδη ταινία που δεν αλλάζει απλώς επίπεδο στο ζήτημα της «παγκόσμιας γλώσσας», αλλά ασχολείται μεταξύ άλλων και με την έννοια του χρόνου και τη γραμμικότητάς του.
  5. Seventy-Two Letters: Βικτωριανό steam-punk ή τι θα γινόταν αν η βιομηχανική επανάσταση περιελάμβανε την ευρεία χρήση γκόλεμ και αν τα έμβια όντα δεν αναπαράγονταν με τη βοήθεια του dna, αλλά περιείχαν μέσα τους όλες τις επόμενες γενιές. Εδώ το ύφος αλλάζει τελείως και παρότι το συγκεκριμένο είδος δεν με ενθουσιάζει, ομολογώ ότι ο Chiang πιάνει πολύ καλά την ατμόσφαιρά του.
  6. The Evolution of Human Science: Υποθετικό επιστημονικό άρθρο ή τι θα γινόταν αν η επιστήμη των μετα-ανθρώπων είχε ξεπεράσει την επιστήμη των ανθρώπων που τους έφτιαξαν. Σύντομο και περισσότερο μια άσκηση ύφους, αλλά ενδιαφέρον.
  7. Hell is the Absence of God: Θρησκευτική φαντασία ή τι θα γινόταν αν οι εμφανίσεις αγγέλων στη γη ήταν συχνές -και με πολύ ρεαλιστικές συνέπειες. Μου θύμισε πολύ το Dogma του Κέβιν Σμιθ· νομίζω ότι είναι το καλύτερο διήγημα της συλλογής από πλευράς δημιουργίας μιας εναλλακτικής πραγματικότητας, στην οποία μάλιστα το υπερφυσικό όχι απλώς είναι «φυσικό», αλλά έχει φτάσει σχεδόν να είναι μπανάλ (οι θεραπευμένοι και τα θύματα των αγγελικών εμφανίσεων επί της γης καταγράφονται από στατιστικές υπηρεσίες).
  8. Liking What You See: A Documentary: Μια σπουδή στην ανθρώπινη ομορφιά ή τι θα γινόταν αν υπήρχε -επιστημονικός- τρόπος να μην κατατάσσουμε στον εγκέφαλό μας τα πρόσωπα των ανθρώπων σε όμορφα, μέτρια ή άσχημα, να μην αναγνωρίζουμε δηλαδή την εξωτερική ομορφιά -ή την απουσία της. Η υποθετική «καλλιαγνωσία» και οι συνέπειές της, αναλύονται διεξοδικά μέσα από «μαρτυρίες» ανθρώπων που εμπλέκονται σε μια προσπάθεια εφαρμογής της σε ένα αμερικάνικο πανεπιστήμιο. Ένα διήγημα που με προβλημάτισε πολύ μέχρι το τέλος γιατί κατορθώνει να μην πάρει ξεκάθαρη θέση (παρότι ο συγγραφέας στις σημειώσεις στο τέλος του βιβλίου παίρνει).
  9. What’s Expected of Us: Η ψευδαίσθηση της ελεύθερης βούλησης ή τι θα γινόταν αν οι άνθρωποι συνειδητοποιούσαν μέσα από ένα απλό μαραφέτι ότι δεν αποφασίζουν συνειδητά οι ίδιοι για τις μελλοντικές τους πράξεις. Ο Chiang εντοπίζει ευφυώς μια από τις μάστιγες της ανθρώπινης σκέψης (αχ Σπινόζα…), πάνω στην οποία χτίζεται το σαθρό οικοδόμημα ότι ελέγχουμε ή μπορούμε να ελέγξουμε τη ζωή μας και να επιλέξουμε πώς και τι θα είμαστε.
  10. The Merchant and the Alchemist’s Gate: Αραβική επιστημονική φαντασία ή τι θα γινόταν αν μπορούσαμε να πάμε πίσω ή μπροστά στον χρόνο. Εδώ φυσικά η πρωτοτυπία δεν έγκειται στο θέμα των ταξιδιών μέσα στον χρόνο με το οποίο έχει ασχοληθεί πολύ η επιστημονική φαντασία, αλλά στην επιλογή της εποχής και του ύφους· ο αναγνώστης κάλλιστα θα μπορούσε να πιστέψει ότι διαβάζει μια ιστορία από τις Χίλιες και Μια Νύχτες. Συγκλονιστική η φράση που πλανάται πάνω από όλη την ιστορία: «Nothing erases the past. There is repentance, there is atonement, and there is forgiveness. That is all, but that is enough.»
  11. Exhalation: Μηχανική επιστημονική φαντασία ή τι θα γινόταν αν στους νόμους της θερμοδυναμικής αντικαθιστούσαμε την έννοια της ενέργειας με την έννοια του αέρα σε ένα σύμπαν με ρομπότ. Το πιο δύσκολο από όλα τα διηγήματα, γραμμένο από την οπτική γωνία ενός ρομπότ που συνειδητοποιεί μια φριχτή αλήθεια.
  12. The Lifecycle of Software Objects: Meta-cyber-punk ή τι θα γινόταν αν αναπτυσσόταν μια μορφή Τεχνητής Νοημοσύνης που δεν θα ήταν προγραμματισμένη να κάνει συγκεκριμένα πράγματα, αλλά θα έπρεπε να τα μάθει όλα εκπαιδευόμενη σε ψηφιακό περιβάλλον. Τι δεσμοί θα αναπτύσσονταν ανάμεσα σε αυτές τις ψηφιακές οντότητες και τους «γονείς» τους από τον πραγματικό κόσμο; Ποια θα ήταν τα όρια τους;

Ιστορίες με θέματα που η ανθρωπότητα τα βρίσκει και θα τα βρίσκει διαρκώς μπροστά της, γραμμένες με πολύ ωραίο τρόπο. Για όσες/-ους νομίζουν ότι η επιστημονική φαντασία είναι μόνο διαστημόπλοια, λέιζερ και εξωγήινοι, θα ήταν μια πολύ καλή αρχή για να αλλάξουν γνώμη.

10+1 αγαπημένα σημάδια

Με τις λίστες των 10, 20, 100 καλύτερων/αγαπημένων βιβλίων, δίσκων, ταινιών, τραγουδιών, μνημείων κτλ. δεν τα πάω καθόλου καλά. Μερικές όμως μέρες πριν υπέκυψα στην πρόσκληση φίλου (με τούμπαρε η επιλογή του να με προσκαλέσει όταν ανέβασε ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία) να συμμετάσχω σε ένα από αυτά τα αλυσιδωτά φεϊσμπουκικά παιχνίδια όπου έπρεπε να ανεβάζω επί δέκα μέρες το εξώφυλλο ενός βιβλίου που αγάπησα ή με σημάδεψε, προσκαλώντας ταυτόχρονα και κάποια/-ον άλλη/-ο να κάνει το ίδιο.

Ξεκινώντας δεν είχα ξεκάθαρη ιδέα ούτε για το ποια βιβλία θα επέλεγα τελικά ούτε για το πού θα απεύθυνα τις προσκλήσεις. Τελικά, η δεκάδα (+1) που προέκυψε είναι αρκούντως αντιπροσωπευτική των αναγνωσμάτων μου (όπως αντιπροσωπευτική, για άλλους λόγους, είναι και η δεύτερη, κρυφή, δεκάδα που δημιουργήθηκε), οπότε σκέφτηκα να τα συγκεντρώσω όλα σε μια ανάρτηση εδώ, μαζί με τα σχόλια που τα συνόδευσαν στο facebook.

 

Ημέρα πρώτη

6475414

Και με το φως του λύκου επανέρχονται, μυθιστόρημα σε δέκα ιστορίες, Ζυράννα Ζατέλη 

Περισσότερα στην ανάρτηση που είχα κάνει παλιότερα για το βιβλίο σε αυτό το μπλογκ.

 

Ημέρα δεύτερη

veloudis

Γραμματολογία – Θεωρία Λογοτεχνίας, Γιάννης Βελουδής

Αντί άλλου σχολίου για ένα από τα ελάχιστα πανεπιστημιακά βιβλία που αγάπησα, ένα απόσπασμα:

«…Παρά το διαζύγιο της έντεχνης ποίησης από τη μουσική, η πανάρχαιη σύζευξη των δύο αυτών αδελφών τεχνών δε θα επιβιώσει μόνο, και στον αιώνα μας, στο παραδοσιακό δημοτικολαϊκό τραγούδι σ’ όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου, ακόμα και στις πιο εκβιομηχανισμένες ανάμεσά τους (Ιρλανδία, Λατινική και Βόρεια Αμερική). Η συνύπαρξη στο ίδιο το πρόσωπο του ποιητή, του συνθέτη και, πολύ συχνά, του εκτελεστή θα ξαναβρεί στον αιώνα μας την ανανεωμένη δικαίωσή της, μετά τα σποραδικά προανακρούσματά της με το νέο Brecht, μερικούς αξιόλογους εκπροσώπους, μοντέρνους τροβαδούρους, ιδιαίτερα για την ποιητική/λυρική συνέκφραση (Popsong/Protestsong) των αντιαυταρχικών, όχι μόνο φοιτητικών, κινημάτων στη δεκαετία του 1960 (Beatles, Bob Dylan, Joan Baez, Leonard Cohen, Wolf Biermann κ.α.). Μια επιστημονική και όχι κανονιστική γραμματολογία είναι υποχρεωμένη να συμπεριλάβει και αυτά, αλλά και τ’ αναρίθμητα εκείνα δείγματα του σύγχρονου μαζικού, λαϊκού ή ψευτολαϊκού, λογοτεχνικού ή παραλογοτεχνικού τραγουδιού στην ιστορία και τη θεωρία της λυρικής ποίησης. Η ενδεχόμενη εφαρμογή ποιοτικών-αξιολογικών κριτηρίων στον τομέα θα ήταν ενέργεια εντελώς ανιστόρητη και θα οδηγούσε, οπωσδήποτε, στον αποκλεισμό από τη γραμματολογική και ποιητολογική έρευνα όχι μόνο ένός μέρους της παραδοσιακής δημοτικολαϊκής, αλλά κ’ ενός μεγαλύτερου τμήματος της -νεότερης ή παλαιότερης, παραδοσιακής ή μοντέρνας- έντεχνης ποίησης».

 

Ημέρα τρίτη

005045

Small Gods (Discworld #13), Terry Pratchett

Θα μπορούσα να έχω βάλει αρκετά ακόμη βιβλία του αγαπημένου μου Δισκόκοσμου εδώ· σε αυτή την παλιότερη ανάρτησή μου μερικοί από τους λόγους που επέλεξα αυτό για τη λίστα.

 

Ημέρα τέταρτη

koritsi

Το κορίτσι που εξαφανίστηκε, Gillian Flynn

Αν όχι για κανέναν άλλο από τους πολλούς λόγους, γι’ αυτή τη σελίδα και μόνο:

«Η χρεοκοπία ταίριαζε τέλεια με τον ψυχισμό μου. Επί σειρά ετών, βαριόμουν. Όχι όμως σαν κανένα κλαψιάρικο ανήσυχο παιδί (όχι ότι ήμουν υπεράνω κάτι τέτοιου), απεναντίας, αισθανόμουν μια πηχτή, αποπνικτική κατάθλιψη. Μου φαινόταν ότι δεν υπήρχε τίποτα καινούργιο για να ανακαλυφθεί. Η κοινωνία μας ήταν αποτέλεσμα αναπαραγωγής σε καταστροφικό βαθμό. Ήμασταν οι πρώτοι άνθρωποι που δεν θα έβλεπαν τίποτα για πρώτη φορά. Ατενίζουμε τα θαύματα του κόσμου, ανέκφραστοι, αδιάφοροι. Τη Μόνα Λίζα, τις πυραμίδες, το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ. Ζώα της ζούγκλας που επιτίθενται, πανάρχαια παγόβουνα που καταρρέουν, ηφαίστεια που εκρήγνυνται. Δεν μπορώ να θυμηθώ ένα εκπληκτικό πράγμα που να είδα και να μη μου θύμισε αμέσως κάποια ταινία ή εκπομπή. Ή κάποια γαμημένη διαφήμιση. Ξέρετε το ενοχλητικό ρεφρέν των μπλαζέ τύπων: Σιγάααα. το ‘χουμε δει. Κυριολεκτικά τα έχω δει όλα, και το χειρότερο, αυτό που με κάνει να θέλω να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα, είναι ότι η εξ αντανακλάσεως εμπειρία είναι πάντα καλύτερη. Η εικόνα είναι πιο ευκρινής, η θέα καλύτερη, η γωνία της κάμερας και η μουσική υπόκρουση κατευθύνουν τα συναισθήματά μου με τρόπο που η πραγματικότητα δεν μπορεί πια. Δεν ξέρω αν είμαστε καν άνθρωποι σε αυτήν τη φάση, όσοι από εμάς είναι σαν τους περισσότερους, που μεγάλωσαν με τηλεόραση και ταινίες και τώρα υπάρχει το ίντερνετ. Αν μας προδώσουν, ξέρουμε τι λέξεις να πούμε· όταν πεθάνει ένας αγαπημένος μας. ξέρουμε τι λέξεις να πούμε. Αν θέλουμε να κάνουμε τους ωραίους ή τους εξυπνάκηδες ή τους χαζούς, ξέρουμε τι λέξεις να πούμε. Όλοι δουλεύουμε με το ίδιο σενάριο, ένα σενάριο τόσο φθαρμένο, που οι άκρες του έχουν γυρίσει προς τα μέσα.
Είναι πολύ δύσκολη εποχή να είσαι άνθρωπος, αληθινός, πραγματικός άνθρωπος και όχι μια σειρά χαρακτηριστικών από έναν ανεξάντλητο αυτόματο πωλητή χαρακτήρων.
Κι αν όλοι μας παίζουμε ρόλους, τότε αποκλείεται να υπάρχουν αδερφές ψυχές, γιατί δεν έχουμε πραγματικές ψυχές.
Είχα φτάσει σε σημείο να πιστεύω ότι τίποτα δεν είχε σημασία, γιατί δεν ήμουν αληθινός άνθρωπος κι ούτε κανένας άλλος ήταν.
Θα έκανα τα πάντα για να νιώσω ξανά αληθινός.»

 

Ημέρα πέμπτη

Gunslinger

The Gunslinger (The Dark Tower – Book 1), Stephen King

Για τον Κινγκ ισχύει ό,τι και για τον Πράτσετ· θα μπορούσα να συμπεριλάβω στη λίστα πολλά ακόμη βιβλία του. Το γιατί διάλεξα το συγκεκριμένο και πάλι σε παλιότερη ανάρτησή μου.

 

Ημέρα έκτη

1528763365

Ο Μέγας Ανατολικός, Ανδρέας Εμπειρίκος

Εννοείται ότι οι οκτώ τόμοι αυτού του έπους με σημάδεψαν λόγω της γλαφυρής καθαρεύουσας και της αφηγηματικής δεινότητας του συγγραφέα και μόνο.

 

Ημέρα έβδομη

χιμαιρα

Η Μεγάλη Χίμαιρα, Μ. Καραγάτσης

Ο Καραγάτσης, ένα από τους πιο υποτιμημένους Έλληνες συγγραφείς (λόγω αφηγηματικής δεινότητας αυτός όντως), σημάδεψε την εφηβεία και τη μετεφηβεία μου όσο λίγοι συγγραφείς. Αυτό ήταν το πρώτο δικό του που διάβασα καθώς ήταν ένα από τα βιβλία που βρίσκονταν στη μικρή οικογενειακή μας βιβλιοθήκη. Περισσότερα εδώ.

 

Ημέρα όγδοη

28385042

Χόμπιτ, Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν

Το διάβασα 6-7 φορές κάπου στα μέσα με τέλη της δεκαετίας του ’80, σε εκείνη την πρώτη του έκδοση από τον Κέδρο με αυτό το εξώφυλλο την οποία διέθετε η δημοτική βιβλιοθήκη της κωμόπολής μας. Κάπως έτσι γνώρισα, πολύ πριν τις ταινίες του Πίτερ Τζάκσον, τη Μέση Γη, τον Νοσφιστή (Smaug), τον Θόριν Δρύασπι, τα ξωτικά και τα τελώνια, και ξεκίνησα μια όμορφη σχέση με το -κατασυκοφαντημένο και παρεξηγημένο- fantasy…

 

Ημέρα ένατη

σημειο

Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή, Ουμπέρτο Έκο

Είναι το βιβλίο με το οποίο γνώρισα τον Ουμπέρτο Έκο -και όχι μόνο: στις σελίδες του είδα για πρώτη φορά τον κόσμο μας με άλλα μάτια. Η τέχνη, η πολιτική, ο επαγγελματικός αθλητισμός, τα ΜΜΕ, και πολλά ακόμη, φωτίστηκαν από μια άλλη πλευρά· τα κείμενα αυτής της συλλογής νομίζω ότι ήταν τα πρώτα που με υποψίασαν γενικώς. Μετά ήρθαν τα μυθιστορήματά του, αλλά και πολλά από τα θεωρητικά του έργα, ώστε να μπορώ να πω με ασφάλεια ότι μεγάλο μέρος από τον τρόπο που σκέφτομαι οφείλεται στα γραπτά του Έκο.

 

Ημέρα δέκατη

16006471

Οι δύσκολοι έρωτες, Ίταλο Καλβίνο

Όπου, διαβάζεις για έρωτες που δεν είναι έρωτες, παρά σήματα καπνού με βρεγμένα ξύλα σε μια άγνωστη γλώσσα. Και όπου, κάπου ανάμεσα στην περιπέτεια ενός αναγνώστη και στην περιπέτεια ενός μύωπα, βρίσκεις τον εαυτό σου, για να τον ξαναχάσεις πάλι.

 

Bonus track

20000leygesrekos.jpg

Είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τις θάλασσες, Ιούλιος Βερν

Μια παλιά μου μαθήτρια, που με κάνει περήφανο εκεί στη Μολδαβία, μου ζήτησε ένα βιβλίο bonus στο παιχνίδι με τα εξώφυλλα και της έκανα το χατίρι. Αφού μάλιστα ξεκίνησε τη δική της συμμετοχή με το πρώτο βιβλίο που διάβασε, την ακολούθησα κι εγώ με το πρώτο «κανονικό» βιβλίο που διάβασα, δώρο του πατέρα μου από το τοπικό βιβλιοπωλείο, την άνοιξη της πρώτης μου χρονιάς στο δημοτικό. Είχε γίνει κυριολεκτικά φύλλο και φτερό από τις τόσες φορές που το διάβασα και με αυτό ξεκίνησε η σχέση μου με τον Βερν που εκτάθηκε σε όλη μου την παιδική ηλικία· μια σχέση σαν αυτή που περιγράφει ο στίχος του Καββαδία: «Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής/των μακρυσμένων λιμανιών και των γαλάζιων πόντων»: Μυστηριώδες νησί, Από τη Γη στη Σελήνη, Γύρω από τη Σελήνη, Το εναέριο χωριό, τα παιδιά του πλοιάρχου Γκραν, Μιχαήλ Στρογκώφ, Ροβύρος ο Κατακτητής και τόσα άλλα αναγνωστικά ταξίδια…

 

Πέφτουν μαζί

Συναντήσεις απρόσμενες
Νύχτες των γυρισμών
-ή των χωρισμών-
Τηλέφωνα που χτύπησαν
«την ώρα που»
Αναχωρήσεις πρώιμες
και
απρογραμμάτιστες επιστροφές
Αντίχειρες σηκωμένοι
και άδειοι
Διασταυρώσεις
βλεμμάτων και στιγμών
Τραγούδια που αρέσουν
και στους δύο
-ή και όχι-
Γέλια με αστεία ίδια
Χέρια στην πλάτη
ενθύμια εφηβείας
Λόγια
στον δρόμο του δρόμου για τον δρόμο

Συμπτώσεις