Παραδοθείτε…

Όντας επιτηρητής στις Πανελλαδικές είχα χτες την ευκαιρία να πληροφορηθώ πολύ νωρίς το θέμα της «παραγωγής λόγου» (βλέπε «έκθεσης») στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας. Από την πρώτη στιγμή φουρκίστηκα με την προχειρότητα και την οπισθοδρομικότητά του. Όλη τη μέρα κλωθογύριζα στο μυαλό μου το κείμενο που σκόπευα να γράψω σχετικά, ευτυχώς όμως με έβγαλε από τον κόπο ένα πολύ εύστοχο κείμενο του καθηγητή Στέλιου Φραγκόπουλου.

Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι οπωσδήποτε ένας από τους λόγους επιλογής του θέματος αυτού, όπως και της αόριστης διατύπωσής του, ήταν η δυνατότητα που έδωσε στους περισσότερους υποψήφιους να γράψουν καλά, αφού και η «παράδοση» παραμένει ένα από τα θέματα που τα φροντιστήρια και τα «ιδιαίτερα» το επεξεργάζονται αρκετά, και η αοριστία του επιτρέπει στους υποψήφιους να μη βγουν εύκολα εκτός θέματος. Το κακό είναι ότι το κλίμα που επικρατούσε ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς που συζητούσαν το θέμα ήταν: «Μια χαρά ήταν το θέμα: εύκολο για να μπορέσουν να γράψουν όλα τα παιδιά!»…

Κατάθληψη

Στο διπλανό Λύκειο σήμερα έκαναν αποχή/κατάληψη. Είχαν παλμό, ντουντούκα, συνθήματα. Ο βασικός λόγος; Η τρίτη τάξη δε βρίσκει συνοδούς για την επικείμενη πενθήμερη εκδρομή. Υπάρχουν και αρκετά άλλα προβλήματα από την έλευση του καινούριου διευθυντή και έπειτα,  το ποτήρι όμως ξεχείλισε φαίνεται τώρα.

Δεν με πειράζει που τα παιδιά κινητοποιήθηκαν για ένα τόσο πεζό αίτημα. Απλώς θλίβομαι γιατί θυμάμαι πόσο ψόφια ήταν τα πράγματα στο ίδιο Λύκειο κατά τη διάρκεια της κατάληψης του φθινοπώρου. Αν τα παιδιά διεκδικούσαν εκείνα τα αιτήματα τόσο δυναμικά όσο δυναμικά απαιτούσαν σήμερα το δικαίωμά τους στην πενθήμερη (πάλαι ποτέ εκπαιδευτική) εκδρομή έχω την εντύπωση πως άλλη θα ήταν η κατάσταση στην παιδεία σήμερα…