Το μαύρο τραγούδι της Ευρώπης

Χτες βράδυ τελείωσα το πρώτο βιβλίο της νουάρ τριλογίας του Ζαν-Κλωντ Ιζζό για τη Μασσαλία, «Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας», σε μετάφραση Ριχάρδου Σωμερίτη (εκδόσεις Πόλις, 1999). Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει ένα επίμετρο του μεταφραστή που κλείνει με τα εξής εντυπωσιακά προφητικά λόγια που συνοψίζουν 16 χρόνια πριν τις προκλήσεις της σημερινής εξάπλωσης της ξενοφοβίας και του φασισμού:

Διαβάζοντας τα βιβλία του Ιζζό, κυρίως τα τρία πρώτα, της σειράς «νουάρ», σκεφτόμουνα πόσο επίκαιρα είναι και για μας, παρά τις διαφορετικές ως ένα σημείο καταστάσεις που ζούμε. Πώς μπορούμε να να οργανωθούμε, ηθικά και πρακτικά, για να παραμείνουμε άνθρωποι, για να μην μας οδηγήσουν στο μίσος, στη βία, στο να χειροκροτούμε τα βάρβαρα ανθρωπομαζώματα μεταναστών και τους υποψήφιους (και όχι μόνο) δολοφόνους που «παίρνουν το νόμο στα χέρια τους»;

Τα όσα περιγράφει ο Ιζζό, με απελπισία αλλά και με κάποια πίστη στον άνθρωπο, είναι αυτά που δεν έχουμε ζήσει αλλά που είναι πολύ πιθανό ότι θα ζήσουμε. Τα όσα λένε οι εγκληματίες-φασίστες που μας παρουσιάζει, τα διαβάζουμε ήδη σε επώνυμες στήλες εφημερίδων και τα ακούμε σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα. Και το περιθώριο που μας ιστορεί, νάτο, κάτω από τα μάτια μας δημιουργείται κι εδώ, συχνά με τη συμπαράσταση (ανώνυμη) κυκλωμάτων μαύρου χρήματος και μαύρης πολιτικής.

Φοιτητική χριστιανική οργάνωση καταλογίζει μονομέρεια στο Ευαγγέλιο!

μονομέρεια

Την Κυριακή 14/2 διοργανώνεται από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, από ορθόδοξα χριστιανικά σωματεία και από την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ), μια εκδήλωση στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο με τίτλο «Μένουμε Έλληνες και Ορθόδοξοι». Στην εκδήλωση θα μιλήσουν ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΣ, Φράγκος Φραγκούλης, για την «προϊούσα ισλαμοποίηση Ελλάδος & Ευρώπης (προσφυγικό, μεταναστευτικό, δημογραφικό)», ένας αρχιμανδρίτης για τη δημιουργία τμήματος ισλαμικών σπουδών στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ,  και  ο πρόεδρος της ΠΕΘ για την επικείμενη υποτίθεται μετάλλαξη του μαθήματος των θρησκευτικών. Ωραία πράματα, αγγελικά και αγαπησιάρικα.

Πληροφορήθηκα για την εκδήλωση από αφίσες σαν κι αυτή που βλέπετε στην εικόνα και οι οποίες έχουν αναρτηθεί μεταξύ άλλων και στα λεωφορεία του ΟΑΣΘ, αλλά και από τη σχετική ανάρτηση στην ιστοσελίδα της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης, φοιτητικού τομέα του συλλόγου ορθοδόξου ιεραποστολικής δράσεως «Μέγας Βασίλειος». Η ανάρτηση αυτή λοιπόν ξεκινά με τις εξής χριστιανικές φράσεις:

Ὅταν τά κύματα τῶν μεταναστῶν ἀπειλοῦν νά μετατρέψουν τήν Εὐρώπη

σέ μιά ἀπέραντη κόλαση ἰσλαμικῆς τρομοκρατίας,

Αποφάσισα λοιπόν να στείλω ένα νηφάλιο σχόλιο στην εν λόγω ανάρτηση και να παίξω μπάλα στο γήπεδο των συντακτών της. Διάλεξα ένα απολύτως σχετικό απόσπασμα από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, το οποίο μάλιστα το πήρα από την ίδια ιστοσελίδα και το έστειλα χωρίς καμιά δική μου προσθήκη. Το απόσπασμα είναι το εξής:

Ευαγγέλιο Κυριακής: Ματθ. κε’ 31-46

31 Ὃταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, 32 καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, 33 καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. 34 τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. 35 ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, 36 γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. 37 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; 38 πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; 39 πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε; 40 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. 41 τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. 42 ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, 43 ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με. 44 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; 45 τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. 46 καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

και σύμφωνα με την απόδοση που βρίσκουμε στην ίδια ανάρτηση λέει πάνω-κάτω:

Ο Θεάνθρωπος Κύριος έρχεται μέσα στη θεϊκή του δόξα για να κρίνει την ανθρωπότητα. Τον συνοδεύουν οι αμέτρητες στρατιές των αγίων αγγέλων. Μπροστά στον ένδοξο θεϊκό του θρόνο έχουν συγκεντρωθεί όλοι οι άνθρωποι όλων των αιώνων. Κι ο μέγας Κριτής χωρίζει τους ανθρώπους, όπως ο βοσκός χωρίζει τα πρόβατα από τα γίδια. Στα δεξιά του βάζει τους δίκαιους και στα αριστερά του τους αμετανόητους αμαρτωλούς. Εκείνη τη φοβερή ώρα ακούγεται η θεϊκή φωνή του ουρανίου Κριτού προς τους δικαίους: Ελάτε, οι ευλογημένοι του Πατρός μου, να κληρονομήσετε τη Βασιλεία που είναι ετοιμασμένη για εσάς από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος. Διότι πείνασα και μου δώσατε τροφή, δίψασα και μου δώσατε νερό, ήμουν ξένος και με φιλοξενήσατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και με επισκεφθήκατε, φυλακισμένος και ήλθατε να με παρηγορήσετε. Και οι δίκαιοι με έκπληξη και απορία θα πουν: Κύριε, πότε Σε είδαμε πεινασμένο, διψασμένο, ξενιτεμένο, γυμνό, άρρωστο, φυλακισμένο και Σου δείξαμε αγάπη; Και θα αποκριθεί ο Κριτής: Εφόσον το κάνατε στους άσημους αδελφούς μου, είναι σαν να το κάνατε σε μένα. Ελάτε λοιπόν στη Βασιλεία μου.

Κατόπιν ο Κύριος θα στρέψει το βλέμμα Του αριστερά στους αμετανόητους αμαρτωλούς και θα τους πει: Φύγετε από κοντά μου στο πυρ το αιώνιο, που έχει ετοιμαστεί για τον διάβολο και τους δαίμονες. Διότι επείνασα, και δεν μου δώσατε τροφή, δίψασα, και δεν μου δώσατε νερό, ήμουν ξένος, και δεν με φιλοξενήσατε, γυμνός και δεν με ντύσατε, άρρωστος, και δεν με επισκεφθήκατε, φυλακισμένος, και δεν ήλθατε να με παρηγορήσετε. Τότε αυτοί θα Του αποκριθούν: Πότε Σε είδα, Κύριε, πεινασμένο, διψασμένο, ξενιτεμένο, γυμνό, άρρωστο, φυλακισμένο και δεν Σε υπηρετήσαμε; Και ο Κριτής θα τους απαντήσει: Καθετί που δεν κάνατε στους άσημους αδελφούς μου, ούτε σε μένα το κάνατε. Τότε θα φύγουν αυτοί στην αιώνια κόλαση.

Δυστυχώς, το σχόλιό μου έπρεπε να περάσει από έγκριση, δεν ανησύχησα όμως, αφού ήμουν σίγουρος ότι κανένα μέλος μιας οργάνωσης που ονομάζεται Χριστιανική Φοιτητική Δράση δεν θα λογόκρινε μια ευαγγελική περικοπή. Έπεσα έξω όμως. Πολύ. Πριν λίγο ήρθε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο η εξής απορριπτική απάντηση:

Χαίρετε! Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι δεν κατέστη δυνατό να δημοσιεύσουμε το σχόλιό σας στο site μας λόγω μονομέρειας και μη προσφοράς στη συζήτηση που θέλουμε να δημιουργηθεί. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!

Ακόμη γελάω.

ΥΓ. Πάνω αριστερά στην εικόνα μπορείτε να δείτε τον αριθμό των επισκεπτών της ανάρτησης για την εκδήλωση στο Βελλίδειο ως την ώρα που άρχιζα να γράφω αυτές τις γραμμές. ΔΕΝ πρόκειται για photoshop.

Update: Μετά το αρχικό απορριπτικό μήνυμα και πριν γράψω την παρούσα ανάρτηση, τους είχα γράψει το εξής, συνεχίζοντας να προσπαθώ να μιλήσω στη γλώσσα τους:

Μάλιστα. Από πότε ο Θεόπνευστος Λόγος του Ευαγγελίου -απόλυτα σχετικος με τη συζήτηση που ανοίγετε- χαρακτηρίζεται από μονομέρεια και απο έλλειψη προσφοράς στη συγκεκριμένη συζήτηση;

Εννοείται ότι η απάντησή σας θα δημοσιοποιηθεί ευρέως ως μνημείο υποκρισίας.
Σήμερα το πρωί έλαβα νέο μήνυμα που υποτίθεται ότι προσπαθεί να τα μπαλώσει, αλλά καταφέρνει αυτό που συνήθως συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις· τα κάνει χειρότερα:

Είναι αυτονόητο ότι παράθεση του Θεόπνευστου Λόγου χωρίς κάποια σύνδεση και επεξήγηση για τους αναγνώστες μας δεν συνεισφέρει στη συζήτηση που θέλουμε να δημιουργηθεί. Η αντιγραφή κομματιών του ευαγγελίου χωρίς να μας εξηγείτε γιατί το χρησιμοποιείτε δεν είναι πάντα ωφέλιμη και νομίζω σε αυτό συμφωνούμε. Σας καλούμε στην ίδια την περικοπή να μας εξηγήσετε με μια φράση τι θέλετε να πείτε και τότε προφανώς το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί!

Υγ. Η Χριστιανική Φοιτητική Δράση έχει αποδείξει την αγάπη της για τους πρόσφυγες με την πρόσφατη προσπάθεια «Ο Χριστός Πρόσφυγας»  . Δεν σας κάνουμε διαφήμιση του έργου μας αλλά προσπαθούμε να σας κάνουμε κοινωνούς των ιδεών μας. Πιστεύουμε στην στήριξη των προσφύγων όπως μας διδάσκει το ευαγγέλιο της Κρίσεως, πιστεύουμε όμως και στην στήριξη ενός ταλαιπωρημένου και φοβισμένου λαού σαν τους Έλληνες.
Ευχαριστούμε για την κατανόηση!
Απάντησα το παρακάτω:

Το υστερόγραφό σας δείχνει ότι καταλάβατε πολύ καλά το λόγο που σας απέστειλα ως σχόλιο τη συγκεκριμένη περικοπή ακόμη και χωρίς δικές μου προσθήκες. Καλό θα ήταν λοιπόν να μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη των αναγνωστών σας, οι οποίοι ειμαι σίγουρος ότι όπως κι εσείς θα μπορούσαν να κάνουν τη σύνδεση της ασχολίαστης περικοπής με τη συζήτηση που ανοίγετε.

Οσο για την ουσία, οποιαδήποτε κίνηση αγάπης προς τους πρόσφυγες ακυρώνεται από τη στιγμή που μιλάτε για αυτούς με τον τρόπο που το κάνετε στην αρχή της ανάρτησής σας. Λέτε για στήριξη ενός ταλαιπωρημένου και φοβισμένου λαού, των Ελλήνων -έχετε ιδέα πόσο ενισχύει τους φόβους τους και πόσο μίσος και εχθρότητα απέναντι σε κάποιους άλλους ταλαιπωρημένους και φοβισμένους μπορεί να γεννήσει η συγκεκριμένη αφίσα που βρίσκεται -μεταξύ άλλων- στα λεωφορεία του ΟΑΣΘ;

Ζηλέψαν τα πουλιά

Κάθε βήμα μια παγίδα κι ένα δάκρυ,
να με θέλουν ξεχασμένο σε μιαν άκρη,
κάθε μέρα την καρδιά μου να πληγώνουν
και τα λάθη τους σε μένα να φορτώνουν.

Ζηλεύω τα πουλιά γιατί έχουνε φτερά
κι αλλάζουνε πατρίδες κάθε τόσο.
Ζηλεύω τα πουλιά, αχ να ‘μουν σαν κι αυτά,
να φύγω και ελεύθερος να νιώσω.

Κάθε βήμα περιμένω κι έναν πόνο
κι αμαρτίες αλλωνών εγώ πληρώνω,
κάθε μέρα ξεπουλάνε τη ζωή μου
κι όλο σφίγγουν τη θηλιά μες στην ψυχή μου.

Τα πιο πολλά τα λέει αυτό το το μάλλον ξεχασμένο τραγούδι του Στέλιου. Για τα υπόλοιπα με καλύπτει η ανακοίνωση της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης.

“Οδυσσέας”: Ένας χρόνος αγώνα ενάντια στον Κύκλωπα του κράτους

saveodysseas

Αυτές τις μέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από την έναρξη της πιο δύσκολης φάσης της περιπέτειας του Σχολείου Αλληλεγγύης “Οδυσσέας”, μιας εθελοντικής οργάνωσης στη Θεσσαλονίκη που από το Δεκέμβρη του 1997 διδάσκει αδιαλείπτως εντελώς δωρεάν ελληνικά, αλλά και ξένες γλώσσες, σε μετανάστες, πρόσφυγες, παλιννοστούντες και ντόπιους, με 7000 περίπου μαθητές να έχουν περάσει ως τώρα από τα θρανία του. Η περιπέτεια αυτή, για όσους δεν γνωρίζουν την υπόθεση, έχει ξεκινήσει το 2012 με τον έλεγχο των λογιστικών του βιβλίων από την Εφορία και την επιβολή εις βάρος του ολωσδιόλου άδικων και καταφανώς δυσβάσταχτων προστίμων (62.000 ευρώ περίπου) για τυπικές και γραφειοκρατικές παρατυπίες στα λογιστικά του βιβλία. Για την ιστορία, αυτές οι παρατυπίες συνίσταντο κυρίως σε λογιστικές παραλείψεις που παρουσίαζαν τα – εκ του νόμου μη φορολογητέα- έσοδα του Σχολείου κατά πολύ λιγότερα από τα έξοδα της περιόδου 2001-09, και σε εκπρόθεσμη προσκόμιση αποδείξεων είσπραξης και πάλι μη φορολογητέων ποσών της ίδιας περιόδου.

Στις αρχές Δεκεμβρίου 2013 λοιπόν, κινήθηκε αυτόφωρη διαδικασία εις βάρος του νόμιμου υπεύθυνου του “Οδυσσέα”, Αντώνη Γαζάκη, προέδρου του ΔΣ, καθώς τα επιβληθέντα πρόστιμα του 2012 μετατράπηκαν σε ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο λόγω αδυναμίας καταβολής των χρημάτων, αφού ο “Οδυσσέας” εδώ και αρκετό καιρό δεν είχε παρά αμελητέα έσοδα, και καμία περιουσία φυσικά.

Μπροστά στο πολύ ορατό ενδεχόμενο να δικαστεί και να καταδικαστεί ο Αντώνης Γαζάκης και να κινδυνέψει, όντας εκπαιδευτικός στη δημόσια εκπαίδευση, με πειθαρχικές κυρώσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν ακόμη και στην αργία/απόλυσή του, αλλά και για να μην επικρέμαται αιωνίως αυτό το χρέος πάνω από τον “Οδυσσέα”, η Γενική Συνέλευση των μελών του, έχοντας στο πλευρό της έκτοτε αλληλέγγυα εκπαιδευτικά σωματεία, αντιρατσιστικές οργανώσεις, μεταναστευτικές οργανώσεις, πολιτικούς χώρους και άτομα, αποφάσισε να προχωρήσει άμεσα σε ρύθμιση των οφειλών και την αποπληρωμή του ποσού των σχεδόν 78.000 ευρώ μαζί με τις προσαυξήσεις σε 43 δόσεις των 1810 ευρώ, και ταυτόχρονα να επιδιώξει την πολιτική ρύθμιση του ζητήματος εκ μέρους της πολιτείας, είτε μέσω μιας διαγραφής της οφειλής είτε μέσω μιας κρατικής χρηματοδότησης ίσου ύψους με αυτή.

Πράγματι, η έναρξη της καταβολής των δόσεων, με χρήματα που μαζεύτηκαν με κόπο από αλληλέγγυους, οδήγησε στην αναστολή της δίωξης του προέδρου του ΔΣ για όσον καιρό θα αποπληρώνεται με συνέπεια η οφειλή, μέχρι τη συνολική αποπληρωμή της. Ως το Δεκέμβρη του 2014 είχαν καταβληθεί περίπου 22.000 ευρώ που συγκεντρώθηκαν μετά κόπων και βασάνων, μέσα από μηνιαίες εισφορές μελών και φίλων του “Οδυσσέα”, από έκτακτες οικονομικές εισφορές εκπαιδευτικών σωματείων και άλλων οργανώσεων, από εκδηλώσεις οικονομικής ενίσχυσης (πάρτι, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις κα.), και από τον οβολό διαφόρων αλληλέγγυων ατόμων, ακόμη και παλιότερων μαθητών του. Ο “Οδυσσέας” είναι κάτι παραπάνω από ευγνώμων προς όλους αυτούς, γιατί δεν θα είχε καταφέρει να φτάσει αλώβητος ως εδώ μόνο με τις δικές του δυνάμεις.

Παράλληλα με τη συγκέντρωση των χρημάτων για τη συνεπή αποπληρωμή των δόσεων, ο “Οδυσσέας” και οι φίλοι του ξεκίνησαν μια μεγάλη εκστρατεία ενημέρωσης της κοινής γνώμης και ταυτόχρονα πολιτικής πίεσης. Δόθηκαν συνεντεύξεις τύπου, έγινε παράσταση διαμαρτυρίας στην Α΄ ΔΟΥ Θεσσαλονίκης, διοργανώθηκαν δημόσιες εκδηλώσεις-συζητήσεις για το συγκεκριμένο θέμα, δημοσιεύτηκαν ρεπορτάζ και άρθρα γνώμης στον τοπικό και αθηναϊκό τύπο, έγιναν τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά ρεπορτάζ, αφιερώματα και παρεμβάσεις, κοινοποιήθηκε το ζήτημα ευρέως και στο διαδίκτυο, με αποκορύφωμα ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο twitterstorm, και ο “Οδυσσέας” έγινε -δυστυχώς όχι για τους λόγους που θα ήθελε- γνωστός σε ένα πολύ ευρύτερο κοινό από ό,τι στο παρελθόν.

Σε πολιτικό επίπεδο, ένα ψήφισμα υπέρ του “Οδυσσέα” έχει ήδη υπογραφεί από δεκάδες φορείς, συλλογικότητες και οργανώσεις, μεταξύ των οποίων ο Δήμος Θεσσαλονίκης, η ΟΛΜΕ, το ΕΚΘ, και άλλοι από όλη τη χώρα, αλλά και το εξωτερικό. Το ίδιο ψήφισμα, με τη μορφή έκκλησης προς το Υπουργείο Οικονομικών έχει συγκεντρώσει μέχρι σήμερα πάνω από 4000 διαδικτυακές υπογραφές και συνεχίζει. Κατατέθηκε επίσης αίτηση ακύρωσης των φύλλων ελέγχου που οδήγησαν στα πρόστιμα εις βάρος του. Στο πλευρό του “Οδυσσέα” έχουν ταχθεί κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΔΗΜΑΡ και οι ΑΝΕΛ, έχουν κατατεθεί ερωτήσεις στη Βουλή για το θέμα, ενώ μετά από το twitterstorm που αναφέρθηκε πιο πάνω, ο τότε Γενικός Γραμματέας Εσόδων του ΥΠΟΙΚ, Χάρης Θεοχάρης, παραδέχτηκε δημόσια ότι πρόκειται για μια μεγάλη αδικία λόγω υπερβάλλοντος ζήλου και δεσμεύτηκε να κάνει ό,τι μπορεί για να διορθωθεί.

Δυστυχώς όμως παρά τις δεσμεύσεις, και παρά το γεγονός ότι έχει λάβει γνώση του θέματος ο υφυπουργός Οικονομικών, το Υπουργείο Παιδείας, και ο Γενικός Γραμματέας Πληθυσμού και Κοινωνικής Συνοχής και άλλοι κυβερνητικοί/υπηρεσιακοί παράγοντες, καμία θετική εξέλιξη δεν υπάρχει από την πλευρά της κυβέρνησης μέχρι τώρα. Μέσα σε όλο αυτό το διάστημα βέβαια ακούσαμε για ΜΚΟ που -σε αντίθεση με τον “Οδυσσέα”- έπαιρναν τεράστιες χρηματοδοτήσεις, συχνά για ανύπαρκτο έργο, αλλά βρίσκονται στο απυρόβλητο γιατί όλα τα έκαναν νομότυπα, για εταιρείες που γλίτωναν τη φορολόγησή τους μέσω Λουξεμβούργου, για “επιχειρηματίες” που έχουν φεσώσει το ελληνικό δημόσιο εκατομμύρια ευρώ και αποφυλακίζονται πληρώνοντας εγγυήσεις μεγαλύτερες από τα συνολικά χρέη του “Οδυσσέα” για να κάνουν πάρτι στη Μύκονο.

Όλα αυτά δεν μπορούν παρά να μας οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει κανενός είδους πολιτική βούληση εκ μέρους της παρούσας κυβέρνησης να άρει την κατάφωρη και πανθομολογούμενη αδικία. Οι διάφοροι φορείς της δηλώνουν αναρμόδιοι, υποχρεώνοντας έτσι ανθρώπους που έχουν αφιερώσει αφιλοκερδώς πολύτιμο χρόνο και ενέργεια στον “Οδυσσέα” και έχουν χτυπηθεί από την οικονομική κρίση, να αναζητούν διαρκώς τρόπους για να εξασφαλίσουν τις δόσεις της ρύθμισης και, κατά συνέπεια, την επιβίωση του “Οδυσσέα”, μιας οργάνωσης με αναγνωρισμένο κοινωνικό έργο. Αν κάνουμε λάθος, ας μας διαψεύσει η ίδια η κυβέρνηση με πράξεις.

Ένα χρόνο μετά λοιπόν, ο “Οδυσσέας” συνεχίζει να πιέζει για μια οριστική πολιτική λύση που θα τον λυτρώσει από τον βραχνά των δόσεων το συντομότερο δυνατό. Οι οικονομικές δυνατότητες και αντοχές του όμως έχουν φτάσει σχεδόν στο όριο τους. Τα 1810 ευρώ συγκεντρώνονται όλο και δυσκολότερα. Γι’ αυτό, αποφασίστηκε πριν μερικές μέρες να προχωρήσει σε νέα ρύθμιση κάνοντας χρήση της πρόσφατης τροπολογίας για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο. Έτσι, θα καταβάλλει πλέον 823 ευρώ το μήνα, αυξάνοντας των αριθμό των μηνιαίων δόσεων σε 72 (6 χρόνια!), ώστε να αποδυθεί με λιγότερο άγχος στον αγώνα για την καλύτερη δυνατή πολιτική λύση στο ζήτημα, απαιτώντας από την όποια κυβέρνηση να κάνει άμεσα το αυτονόητο: σεισάχθεια για τον “Οδυσσέα” με τον ένα ή τον άλλο τρόπο!

Καλούμε όλους τους φορείς, τις συλλογικότητες, τις οργανώσεις και τα αλληλέγγυα άτομα που μοιράζονται τις αρχές, τις ιδέες και τους σκοπούς του “Οδυσσέα” να σταθούν στο πλευρό του και να τον στηρίξουν πολιτικά, ηθικά, οικονομικά, ώστε να φτάσει στην Ιθάκη αυτής της περιπέτειας χωρίς άλλους Λαιστρυγόνες και τρομερούς Ποσειδώνες. Η αλληλεγγύη να νικήσει!

Σχολείο Αλληλεγγύης “Οδυσσέας”

Κυκλοφόρησε η έκθεση «Ρατσισμός και διακρίσεις στην Ελλάδα σήμερα»

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο alterthess.gr και αποτελεί μια σύντομη περιγραφή της δομής και των βασικών συμπερασμάτων της έκθεσης «Ρατσισμός και διακρίσεις στην Ελλάδα σήμερα», που γράψαμε από κοινού για το ελληνικό παράρτημα του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ η Δέσποινα Συρρή, ο Ανδρέας Τάκης κι εγώ. Το κομμάτι που ανατέθηκε σε μένα αφορούσε την κατάσταση στην ελληνική εκπαίδευση και μπορεί να το βρει κανείς αυτόνομο στο academia.edu.

Όταν το ελληνικό παράρτημα του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ απευθύνθηκε στη Δέσποινα Συρρή, τον Ανδρέα Τάκη και τον γράφοντα για να μας αναθέσει τη σύνταξη μιας έκθεσης για το ρατσισμό και τις διακρίσεις στη χώρα μας, βρισκόμασταν σε μια ιδιαίτερη χρονική συγκυρία σε σχέση με τα ζητήματα αυτά. Είχαμε από τη μια την τρίτη θέση του ναζιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής στις πρόσφατες ευρωεκλογές, και τις επιτυχίες της στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, την ίδια στιγμή που τα περισσότερα από τα υψηλά στελέχη της βρίσκονται προφυλακισμένα. Από την άλλη η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου προσπαθούσε να θολώσει τα νερά της πολυσχιδούς ρατσιστικής της πολιτικής με έναν κατ’ όνομα μόνο «αντιρατσιστικό» νόμο που, αφού τον περιέφερε για μήνες στους διαδρόμους της Βουλής, τον έφερε προς ψήφιση με τέτοια τελική μορφή που πιθανότατα θα δημιουργήσει στο μέλλον περισσότερα προβλήματα από όσα θα απαντήσει.

Με βάση τα παραπάνω λοιπόν η πρόθεσή μας κατά τη συγγραφή της έκθεσης ήταν πολλαπλή: να περιγράψουμε το νομοθετικό και θεσμικό πλαίσιο σε σχέση με τις ρατσιστικές και διακρισιακές πρακτικές στην Ελλάδα, να διερευνήσουμε την πρακτική (μη) εφαρμογή των παραπάνω από την εκτελεστική εξουσία, την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές, να σκιαγραφήσουμε με αδρές γραμμές την έξαρση της ρατσιστικής βίας στη χώρα την τελευταία τριετία, να εντοπίσουμε το ρόλο που έχουν στην τροφοδότηση και ενίσχυση του ρατσιστικού φαινομένου τα ΜΜΕ και η εκπαίδευση, και τέλος, αφού αναφερθούμε στο αντίπαλο δέος του ρατσισμού στη χώρα μας, το αντιρατσιστικό κίνημα δηλαδή και τις οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να προτείνουμε πρακτικές και πρωτοβουλίες που, κατά τη γνώμη μας, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν προς την κατεύθυνση της καταπολέμησης του ρατσισμού στη χώρα μας. Ως προς αυτό το τελευταίο φυσικά δεν έχουμε καμιά αυταπάτη και δηλώνουμε ρητά στην εισαγωγή των προτάσεων της έκθεσης ότι «μια τέτοια στρατηγική είναι σε θέση να έχει πλήρη αποτελέσματα μόνο στο πλαίσιο ενός συνολικότερου προγράμματος πολιτικής ισότητας και εν τέλει κοινωνικής δικαιοσύνης που θα οδηγήσει στην εξάλειψη ή έστω στην άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, βασικής γενεσιουργού αιτίας του ρατσισμού.»

Το πεδίο μελέτης μας βέβαια φαντάζει αχανές, η ανάγκη όμως να αποτελέσει αυτή η έκθεση εύχρηστο ανάγνωσμα ακόμη και στο μέσο αναγνώστη εντός και εκτός Ελλάδας (η έκθεση ήδη έχει μεταφραστεί στα αγγλικά) μας οδήγησε σε ένα ιδιαίτερα πυκνό κείμενο, το οποίο για λόγους οικονομίας χώρου, αλλά και επικαιρότητας, δεν εστιάζει σε πολλά συγκεκριμένα παραδείγματα ρατσιστικής συμπεριφοράς, και όπου αυτό συμβαίνει, η –επιγραμματική- αναφορά γίνεται κυρίως σε μετανάστες και πρόσφυγες, που είναι και η συντριπτική πλειονότητα των πρόσφατων θυμάτων.

Πέρα από το πλήθος των πληροφοριών για τα διάφορα επιμέρους θέματα που περιλαμβάνει η έκθεση, τα βασικά συμπεράσματα του τελικού κειμένου της, μπορούν, ακολουθώντας τις προαναφερθείσες προθέσεις των συγγραφέων, να συνοψιστούν στα εξής: παρά τα θρυλούμενα, η χώρα μας διαθέτει επαρκές θεσμικό πλαίσιο για να αντιμετωπίσει ρατσιστικές συμπεριφορές. Αυτό που είναι προφανές όμως ότι λείπει είναι η πολιτική βούληση για την ενεργοποίηση των θεσμών και των νόμων προς την κατεύθυνση της προστασίας των θυμάτων αυτών των συμπεριφορών, πράγμα που οδήγησε και στην γεωμετρική τους αύξηση, μέχρι τουλάχιστον τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τις επακόλουθες συλλήψεις των μελών της ΧΑ. Την ίδια στιγμή, οι πρακτικές των κυβερνήσεων, ιδίως της σημερινής, οδηγούν, ανοιχτά πολλές φορές, σε μια πολιτική διακρίσεων, η οποία μάλιστα απευθύνεται σε όλο και ευρύτερες ομάδες του πληθυσμού. Επιπλέον, θεωρούμε δεδομένο ότι ο ρατσισμός στην Ελλάδα, παρότι γνωρίζει έξαρση τα τελευταία χρόνια, δεν είναι καινοφανής, αλλά υπήρχε σε χαμηλή ένταση πάντα στην ελληνική κοινωνία, παιδί του εθνικισμού, του λαϊκισμού και του ανορθολογισμού που απαντώνται εν αφθονία σε μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού, και τα οποία η ελληνική εκπαίδευση, όπως προκύπτει και από το σχετικό τμήμα της έκθεσης, τα καλλιεργεί λιγότερο ή περισσότερο συστηματικά.

Η πρόσφατη ευδοκίμηση του ρατσιστικού λόγου και της ρατσιστικής βίας, που καταγράφεται και στην έκθεση, δεν είναι άσχετη με την οικονομική κρίση που, με την υποδαύλιση πολιτικών κομμάτων και ΜΜΕ, οδηγεί αυτά τα τμήματα είτε σε μια απαίτηση για επιστροφή σε ένα φαντασιακό παρελθόν βασισμένο στην ομοιογένεια και τη φυλετική καθαρότητα είτε σε μια υιοθέτηση της βίας από τη στιγμή που «το κράτος δεν κάνει καλά τη δουλειά του». Αυτή ακριβώς η απόσυρση του κράτους από την υποχρέωσή του για ισονομία και ισοπολιτεία, αλλά κυρίως από τον κοινωνικό του ρόλο, θεωρείται από την έκθεση και ένας από τους βασικότερους παράγοντες της ρατσιστικής έκρηξης, και προς την κατεύθυνση ακριβώς της επανενεργοποίησής του κινούνται οι περισσότερες από τις προτάσεις που κλείνουν την έκθεση: «τα σημεία επιτυχίας του εγχειρήματος να καταπολεμηθεί ο ρατσισμός δεν οφείλονται στην έγκαιρη ποινική καταστολή των ρατσιστικών φαινομένων και μάλιστα με κάποια «αντιρατσιστική» ρύθμιση, αλλά μάλλον στο απλό γεγονός της κινητοποίησης του κράτους ώστε να εκπληρώσει τον συνταγματικά επιβεβλημένο ρόλο του ως φορέα κοινωνικής ειρήνευσης και εγγύησης των δικαιωμάτων του καθενός.»

Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, η έκθεση κάνει ειδική αναφορά στο ρόλο τόσο των ΜΜΕ, όσο και της εκπαίδευσης, και αυτό που συμπεραίνεται και στις δύο περιπτώσεις είναι και πάλι η ύπαρξη θεσμικού πλαισίου που θεωρητικά έχει αντιρατσιστική και αντιδιακρισιακή στόχευση, αλλά στην πράξη καταστρατηγείται. Ως προς την εκπαίδευση ειδικότερα, σημειώνεται ο ελληνορθόδοξος εθνοκεντρισμός της και η ελλιπής ανταπόκριση της ελληνικής πολιτείας στο θέμα της εκπαίδευσης των μεταναστών και των παλιννοστούντων, ενώ γίνεται αναφορά και στην ενδοσχολική βία με ρατσιστικά κίνητρα και στη συστηματική προσπάθεια της ΧΑ για παρέμβαση στα εκπαιδευτικά πράγματα. Αισιόδοξη νότα η πληθώρα εκπαιδευτικών που είτε ατομικά είτε συλλογικά διαπνέονται από τις αντιρατσιστικές ιδέες και τις εφαρμόζουν στη διδασκαλία τους, αλλά και γενικότερα στο σχολικό περιβάλλον.

Τέλος, η έκθεση περιλαμβάνει μια αποτίμηση του έργου του αντιρατσιστικού κινήματος στην Ελλάδα και εκτιμά ότι η επιτυχία του να επηρεάσει ουσιαστικά την ελληνική κοινωνία περνά «μέσα από δράσεις προσωπικής συνεύρεσης και συνεργασίας μέσα από δομές αλληλεγγύης, ιδίως όταν βρίσκονται όλοι στην ίδια θέση, όπως χαρακτηριστικά συμβαίνει όταν προσφεύγουν στα συσσίτια ή τις δομές αλληλέγγυας εκπαίδευσης/ιατρικής φροντίδας», ενώ υπάρχει και ένα επίμετρο επί του πιεστηρίου που σχολιάζει τον πρόσφατο «αντιρατσιστικό» νόμο, η κριτική στον οποίο συμπυκνώνεται στην παρακάτω φράση: «ένα μοντέλο που στηρίζεται στην καταπολέμηση της διακίνησης «προσβλητικών ιδεών» και πολύ λιγότερο στην καθαυτό καταπολέμηση των ρατσιστικών πρακτικών που είναι τόσο έκδηλες στην καθημερινότητα της κοινωνικής μας ζωής.»

Προσδοκούμε η έκθεση αυτή να συμβάλλει τόσο στην ενημέρωση για την υπάρχουσα κατάσταση σε επίπεδο θεσμών και καθημερινής πράξης, όσο και στη συζήτηση για τις στρατηγικές που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν, πάντα στο πλαίσιο μιας άλλης γενικότερης πολιτικής, με σκοπό την καταπολέμηση της γάγγραινας του ρατσισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού. Είναι προφανές ότι η έκθεση δεν επιδιώκει να κλείσει τη συζήτηση για το θέμα, αλλά να την ανοίξει, γι’ αυτό και σε κάποια σημεία της διατυπώνει απόψεις σχεδόν αιρετικές. Μια πρώτη δημόσια παρουσίασή της έγινε στις 29 Οκτωβρίου στην Αθήνα, στο κτίριο της ΕΣΗΕΑ, με τη συμμετοχή των τριών συγγραφέων.

Φιλοξενείο ή Ξενοφοβείο στην Τούμπα;

H Δημοτική Αρχή του δεύτερου μεγαλύτερου Δήμου της χώρας ανακοινώνει την εγκατάσταση ενός Φιλοξενείου Προσφύγων αιτούντων πολιτικό άσυλο, σε συνεργασία με μια γνωστή ΜΚΟ, σε έναν από τους ελάχιστους αναξιοποίητους ιδιόκτητους χώρους του, έκτασης περίπου 4.000 τ.μ. συμπεριλαμβανομένου ενός κτιριακού συγκροτήματος 1500 τ.μ. Επτά μονογονεϊκές οικογένειες, 30-35 άτομα συνολικά (μιλάμε δηλαδή για επτά ενήλικους και 23-28 παιδιά) θα μπορούν να φιλοξενηθούν σε κοιτώνες που θα διαμορφωθούν σε μέρος του κτιριακού συγκροτήματος.

Σταγόνα στον ωκεανό, θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς και, αφού θεωρήσει κατ’ αρχήν θετική τη δημιουργία μιας δομής που θα αντικαταστήσει τον τόσο προβληματικό από οργανωτική/διαχειριστική άποψη Ξενώνα στη Φιλίππου-Σιατίστης  [η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία έχει απεμπλακεί εδώ και καιρό από τη διαχείρισή του] σε εγκαταστάσεις του Δήμου, να εστιάσει την κριτική του στο γεγονός ότι θεωρείται απαραίτητη η συνεργασία με μια ΜΚΟ, στην εξασφάλιση διαρκούς χρηματοδότησης, στην ανάγκη δημιουργίας και άλλων τέτοιων χώρων, στη σύνδεση του Φιλοξενείου με τη γειτονιά και ούτω καθεξής.

Κι όμως… Η σχεδιαζόμενη εγκατάσταση του Φιλοξενείου στους παλιούς στάβλους της Τούμπας έχει ξεσηκώσει τις αντιδράσεις μερίδας περιοίκων που ούτε λίγο ούτε πολύ απαιτούν να ακυρωθεί. Το φάσμα των αντιδράσεων αυτών θα μπορούσε να συνοψιστεί στα δύο πανό με τα οποία εμφανίστηκαν οι αντιδρώντες στο Δημοτικό Συμβούλιο της 28ης Ιουλίου (φώτο 1,2) και στο διεξοδικό κείμενο του κατοίκου της περιοχής, Μελέτη Κεχαΐδη, στην parallaxi (από το οποίο αντλήθηκαν και οι πληροφορίες της πρώτης παραγράφου), ο οποίος παρότι δηλώνει ότι δεν συντάσσεται με το περιεχόμενο και τους εμπνευστές των πανό, είναι φανερό ότι θα προτιμούσε να μην υλοποιηθεί η δομή στο συγκεκριμένο χώρο.

IMG_0744

φώτο 1

IMG_0745

φώτο 2

Τα πανό είναι ξεκάθαρα: η (προσωρινή και εναλλασσόμενη) εγκατάσταση πολιτικών προσφύγων στην περιοχή οδηγεί αυτόματα στην υποβάθμισή της. Κατά τους διαμαρτυρόμενους, ο συγκεκριμένος χώρος πρέπει να αξιοποιηθεί αποκλειστικά προς όφελος του κοινωνικού συνόλου της γειτονιάς (ούτε καν ολόκληρου του Δήμου). Ούτε αστερίσκοι ούτε παραχωρήσεις. Ο ορισμός του ρατσισμού και του τοπικισμού σε 33 λέξεις.

Και ενώ περιμέναμε από αυτή την ομάδα κατοίκων της Τούμπας να μας εξηγήσει πώς ακριβώς υποβαθμίζεται μια περιοχή αν εγκατασταθούν εκεί εφτά μονογονεϊκές οικογένειες των 30-35 ατόμων συνολικά, ήρθε το κείμενο του Μελέτη Κεχαΐδη, για να επιχειρηματολογήσει πάνω στο συγκεκριμένο θέμα και να θέσει ερωτήματα, κυρίως προς την πλευρά της δημοτικής αρχής, την οποία όπως φαίνεται στήριξε και στις πρόσφατες εκλογές.  Επειδή ακριβώς αυτό το κείμενο απευθύνεται, μέσω του χώρου όπου δημοσιεύεται, σε ανθρώπους ευαίσθητους στα δικαιώματα και τον αντιρατσισμό/αντιφασισμό, επειδή έγινε αρκετά δημοφιλές (240 facebook likes κατακαλόκαιρο δεν είναι και λίγα), επειδή ο ίδιος ο συντάκτης του δήλωσε δημόσια ότι θέλησε να ανοίξει έναν διάλογο για το θέμα και επειδή, τέλος, ίσως υπάρχει όντως μια ομάδα κατοίκων της περιοχής που είναι αρνητική ή επιφυλακτική απέναντι στο Φιλοξενείο λόγω ελλιπούς πληροφόρησης, έχει ένα νόημα να επιχειρηθεί μια κάπως διεξοδικότερη απάντηση από το καυστικό προχθεσινό σχόλιο στο thess.gr.

Θα ξεκινήσω από το τέλος: αν το επιμύθιο αφορά το σεβασμό των θεσμών από τους πολίτες, τότε μάλλον το πραγματικό επίδικο έχει χαθεί κάπου στη μετάφραση. Όταν στα 2014, με τη Χρυσή Αυγή κοντά στο 10%, κάτοικοι μιας περιοχής λένε ότι δεν θέλουν πολιτικούς πρόσφυγες στην περιοχή τους, το πώς πάρθηκε η απόφαση για την εγκατάστασή τους θα πρέπει να μπαίνει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα από όσους θεωρούν εαυτούς αντιρατσιστές. Ο ρατσισμός και ο αντιρατσισμός δεν είναι αφηρημένες έννοιες στο χώρο των ιδεών, αλλά συγκεκριμένες πρακτικές και δράσεις. Το θέμα εκ των πραγμάτων παίρνει όμως και συμβολικές διαστάσεις και γι’ αυτό χρειάζεται περισσή προσοχή ώστε να μη βρεθεί κανείς, από αγάπη για τη γειτονιά του, να υπερασπίζεται ρατσιστικές και φασιστικές θέσεις.

Συνεχίζοντας ανάποδα, το να εξοργίζεται κανείς όταν του προσδίδουν το χαρακτηρισμό «ρατσιστής» και να χρησιμοποιεί έπειτα χαλαρά την ίδια έννοια σε φράσεις όπως «η γειτονιά βίωσε έναν ιδιότυπο ρατσισμό δεκαετίες τώρα, με την επιλογή βεβαρημένων χρήσεων στους παλιούς στάβλους» είναι μάλλον ανακόλουθο και καθόλου χρήσιμο ως προς το ξεκαθάρισμα των εννοιών. Ο ρατσισμός είναι κάτι συγκεκριμένο και δεν χρειάζεται να δημιουργούνται εντυπώσεις ξεχειλώνοντάς τις λέξεις. Επίσης δεν είναι ξεκάθαρο ποιοι πρέπει να επιβραβευτούν και τι αποτελεί επιβράβευση (και τι τιμωρία, αντίστροφα).

Το να χρησιμοποιεί κανείς ως επιχείρημα την προσφορά ρούχων και τροφίμων στην ΑΡΣΙΣ, ενώ δεν δέχεται μια δομή της στην περιοχή του, είναι ο ορισμός του Not in my Back Yard -δεν βοηθάει λοιπόν και πολύ στο να αλλάξουμε γνώμη για τα κίνητρα των κατοίκων…

Λίγο πιο πάνω στο κείμενο τίθεται το εξής ερώτημα: «Τι θα κάνει αλήθεια το νέο ΔΣ, όταν κάποιοι από τη γειτονιά στραφούν σε αυτούς [σσ. στη Χρυσή Αυγή], αφού νιώθουν εκτός από θιγμένοι και απίστευτα φοβισμένοι από την προχειρότητα και τη βιασύνη που επέδειξαν οι αρχές;» Μάλιστα. Η προχειρότητα και η βιασύνη των αρχών λοιπόν δημιουργούν απίστευτο φόβο που μπορεί να οδηγήσει κάποιους στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής. Επειδή δεν είμαι απολογητής του Δημοτικού Συμβουλίου, να αντιστρέψω το ερώτημα: τι κάνετε αλήθεια εσείς που ζείτε εκεί για να μη συμβεί αυτό; Πώς διασκεδάζετε τους φόβους αυτών των κάποιων; Τι προτεραιότητες βάζετε ως πολιτικά υποκείμενα; Την αξιοποίηση των στάβλων ή τον ενεργό αντιρατσισμό/αντιφασισμό;

Ακριβώς επειδή δεν με ενδιαφέρει να υποστηρίξω την παράταξη της Πρωτοβουλίας, το Δήμαρχο και τη διοίκηση του δήμου, αντιπαρέρχομαι την κριτική του άρθρου προς αυτούς, με εξαίρεση ένα σημείο: αν τα ξενοφοβικά συνθήματα και οι ακραίες (βλέπε «ρατσιστικές») πρακτικές κάποιων κατοίκων προκαλούνται έτσι απλά από την προχειρότητα των αρχών και την ελλιπή ενημέρωση, τότε οι συγκεκριμένοι κάτοικοι ήταν ήδη έτοιμοι να φερθούν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ακόμη κι αν ο Δήμος δεν τους ενημέρωσε επαρκώς, τι έκαναν οι ίδιοι για να ενημερωθούν ουσιαστικά; Σε ποια παραδείγματα βασίστηκαν για να θεωρήσουν αυτονόητη την υποβάθμιση της περιοχής σε περίπτωση δημιουργίας ξενώνα για πρόσφυγες; Τι είδους έρευνα έκαναν στο κέντρο της πόλης για τον Ξενώνα στη Φιλίππου; Επιπλέον, γιατί «εκ των πραγμάτων για μια τέτοια δομή η γειτονιά πρέπει να είναι τουλάχιστον ουδέτερη»; Ποια είναι τα «πράγματα» εν προκειμένω;

Πάμε παραπάνω: στην περιοχή έκλεισε το Λοιμωδών, υπάρχει η κατάληψη ΥΦΑΝΕΤ (ενώ θα έπρεπε να έχει γίνει μουσείο, όπως έχει εξαγγείλει το ΥΠΠΟ), και, τέλος, το Πολιτιστικό Κέντρο της Τούμπας έχει πολύ μπετόν και οι κάτοικοι δεν μπορούν να το χρησιμοποιήσουν (γιατί;) εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Για κάποιο λόγο, όλα αυτά συνδέονται με τη δημιουργία του Φιλοξενείου και την καθιστούν ακόμη πιο προβληματική. Μήπως ο αρθρογράφος προτείνει την εγκατάσταση του Φιλοξενείου σε κάποιον από αυτούς τους χώρους;

Αυτός που «παίζει με την ξενοφοβία που έχει ο μέσος κάτοικος της περιοχής» είναι όποιος καλλιεργεί την ιδέα ότι ένα χώρος όπου θα φιλοξενούνται μονογονεϊκές οικογένειες προσφύγων μπορεί να δημιουργήσει οποιουδήποτε είδους πραγματικό πρόβλημα, και όχι βέβαια το «είναι ξένοι, μελαμψοί, μουσουλμάνοι και δεν καταλαβαίνουμε τη γλώσσα τους.» Αυτός που παίζει με την ξενοφοβία είναι όποιος, αντί να διαλύει την άγνοια και το φόβο, τα χρησιμοποιεί είτε για να κάνει πολιτικό εισοδισμό είτε για να εξυπηρετήσει τα δικά του μικροσυμφέροντα. Τέλος, παίζει με την ξενοφοβία αυτός που τη βλέπει να θεριεύει και πριν από οτιδήποτε άλλο κουνάει το δάχτυλο σε άλλους λέγοντας «εσείς την προκαλείτε.»

«Η κοινή λογική αδυνατεί να συνδέσει την ανάπλαση της παιδικής χαράς και την αναμόρφωση του χώρου πρασίνου με το Φιλοξενείο.» Να βοηθήσουμε λίγο την κοινή λογική υπενθυμίζοντάς της ότι στο Φιλοξενείο θα μένουν άνθρωποι και δη παιδιά. Προφανώς, υπάρχει πρόβλεψη να αναπλαστούν οι πέριξ του κτιρίου που προορίζεται για το  Φιλοξενείο χώροι για να μην «προαυλίζονται» απλώς οι «ταλαιπωρημένοι» άνθρωποι.

Αχ, αυτά τα «πιθανά προβλήματα συνύπαρξης» του Φιλοξενείου με έναν Παιδικό Σταθμό ή Γυμναστήριο! Ποια είναι ακριβώς; Γιατί χρησιμοποιείται διαρκώς αυτή ή μια ισοδύναμη περίφραση και δεν γίνεται κανείς πιο συγκεκριμένος; Και όχι, δεν είναι απάντηση το απόσπασμα αυτό: «πώς θα προαυλίζονται οι πρόσφυγες, ενώ την ίδια ώρα θα λειτουργεί ένας παιδικός σταθμός ή μία άλλη δομή για τους πολίτες; Κοινή παραδοχή είναι ότι το Φιλοξενείο είναι μια ιδιαίτερη χρήση, που καθορίζει και το σύνολο των κτιρίων. Ταλαιπωρημένοι άνθρωποι θα κοιμούνται και θα τρώνε εκεί μέσα. Πώς θα συνυπάρξουν με ανέμελα παιδάκια, με δημότες που θα θέλουν να αθληθούν ή με Συλλόγους που θα κάνουν εκδηλώσεις και θα επισκέπτονται τον χώρο;» Μπορεί ο συντάκτης του άρθρου να χαρακτήρισε δημόσια -μετά βέβαια από το σχετικό κείμενο στο thess.gr- τη χρήση του «προαυλίζονται» ατυχή και λανθασμένη, αλλά το πραγματικό πρόβλημα δεν έγκειται στο συγκεκριμένο ρήμα και στο το ότι παραπέμπει σε έγκλειστους ή φυλακισμένους. Αυτό που είναι προβληματικό είναι ότι αμφισβητείται η δυνατότητα συνύπαρξης οικογενειών προσφύγων με τα «ανέμελα» παιδάκια και τους υπόλοιπους δημότες. Λες και οι «ταλαιπωρημένοι» άνθρωποι δεν έχουν άλλο στο μυαλό τους από το να ταλαιπωρήσουν και τους γύρω τους.

Ο Μελέτης Κεχαΐδης στην ενότητα «τα ερωτήματα των υπηκόων» θέτει, μαζί με το παραπάνω «ατυχές» ερώτημα, μια σειρά από περισσότερο εύλογα ερωτήματα (αν και το τελευταίο που αφορά το γενικότερο πρόγραμμα του Δήμαρχου και της παράταξής του είναι μάλλον άσχετο και κατόπιν (εκλογικής) εορτής).Είναι άλλο όμως να τίθενται τέτοια ερωτήματα από πραγματικό ενδιαφέρον για τη σωστή οργάνωση και λειτουργία του Φιλοξενείου στο συγκεκριμένο χώρο και άλλο για να μας κατευθύνουν, ως προφάσεις εν αμαρτίαις, στο συμπέρασμα ότι κακώς γίνεται εκεί το Φιλοξενείο. Παρότι επιμένει μέχρι και σήμερα ότι το ζήτημα είναι η συμπεριφορά της δημοτικής αρχής, το πραγματικό και συμβολικό διακύβευμα είναι πλέον το αν θα νικήσουν όσοι και όσες δεν επιθυμούν «την εγκατάσταση πολιτικών προσφύγων στην περιοχή» τους. Είναι πιθανόν στο προσεχές μέλλον κάποιοι και κάποιες από αυτούς/ές να περάσουν σε δυναμικότερες και πιο ξεκάθαρες ιδεολογικά δράσεις και τότε όλοι και όλες στην περιοχή θα πάρουν αναγκαστικά θέση. Για να μην φτάσουμε εκεί όμως θα πρέπει πρώτα να τους κοπεί ο βήχας και έπειτα, όταν αρχίσει να φτιάχνεται και να λειτουργεί το Φιλοξενείο, να είμαστε παρόντες και παρούσες για να γίνει αυτό με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις και τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Θα κλείσω με ένα προφητικό απόσπασμα από ένα κείμενο-κάλεσμα της Αντιφασιστικής Συνέλευσης Αλληλεγγύης (ΑΣΑ) ενάμιση μήνα πριν, για να έχουμε κατά νου την ευρύτερη εικόνα:

Οι ναζί [μετά τις εκλογές του Μαΐου] θα επιχειρήσουν να έχουν μεγαλύτερη παρουσία στο δρόμο, ακόμη και σε πόλεις όπου δεν τα έχουν καταφέρει ακόμη, όπως στη Θεσσαλονίκη, και πιθανότατα θα προχωρήσουν σε ανάλογους και χειρότερους τραμπουκισμούς με αυτούς που έκαναν κατά την προεκλογική περίοδο, μετά από μια περίοδο ύφεσης που ακολούθησε τις ποινικές τους διώξεις. Το πιθανότερο όμως είναι ότι θα αναζητήσουν και άλλους, προβοκατόρικους τρόπους παρέμβασης, γι’ αυτό θα πρέπει το αντιφασιστικό κίνημα να είναι έτοιμο για όλα.