Αυτό το κείμενο δεν είναι για τον ΟΑΣΘ, είναι για σένα

img_20150311_183918_0_0

(Πρώτη δημοσίευση 05/09/2016, στο alterthess)

Ναι, για σένα, που το πρώτο πράγμα που σου ήρθε να πεις ήταν “Καλά να πάθει η τζαμπατζού”, όταν είδες το βίντεο με την κοπέλα που τη στριμώχνει σε μια γωνιά του λεωφορείου ένας ελεγκτής με τα διπλά της κιλά.

Για σένα, που πιο σημαντικό θεωρείς το να πληρώσει πρόστιμο επειδή δεν έκοψε εισιτήριο, και όχι το ότι οι ελεγκτές προβαίνουν σε παράνομη κράτηση και ασκούν προφανέστατη λεκτική, ψυχολογική και σωματική βία.

Για σένα, που μπροστά σε ένα κεφαλοκλείδωμα από έναν άγνωστο σε μια κοπέλα λες “ναι, εντάξει, όχι κι έτσι, αλλά εμείς που πληρώνουμε εισιτήριο είμαστε κορόιδα;”, και για σένα, που αντί για τη βία των ελεγκτών, προτιμάς να κατακρίνεις τη “χαζομάρα” κάποιας πανικόβλητης γυναίκας που πάει να βγει από το παράθυρο του λεωφορείου.

Και βέβαια, για σένα, που ταυτίστηκες με τον άλλο ελεγκτή όταν, σαν παλιός γυμνασιάρχης, τη ρωτάει φωνάζοντας αν μιλάει έτσι στον πατέρα της, κουνώντας απειλητικά την παλάμη του.

Σου έχω νέα, μικρέ μου ανθρωποφάγε. Τα έχεις μπερδέψει λίγο. Και αυτό από μόνο του δεν θα ήταν και τόσο κακό, αν δεν μου δημιουργούσε τη φριχτή υποψία ότι θα φερθείς ανάλογα -χωρίς δηλαδή καμία αναλογικότητα ανάμεσα στη δράση του άλλου και στη δική σου αντίδραση- και ο ίδιος ή η ίδια αν, έχοντας μια οποιαδήποτε μεγάλη ή μικρή “εξουσία”, βρεθείς σε μια παρόμοια κατάσταση• με την προϋπόθεση ότι θα σε παίρνει βέβαια, αφού δεν είναι καιροί να τα βάζουμε με ανθρώπους στους οποίους το να επιβληθούμε δεν είναι εκ των προτέρων δεδομένο (σκέψου μόνο τι θα έκαναν οι αγαπημένοι σου ελεγκτές αν στη θέση της νεαρής βρισκόταν γυμνασμένος άντρας ύψους 1,90).

Επειδή ακριβώς λοιπόν το “μπέρδεμά” σου είναι κοινωνικά προβληματικό, ή μάλλον αντικοινωνικό αν θέλουμε να ακριβολογούμε, θα σου προτείνω κάτι• πάρε εκείνη την παλιά ζυγαριά την οποία είμαι σίγουρος ότι χρησιμοποιείς για να κρίνεις κάθε πράξη των άλλων (ξέρεις μωρέ ποια λέω, εκείνη που είναι σαν το σύμβολο του ζωδιακού Ζυγού και στη μια της μεριά βάζεις πάντα κάτι που μετριέται με λεφτά), και βάλε στη μια μεριά το απλήρωτο εισιτήριο του ενός ευρώ. Στην άλλη βάλε το άδειασμα του λεωφορείου από τους άλλους επιβάτες, το κλείσιμο των θυρών του λεωφορείου, την παράνομη κράτηση πολίτη, τον όγκο του ενός ελεγκτή πάνω από μια καταφανώς πιο μικρόσωμη γυναίκα, το κεφαλοκλείδωμά του, τις φωνές των ελεγκτών, την επίκληση της τυχόν συμπεριφοράς της κοπέλας προς τον πατέρα της (αλήθεια, αν η κοπέλα δεν είχε πατέρα, αν είχε πεθάνει, αν ήταν κατάκοιτος και χίλια δυο άλλα, πώς θα ένιωθε ο ελεγκτής;), το τράβηγμα των ποδιών της από τον ελεγκτή όταν εκείνη πάει να βγει από το παράθυρο, το “Ας πέσει, αν είναι τόσο χαζή” χωρίς καμία προσπάθεια να ηρεμήσει ένα άτομο που βρίσκεται σε πανικό.

Εντάξει, τα έβαλες; Τι λέει, πόσο βαραίνει εκείνο το εισιτήριο;

Οδηγέ, Σταμάτα

Θεσσαλονίκη. Περιοχή Σφαγεία. Ώρα 23:10. Είμαι ένας από τους ελάχιστους επιβάτες του αστικού λεωφορείου 31 που κατευθύνεται στον Τερματικό Σταθμό στα ΚΤΕΛ «Μακεδονία» και κάθομαι 3 μέτρα πίσω από τον οδηγό. Ένας ελαφρώς αλλήθωρος 30άρης, μάλλον Αλβανός με βάση την προφορά του, πλησιάζει τον οδηγό και ξεκινά να τον ρωτά κάτι. Ο οδηγός αντί να τον ακούσει του λέει με αγένεια: «Εισιτήριο έχεις;» και μόνο όταν ο άλλος του απαντά «Φυσικά και έχω» τον αφήνει να συνεχίσει. Εκείνος θέλει να μάθει αν μπορεί  να τον κατεβάσει στην πάνω μεριά των ΚΤΕΛ, πριν φτάσει το 31 στην αποβάθρα του, για να προλάβει το τελευταίο δρομολόγιο για Κουφάλια (τα Κουφάλια βρίσκονται 35 χιλιόμετρα δυτικά) που φεύγει 23:15. Ο οδηγός του λέει ορθά-κοφτά ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο γιατί απαγορεύεται, μπορεί να τρακάρει κτλ. (για το πρώτο έχει τυπικά δίκιο, αλλά το δεύτερο αποκλείεται αφού δεν υπάρχει ιδιαίτερη κίνηση εκείνη την ώρα). Απογοητευμένος ο συνεπιβάτης μου, αφού βλέπει ότι συναντά τοίχο παρά τις παρακλήσεις του, ζητά από τον οδηγό να παίξει τουλάχιστον τα φώτα του οχήματός του στο άλλο λεωφορείο για να του κάνει νόημα να περιμένει. «Και τι θα καταλάβει ο άλλος δηλαδή;» είναι η απάντηση που εισπράττει. Δεν επενέβην -ακόμη- γιατί βλέποντας το ρολόι του λεωφορείου πίστευα ότι θα προλάβουμε…

Κάπου εκεί έρχεται από το πίσω μέρος του λεωφορείου μια επιβάτισσα γύρω στα 45, που, μη έχοντας ακούσει την προηγηθείσα στιχομυθία, ζητά ευγενικότατα από τον οδηγό το ίδιο πράγμα. Αυτός παραμένει ανένδοτος ακόμη κι όταν φτάνουμε στο σημείο που του ζητούσαν να τους αφήσει και τον παρακαλάνε να κατέβουν για να τρέξουν στο αστικό που το βλέπουν να έχει ανάψει τα φώτα του, έτοιμο να ξεκινήσει από λεπτό σε λεπτό (το ρολόι έδειχνε 23:14).  Σαν να μην έφτανε όμως η άρνησή του,  τους λέει: «Να παίρνατε το προηγούμενο 31» (η κυρία μόλις που πρόλαβε να ψελλίσει ότι το αφεντικό της την κράτησε παραπάνω στη δουλειά) και τελικά ξεστομίζει με σαδισμό το εξής: «Δεν με νοιάζει που θα το χάσετε,  έτσι θα μάθετε  να έρχεστε νωρίτερα άλλη φορά.» 

Δεν κρατήθηκα. «Δε ντρέπεστε,» του λέω, «είναι κουβέντα αυτή σε ανθρώπους που φεύγει το τελευταίο τους λεωφορείο και πρέπει να πάρουν ταξί για να πάνε σπίτι τους;» Φυσικά ο τύπος αρχικά πούλησε τρέλα («Γιατί, δίκιο δεν έχω; Δεν θα τους γίνει μάθημα;») και όταν επέμεινα το γύρισε στην κλασική άμυνα σε τέτοιες φάσεις: «Εσείς τι είστε κύριε και παρεμβαίνετε;», «Τι σας νοιάζει εσάς» και άλλα τέτοια…

Οι άνθρωποι το έχασαν το λεωφορείο τους τελικά κι εγώ εύχομαι, μαλάκα οδηγέ, η σκατοψυχία που έδειξες σήμερα να σου επιστραφεί στο πολλαπλάσιο. Μαλάκα.

Βρίσκεις και Κάνεις;

Πριν μια ώρα μπήκα σε ένα μισογεμάτο λεωφορείο της γραμμής 51 του ΟΑΣΘ στο σταθμό του ΟΣΕ. Λίγο πριν ξεκινήσει, κι αφού ο οδηγός είχε ήδη κλείσει τις πόρτες, εμφανίζονται έξω από το λεωφορείο 5-6 παιδιά 14-15 χρονών, μάλλον τσιγγανάκια, αν κρίνω από τα χαρακτηριστικά τους, με αθλητικούς σάκους σαν να γύριζαν από κάποια προπόνηση. Ο οδηγός, σχετικά απρόθυμα, άνοιξε τις πόρτες και κάπου εκεί άρχισε το θέατρο του παραλόγου. Τα παιδιά δεν είχαν καλά-καλά καθίσει στις θέσεις τους και εκείνος άρχισε να τους ζητά επιτακτικά να κόψουν εισιτήριο, απειλώντας τους ότι στην επόμενη στάση θα τους κατεβάσει αν δεν το κάνουν. Ακόμη κι όταν κάποιοι από τους εφήβους πήγαν στο μηχάνημα για να κόψουν εισιτήριο, αυτός συνέχισε το βιολί του και μάλιστα ζητούσε να του πάνε το εισιτήριο που έκοψαν για να το δει.

Καθώς κάποια από τα παιδιά δεν έκοβαν εισιτήριο είτε επειδή δεν είχαν ψιλά είτε για δικούς τους λόγους, εξακολούθησε να τα απειλεί ότι θα τα κατεβάσει. Αυτό γινόταν για περίπου 4-5 στάσεις. Ε, δεν άντεξα. Του είπα να σταματήσει να κάνει παρατηρήσεις στους νεαρούς γιατί δεν είναι δουλειά του να ελέγχει ούτε τα εισιτήρια των επιβατών ούτε το ποιος έκοψε ή όχι εισιτήριο. Δουλειά του είναι να οδηγεί με ασφάλεια.

«Εμένα,» του λέω, «γιατί δε μου είπατε τίποτα που δε χτύπησα εισιτήριο;»

«Αν δε χτύπησες, να χτυπήσεις κι εσύ!»

«Έχω κάρτα,» του απαντώ, «αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.»

«Αν έχεις κάρτα, να τη δω,» μου αντιγύρισε ο αθεόφοβος!!!

Εννοείται ότι δεν του την έδειξα, και όταν του είπα ότι αυτό είναι δουλειά των ελεγκτών, άλλαξε τροπάριο, λέγοντάς μου ότι δε θέλει να δουλεύει τζάμπα ούτε να νιώθει ηλίθιος που κάποιοι δεν πληρώνουν. «Εσύ, που έχεις κάρτα, δεν νιώθεις κορόιδο που άλλοι δεν πληρώνουν;»  με ρώτησε, λες και εγώ ξέρω ποιοι πληρώνουν και ποιοι όχι.

Το πράγμα πήγε σε αυτό το μοτίβο μέχρι μια στάση πριν κατέβω. Τότε του το πέταξα:

«Αλλά έτσι είναι! Ας ήταν ξανθά τα παιδιά και δε θα έλεγες κουβέντα. Είναι μαυριδερά όμως και νόμιζες σε έπαιρνε να μιλήσεις.» Μετά από αυτό αυτός δεν είπε κουβέντα κι εγώ κατέβηκα.

Τυραννίσκε και ρατσιστάκο της κακιάς ώρας, μπορεί να μου χάλασες τη διάθεση απόψε, αλλά μάλλον θα το ξανασκεφτείς την επόμενη φορά που θα θέλεις να κάνεις τον τζάμπα μάγκα σε επιβάτες σου.

Κακοπιστία

Χθες το μεσημέρι μετά την πορεία πήρα από το σταθμό το αστικό (19) για το σπίτι μου. Κάθισα στις τελευταίες θέσεις, αυτές που είναι αντικριστά και ευνοούν τις κοινωνικές συναναστροφές, παρότι κανείς δεν εκμεταλλεύεται το γεγονός. Απέναντί μου μια κυρία γύρω στα πενήντα με ελαφρώς χαμένο βλέμμα. Δίπλα μου στην άλλη σειρά, ένας άντρας και μια γυναίκα που μέχρι να ξεκινήσει το λεωφορείο έμοιαζαν με ζευγάρι που ζητά τις δουλειές της ημέρας.

«Έμοιαζαν» μόνο όμως… Μόλις ξεκίνησε το αστικό έβγαλαν από τις τσέπες του το σήμα του ελεγκτή και άρχισαν να ελέγχουν τα εισιτήρια. Η κυρία απέναντί μου πανικοβλήθηκε και προσπάθησε να προλάβει να χτυπήσει ένα εισιτήριο που έβγαλε από την τσάντα της. Μάταιος κόπος. Το γερακίσιο μάτι του ελεγκτή τη συνέλαβε και αυτός της είπε με αυστηρότητα ότι ήταν πλέον αργά, ότι την είχε ξαναπετύχει να κάνει κάτι τέτοιο και πως θα πλήρωνε πρόστιμο.

Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με το αν πρέπει ή όχι να χτυπάμε εισιτήριο ή για το αν θα πρέπει να υπάρχει πρόστιμο για τους τζαμπατζήδες. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό που με εκνεύρισε ήταν η μουλωχτότητα των ελεγκτών, οι οποίοι ενήργησαν σαν under-cover ασφαλίτες. Σκοπός σας είναι, κυρίες και κύριοι του ΟΑΣΘ, να πιάσετε στα πράσα τους τζαμπατζήδες ή να κόβουν όλοι εισιτήριο; Αν ισχύει το πρώτο, τότε μπράβο, δικαιούστε παράσημο για τις υπηρεσίες που προσφέρετε στην πάταξη της εγκληματικότητας. Αν ισχύει το δεύτερο, τότε, αφού ανεβαίνετε από την αφετηρία και κάθεστε σαν επιβάτες στο λεωφορείο, δηλώστε την ιδιότητά σας πριν να ξεκινήσει το όχημα, είτε φορώντας σε εμφανή θέση τα σήματά σας είτε ανακοινώνοντάς ότι θα γίνει έλεγχος στους επιβάτες άμα τη εκκινήσει. Μπορεί κάποιος να είναι αφηρημένος, αλλά ακόμα και να θέλει να τη βγάλει τζάμπα δώστε του μια ευκαιρία να το ξανασκεφτεί…

Αυτή η απαράδεκτη συμπεριφορά, λες και έχουμε να κάνουμε με καφκικούς δημόσιους λειτουργούς, υιοθετείται και από την αστυνομία όταν στήνει καρτέρι για να πιστοποιήσει παραβάσεις υπερβολικής ταχύτητας και κρύβεται πίσω από διάφορα -φυσικά ή μη- εμπόδια έτσι ώστε να μην την δουν εγκαίρως οι οδηγοί και κόψουν ταχύτητα. Έτσι είναι όμως όταν ο σκοπός δεν είναι η ασφάλεια στους δρόμους, αλλά η είσπραξη προστίμων.