Στην Κ.

Είδα τις αλήθειες σου, ίδιες με φίδια ιοβόλα, να σέρνονται στο πάτωμα, στο χώμα, στην άσφαλτο. Τις είδα βουβές και γυμνές, σαν κούκλες καταστήματος ρούχων που περιμένουν τη νέα παρτίδα για να ντυθούν. Άγγιξα το κορμί σου κι έψαξα για πληγές, αλλά μου είπες ότι αυτές που τσακίζουν είναι πιο βαθιά. Πήρα το πουγκί με τα αργύρια κι έσπασα μ’ αυτό τη βιτρίνα που λόγιαζες για άνθρωπο. Μπρος σου ήταν, όχι στο πλάι. Άκουσα αυτό που είχες να πεις πολύ πριν να μιλήσεις -είχα αγαπήσει ήδη το γέλιο και την ανάσα σου. Σε κράτησα στα χέρια μου μα ήταν πολύ αργά κι είχα βαθιά μεσάνυχτα. Φύλαξα την τρομαγμένη σου φωνή σαν κάτι μητρικό, σαν χάδι ή σαν ψίθυρο τη νύχτα που μας ξυπνά απότομα κάποιος εφιάλτης. Για σένα.

 

Eric (Discworld, Book 9), Terry Pratchett

More about Eric

(κλικ στο εξώφυλλο)

Κοίταξε στα πόδια του τα πλατιά σκαλιά που ανέβαιναν οι δυο τους. Ήταν κάτι το πρωτότυπο -το καθένα τους ήταν φτιαγμένο με τεράστια πέτρινα γράμματα. Αυτό που πατούσε τώρα, για παράδειγμα, έλεγε: «Το Έκανα Για Καλό Σκοπό».

Το επόμενο: «Νόμισα Πως Θα Σου Άρεσε.»

Ο Έρικ στεκόταν στο: «Για το Καλό των Παιδιών.»

«Περίεργο, ε;» είπε. «Γιατί τα έφτιαξαν έτσι;»

«Νομίζω ότι πρόκειται για καλές προθέσεις,» είπε ο Ανεμοβρόχης. Αυτός ήταν ο δρόμος προς την Κόλαση, και στους δαίμονες, αν μη τι άλλο, άρεσε να κρατάνε τις παραδόσεις. 

(Οι δύο ήρωες φεύγουν από την Κόλαση και βλέπουν με τι είναι στρωμένος ο δρόμος προς αυτή)

Τα βιβλία του Πράτσετ είναι σε μεγάλο βαθμό παρωδίες γνωστών λογοτεχνικών, θεατρικών ή κινηματογραφικών έργων, σ’ αυτό εδώ όμως το μικρό βιβλιαράκι, φαίνεται ότι το παρακάνει, αφού ήδη από το εξώφυλλο βλέπουμε το FAUST διαγραμμένο και στη θέση του το eric, κάνοντας υπερβολικά ξεκάθαρο το τι πρόκειται να παρωδήσει στη συνέχεια. Δεν είναι έτσι ακριβώς όμως: μπορεί το κεντρικό θέμα να είναι ο μύθος του Φάουστ (ένας 13χρονος πιτσιρικάς, το δισκοκοσμικό ανάλογο του γήινου χακερά, χρησιμοποιεί ένα μαγικό βιβλίο, το Mallificarum Sumpta Diabolicite Occularis Singularum (MS DOS) για να καλέσει έναν πανίσχυρο δαίμονα που θα του εκπληρώσει τρεις επιθυμίες (Κυρίαρχος του Κόσμου, την ωραιότερη γυναίκα της ιστορίας, αιωνιότητα), αλλά τελικά εμφανίζεται ο Ανεμοβρόχης, ο πιο άχρηστος μάγος του Δισκόκοσμου και ταυτόχρονα εξαιρετικός στο να επιβιώνει, γνωστός από προηγούμενα βιβλία της σειράς), αλλά ολόκληρο το βιβλίο περιλαμβάνει τέσσερα επεισόδια που το καθένας τους παρωδεί, άλλα μεγάλα (ή μικρά) έργα της παγκόσμιας κουλτούρας:

α) το δεύτερο Ιντιάνα Τζόουνς (και γενικότερα τις ταινίες με Ευρωπαίους εξερευνητές που βρίσκουν χαμένες φυλές στη ζούγκλα), 

Η πρώτη επιθυμία του Έρικ γίνεται πραγματικότητα, καθώς αυτός κι ο Ανεμοβρόχης τηλεμεταφέρονται σε μια αυτοκρατορία, παρωδία της αυτοκρατορίας των Αζτέκων, οι κάτοικοι της οποίας αναγνωρίζουν τον Έρικ ως Κυρίαρχο του Κόσμου. Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα: οι ιθαγενείς θέλουν να θυσιάσουν τον Κυρίαρχο του Κόσμου, αφού τον θεωρούν υπεύθυνο για όλες τους τις συμφορές. Οι ήρωες σώζονται χάρη στην παρέμβαση του Μπαούλου, μιας μαγικής αποσκευής, δεμένης συναισθηματικά με τον Ανεμοβρόχη, η οποία έχει εκατοντάδες ανθρώπινα ποδαράκια και ένα αδηφάγο καπάκι.

β) τα ομηρικά έπη και το Τρωικό πόλεμο (ο στίχος των Ξύλινων Σπαθιών «η Ωραία Ελένη είναι τώρα γριά» βρίσκει το κυριολεκτικό του αντίστοιχο εδώ),

Η ωραιότερη γυναίκα της ιστορίας δεν θα μπορούσε να είναι άλλη παρά το δισκοκοσμικό είδωλο της Ωραίας Ελένης, η Έλενορ. Οι ήρωες μας φτάνουν στο Τσορτ (δηλαδή στην Τροία) μέσα σε ένα κατά τα άλλα άδειο ξύλινο άλογο και όταν βγαίνουν από αυτό τους περικυκλώνουν στρατιώτες που τους περνούν για Εφηβαίους (για την Εφήβη δείτε την προηγούμενη ανάρτηση). Οι Εφηβαίοι (δηλαδή οι Έλληνες) με αρχηγό τον Αεροϋετό (δηλαδή τον Οδυσσέα) βρίσκονται έξω από τα τείχη και ετοιμάζονται να επιτεθούν στους εχθρούς τους που ασχολούνται με το ξύλινο άλογο. Με τα πολλά, Έρικ και Ανεμοβρόχης συναντούν την «Ωραία Έλενορ» που μετά από τόσα χρόνια έχει παχύνει από τις πολλές εγκυμοσύνες και ένα μουστάκι αχνοφαίνεται πλέον πάνω από τα χείλη της.

γ) το πρώτο κεφάλαιο της Βίβλου (Γένεσις),

Η ικανοποίηση της ευχής για αιωνιότητα σημαίνει ότι οι ήρωες εμφανίζονται σε ένα μέρος έξω από τον χρόνο, λίγο πριν ο Δημιουργός φτιάξει τον κόσμο, αφού «αιώνιο» σημαίνει «από την αρχή ως το τέλος του κόσμου.» Φυσικά, μια τέτοια αιωνιότητα δεν είναι και πολύ ελκυστική και μετά από μερικούς σουρεαλιστικούς διαλόγους με το Δημιουργό που αντιμετωπίζει δυσκολίες στη δημιουργία κάποιων ζώων και γενικότερο δημιουργικό μπλοκάρισμα φεύγουν για

δ) την Κόλαση (του Δάντη και όχι μόνο)

Η Κόλαση του Πράτσετ δεν είναι οι Άλλοι, αλλά η γραφειοκρατία, αφού ο Δαιμονοβασιλιάς έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η βαρεμάρα είναι η χειρότερη μορφή μαρτυρίου. Η εμπειρία του Ανεμοβρόχη με το διοικητικό προσωπικό και τα μέλη ΔΕΠ του Αθέατου Πανεπιστημίου (δηλαδή με τους μάγους, αφού μιλάμε για ένα Πανεπιστήμιο Μαγείας, πολύ πριν το Χόγκουαρτς) τον βοηθά να ξεγελάσει τους δαίμονες με τα ίδια τους τα όπλα και αρχίζει με τον Έρικ τον μακρύ δρόμο προς την έξοδο που παρωδεί τους δαντικούς κύκλους της Κολάσεως.

Το βιβλίο τελειώνει με όλους χαρούμενους, αν και όχι για τους λόγους που θα ήθελαν να είναι χαρούμενοι αρχικά.

Μέσα σε μια νύχτα αλλάζει η ζωή

2013-09-09 23.05.50Δεν θυμάμαι να έχω δει πολλές φορές πιο ευτυχισμένους ανθρώπους από τη Μελίνα Κανά στη χθεσινή συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου και της ορχήστρας του χθες βράδυ στο Φράγμα της Θέρμης. Το χαμόγελο και η συγκίνησή της πραγματικά ξεχείλιζαν και η φωνή της ήταν ακριβώς όπως παλιά. Να ‘ναι καλά το Μελινάκι και της εύχομαι να ξαναβρήκε το δρόμο της για τα καλά.

Τριανταπεντέρωτας

Μια φίλη από τα παλιά (από τα πολύ παλιά, τότε που σπούδαζες σε μια επαρχιακή πόλη και όταν αποφοιτούσες έχανες τους πιο πολλούς γιατί ούτε κινητά ούτε e-mail είχατε) με ρώτησε την Παρασκευή, δέκα λεπτά αφότου συναντηθήκαμε ξανά για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, αν εξακολουθώ να αντιδρώ όπως τότε κάθε φορά που έχω ερωτική απογοήτευση -η οικειότητα είναι κάτι που έχει διαφορετική ημιζωή σε κάθε ανθρώπινη σχέση.

Σήμερα το πρωί μια πιο πρόσφατη φίλη ενθουσιάστηκε όταν της δήλωσα ότι είμαι ερωτευμένος -ένας ενθουσιασμός που δεν μετριάστηκε ούτε όταν της εξήγησα πώς μάλλον δεν είναι αμοιβαίο. Τα ακριβή της λόγια ήταν: «Έχεις καταφέρεις να ερωτευτείς 🙂 Αυτό πια είναι ωραία κατάσταση.» Για την ίδια ο έρωτας είναι πάντα ένα θετικό ψυχοσωματικό γεγονός.

Κάπου ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο στιγμές βρέθηκα (πάλι με γυναίκες) σε μια συζήτηση περί έρωτος και άλλων δαιμονίων, διάβασα ένα κείμενο για την κατάκτηση του ερωτικού Έβερεστ (που δεν είναι άλλο από ένα αέναο παροντικό φιλί), μοιράστηκα ένα τουίτ που έλεγε πως ό,τι ερωτευτείς θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου.

Παραπαίουμε ανάμεσα στα πατώματα και στα σύννεφα, ανάμεσα στην αίσθηση που αφήνει στα δάχτυλά μας το μάγουλό της και στην καρδιά μας μια καληνύχτα που δεν ειπώθηκε. Τρεκλίζουμε μεθυσμένοι από τα χαμόγελα ενός προσώπου που πάνω του αναβαπτίζονται όλα τα κλισέ για ήλιους, φεγγάρια και αστέρια, την ίδια ώρα σχεδόν που υποφέρουμε με μια ελαφρότητα που θυμίζει έντεχνο του ’90 («θα πεθάνω αυτό το βράδυ, θα πεθάνω αν δε σε δω» -αλλά κι αν δε σε δω, θα τα πούμε αύριο). Ακούμε την προτροπή του βασιλιά των κοριτσιών κι ερωτευόμαστε ξανά και ξανά, τρώγοντας τα μούτρα μας ξανά και ξανά και μας αρέσει. Χωρίς κανέναν μαζοχισμό. Νιώθοντας απίστευτα ζωντανοί.

Το «σε θέλω» ξεχειλίζει εγώ. Το ξέρουμε. Καμιά αυταπάτη. Ωραίο όμως γίνεται επειδή έχει εσένα μέσα του.

Στο κλουβί του κόσμου

«Θα γράψεις γι’ αυτόν;» με ρώτησες όταν σου είπα ότι πέθανε χτες ο Άλκης Αλκαίος. Είχες κατά νου αυτό που έγραψα για το Νικόλα κι εγώ σου είπα ότι γι’ αυτό ακριβώς δεν θα έγραφα τίποτα. Πώς να γράψω κάτι για κάποιον που για μένα δεν είχε πρόσωπο μέχρι χθες; Προτιμώ να γράψω για το δικό σου πρόσωπο που πρόβαλε μπρος μου όταν άνοιξα την πόρτα.  Για το γρήγορο βήμα σου που ψιθύριζε πλακόστρωτες καληνύχτες. Για το τραγούδι που λες ότι σ’ αρέσει να φοράς. Για μια αμήχανη (ή μήπως μηχανική;) ερώτηση. Για τους άλυτους γρίφους:

ΥΓ. Μη  νομίζεις, κι εγώ φάλτσος είμαι.

Μετά συναισθηματισμού

Έβαλα στα πρωτάκια να περιγράψουν ένα αντικείμενο στο σπίτι τους. Ξεκίνησα να διαβάζω τα γραπτά τους καί έπεφτα διαρκώς σε τηλεοράσεις, playstation, λούτρινα κουκλάκια. Ώσπου διάβασα αυτό:

«Στο δωμάτιο των γονιών μου υπάρχει ένα πράγμα. Είναι ορθογώνιο και αρκετά μεγάλο. Έχει ζωγραφισμένους δύο ανθρώπους που περπατάνε μέσα στη βροχή. Είναι λίγο μελαγχολικό γιατί φαίνεται ότι είναι σκοτάδι και μόνο δεξιά και αριστερά υπάρχουν φώτα. Ο δρόμος δείχνει να μην έχει τέλος.»

Δεν πρόκειται να γράψω καμία περισπούδαστη ανάλυση για το καθαρό βλέμμα των παιδιών ούτε κανένα ψυχαναλυτικό κείμενο που θα αποπειράται να βγάλει συμπεράσματα για τη σχέση του μαθητή μου με τους γονιούς του. Όχι κύριε, όχι μ’ αυτούς. Απλώς μου άρεσε. Και μου άρεσε διπλά γιατί δεν είχε καμία πρόθεση να μου αρέσει. Τριπλά γιατί δεν είχε καμία πρόθεση να μου αρέσει όπως μου άρεσε.

Κάπως έτσι ο συναισθηματισμός μπορεί να γίνει σκέτος αισθητισμός.