Εξεταστικές Ματιές

Ματιά Πρώτη

Το ένα από τα δύο μαθήματα στο οποίο διαγωνίζονταν (και όχι «εξετάζονταν») οι υποψήφιοι των Πανελλαδικών Εξετάσεων σήμερα ήταν η Νεοελληνική Λογοτεχνία. Για την ακρίβεια, όχι στη Νεοελληνική Λογοτεχνία, αλλά σε μια ντουζίνα περίπου κείμενα, ποιήματα και πεζά, που καλύπτουν ένα χρονικό φάσμα από το Σολωμό μέχρι τη Δημουλά, τα οποία κατά τη διάρκεια της φετινής χρονιάς τα είχαν επεξεργαστεί, τεμαχίσει, συμπυκνώσει, αποχυμώσει, αναλύσει κτλ. με τη βοήθεια των φιλολόγων τους στο σχολείο, στο ιδιαίτερο (συχνά πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο) και στο φροντιστήριο, έχοντας παράλληλα εντρυφήσει σε διάφορα κριτικά κείμενα για αυτά τα έργα. Αυτό που δεν έγινε σίγουρα στις περισσότερες των περιπτώσεων ήταν το να αγαπήσουν αυτά τα κείμενα, ιδίως μετά από την επεξεργασία τους. Το επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε για να ενταχθεί το μάθημα της Λογοτεχνίας στα εξεταζόμενα μαθήματα της Θεωρητικής Κατεύθυνσης ήταν ότι ήταν αδιανόητο να μη γνωρίζουν τα βασικά της λογοτεχνίας οι υποψήφιοι αυτής της Κατεύθυνσης, μεγάλο μέρος των οποίων θα βρεθεί μετά τις εξετάσεις στις Φιλοσοφικές Σχολές της χώρας. Κι όμως: το πραγματικά αδιανόητο είναι πώς κατορθώνει άλλη μια φορά το σύστημα όχι απλά να αποτρέψει τους νέους από την απόλαυση της λογοτεχνίας, καθιστώντας την ένα στεγνό προς εξέταση αντικείμενο που ζητά παπαγαλία, φορμαλισμό και στερεότυπη σκέψη, αλλά και να τους διώξει ακόμα πιο μακριά από αυτή.

Ματιά Δεύτερη

Το κείμενο που επιλέχθηκε από την Επιτροπή Εξετάσεων ήταν ένα από τα σχετικά «εύκολα»: ο «Καισαρίων» του Καβάφη. Η επιλογή όμως αυτή κατάντησε τελικά τραγελαφική αφού τα θέματα των ερωτήσεων δεν επέτρεπαν καμία σχεδόν αναφορά εκ μέρους των μαθητών στην ερωτική διάσταση του ποιήματος, η οποία είναι ιδιαίτερα έντονη, ενώ ευτυχώς δεν ζητήθηκε από τους μαθητές να γίνει και κάποια αναφορά στο βλακώδη τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει το σχολικό βιβλίο το ποίημα : «Ο ποιητής αποκαθιστά μια αδικία της ιστορίας»!!! Το πιο αστείο της υπόθεσης όμως ήταν ότι πολλά παιδιά έλεγαν πως το κείμενο που έπεσε δεν ήταν αναμενόμενο! Αναρωτιέμαι τι κάθονται και τους λένε οι καθηγητές τους και θεωρούν κείμενα που δεν έπεσαν την προηγούμενη ή την προπροηγούμενη χρονιά «μη αναμενόμενα»…

Ματιά Τρίτη

Το άλλο μάθημα στο οποίο διαγωνίζονταν σήμερα οι υποψήφιοι ήταν τα Μαθηματικά. Σήμερα λοιπόν μια και ήμουν υπεύθυνος διαδρόμου και όχι επιτηρητής σε αίθουσα κατέληξα στο εξής συμπέρασμα κατά τη διάρκεια του τριώρου των εξετάσεων: ή οι μαθητές της Θεωρητικής Κατεύθυνσης πάσχουν σε μεγάλο ποσοστό από κατακράτηση ούρων ή τα Μαθηματικά φέρνουν κατούρημα στα παιδιά. Πώς αλλιώς να εξηγήσω το ότι το ποσοστό των μαθητών που έγραφαν Μαθηματικά και πήγαν στην τουαλέτα ήταν τουλάχιστον πενταπλάσιο από αυτό των μαθητών που έδιναν Νεοελληνική Λογοτεχνία; Τι; Λέτε να πήγαιναν στην τουαλέτα για να δουν σκονάκια, μια και στα Μαθηματικά  μπορείς να κάνεις ενώ στη Λογοτεχνία όχι; Μπα… Αποκλείεται!

Ματιά Τέταρτη

Και μέσα σε όλα αυτά να έχεις γονείς που περίμεναν έξω από το σχολείο λες και επιδίωκαν να υπενθυμίσουν στα παιδιά τους τι «θυσίες» έχουν κάνει αυτοί για την επιτυχία τους, συναδέλφους που ήθελαν να τους αντικαταστήσεις για λίγο ώστε να καπνίσουν το τσιγαράκι τους, συναδέλφους που την ώρα της εξέτασης επειδή κάτι τους χτυπούσε άσχημα σου έκαναν στο πόδι προτάσεις για αλλαγές στην εκπαίδευση, ανάμεσα στις οποίες και τα υποχρεωτικά δίδακτρα για όλους στο Πανεπιστήμιο, αστυνομικούς που την είχαν στήσει για καμιά ώρα στο δρόμο έξω από το Εξεταστικό Κέντρο μέχρι να πιάσουν το απαραίτητο πλαφόν κλήσεων για υπερβολική ταχύτητα -άσχετα αν στο απέναντι ρεύμα έβλεπαν να περνούν αυτοκίνητα με ιλλιγγιώδη ταχύτητα… Τελικά ήμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα και σήμερα…

Blogged with the Flock Browser

Tags: , , ,

Βγήκαν οι Βαθμοί!!!

Σήμερα στο σχολείο από τις 12 και μετά είχαμε σωστό πανηγυράκι: μόλις αναρτήσαμε τις βαθμολογίες των φετινών υποψηφίων άρχισε ένας μικρός χαμός!

Χαμόγελα, αμηχανία, άγχος μέχρι τον υπολογισμό των μορίων, απόπειρες για προβλέψεις σχολών, κλάματα κάποιων επειδή δεν έγραψαν καλά και άλλων επειδή δεν έγραψαν όσο καλά ήθελαν, γενικά μια κατάσταση ντιπ στα χαμένα κι εμείς οι καθηγητές στη μέση να προσπαθούμε να βοηθήσουμε. Σε άλλους που τους είχε πάρει από κάτω να πούμε έναν καλό λόγο, σε άλλους να δείξουμε πώς υπολογίζονται τα μόρια, όλους να προσπαθούμε να τους ηρεμήσουμε, καθώς η πίεση της αναμονής τόσων ημερών έβγαινε μαζεμένη…

Η πιο μεγάλη πλάκα όμως ήταν όταν προς το τέλος είχαν μείνει κάποιες καλές μαθήτριες που έχουν συγκεντρώσει αρκετά μόρια για να μπουν σε ΑΕΙ, αλλά έδειχναν απογοητευμένες -η μια μάλιστα έκλαιγε. Ο λόγος; Είτε δεν περνούν μάλλον στο τμήμα που θέλουν (Παιδαγωγικό Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης) είτε δεν περνούν στην πόλη που θέλουν (Θεσσαλονίκη) είτε και τα δύο. Και να πεις ότι κάνουν αμάν για να γίνουν δασκάλες επειδή θέλουν να διδάξουν; Μα περνάνε και σε όποιο τμήμα της Φιλοσοφικής θέλουν (για να γίνουν φιλόλογοι). Ή μήπως τους περιμένει κάτι στη Θεσσαλονίκη; Μπα… άλλοι είναι οι λόγοι.

Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε μάρτυρες ενός φαινομένου που θα έπρεπε να γίνει αντικείμενο κοινωνιολογικής ανάλυσης: οι περισσότεροι υποψήφιοι με αξιώσεις έχουν ως πρώτες τους προτιμήσεις δύο κατηγορίες σχολών: τα μεν κορίτσια της θεωρητικής κατεύθυνσης επιθυμούν διακαώς τα παιδαγωγικά τμήματα, ενώ στις άλλες κατευθύνσεις, ιδίως στην τεχνολογική, όνειρο όλων σχεδόν είναι οι στρατιωτικές σχολές και η αστυνομία…

«Να πας να σπουδάσεις δασκάλα και μετά θα είσαι μια χαρά: θα δώσεις μια-δυο φορές ΑΣΕΠ για να διοριστείς και ακόμα κι αν δεν περάσεις έτσι θα διοριστείς κάποιες χρονιές ως αναπληρώτρια και μετά βολεύτηκες για όλη σου τη ζωή. Υπάρχει καλύτερο επάγγελμα για γυναίκα που θέλει να κάνει οικογένεια από το να γίνει δασκάλα; Θα βρείς και έναν δάσκαλο ή έναν καθηγητή και θα είστε σπέσιαλ!» Αυτή είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Το κίνητρο δεν είναι ακριβώς οικονομικό, αλλά μάλλον βασίζεται στο σχήμα «εύκολη σχολή άπαξ και μπεις-σίγουρη και μόνιμη αποκατάσταση-μέτριες απολαβές-δυνατότητα για μια γυναίκα να κάνει οικογένεια (μίλησε για φεμινισμό κανείς;)».

Εκεί όμως που πραγματικά τρελαίνομαι είναι ο έρωτας με το Στρατό και την Αστυνομία. Έρωτας, έτσι όπως το λέω. «Να περάσω εκεί, να πληρώνομαι από την εκπαίδευση ακόμα, να είμαι δημόσιος υπάλληλος, να σέβονται όλοι τη στολή μου, και ας παν να λένε οι άλλοι ότι θα είμαι καραβανάς ή μπάτσος. «Πατρίδα» είπατε; «Στην υπηρεσία του πολίτη»; «Προσφορά στην κοινωνία»; «Προσωπικά όνειρα»; Ωχ ρε μεγάλε, μη με πρήζεις! Τη σήμερον ημέρα το παν είναι τα φράγκα και η μούρη.» Ξέρετε τι θα πει να βλέπεις αριστούχους μαθητές (και μαθήτριες) να μην σκέφτονται ως επιλογή καμία σχολή πέρα από αυτές;

Και μετά από δύο χρόνια πληρώνεις 20χρονους χωρίς κανένα όνειρο να κουβαλάνε όπλα και να σου κόβουν κλήσεις ή να σου λένε το αμίμητο (που δυστυχώς το έχω ακούσει συχνά σε συζητήσεις με συνομήλικους αστυνομικούς): «Εγώ απλά εκτελώ διαταγές.»

Μπράβο όργανα…

Τέλος πάντων για τα παιδάκια μας που σήμερα χάρηκαν ή στεναχωρήθηκαν ξεκίνησα να γράφω, αλλά ξέφυγα. Μακάρι να βρουν όλα το δρόμο τους τελικά και να μην ξεχάσουν να ζουν… Περισσότερα όταν βγουν οι βάσεις 🙂