Νυστικό

Χτες μου συνέβησαν τέσσερα τουλάχιστον πράγματα που θα μπορούσαν να δώσουν μπόλικη τροφή στην προσωπική μου ονειρομηχανή -είτε μόνα τους είτε σε συνδυασμό: ένα χασματοποιό τηλεφώνημα, μια γυάλινη παράσταση, η συνάντηση που την ακολούθησε και με τάραξε απρόσμενα, μια σειρά από μεταμεσονύκτια μηνύματα. Αντ’ αυτών είδα στον ύπνο μου ότι ήταν βράδυ εκλογών και βρισκόμουν σε μια πόλη που ήταν υποτίθεται η Θεσσαλονίκη, αλλά έμοιαζε περισσότερο με πόλεις της κεντρικής Ιταλίας. Κυβέρνηση έβγαινε το ΠΑΣΟΚ και για έναν περίεργο λόγο το κλίμα έξω έμοιαζε αρχικά με το βράδυ της νίκης του το ’81, πολύ γρήγορα όμως εξελίχθηκε σε αυτό των γεγονότων του Δεκεμβρίου με την ατμόσφαιρα να έχει γεμίσει καπνό -ίσως ήταν και ομίχλη, δε μύριζε τίποτα- και μικρές ομάδες ανθρώπων να προσπαθούν να φύγουν όλο και πιο μακριά από το κέντρο. Βρέθηκα με ανθρώπους που τους ξέρω ελάχιστα και περιπλανήθηκα σε στενά και άγνωστες συνοικίες έχοντας ένα απίστευτα αγχωτικό αίσθημα αποπροσανατολισμού: δεν ήξερα πού είμαι και δεν ήξερα προς τα πού να πάω…

Τελικά έφτασα σε ένα συγκρότημα με βίλες και ρώτησα έναν γνωστό μου πού είμαστε. -Στο Λαχανά, απάντησε και κάπου εκεί ξύπνησα…