Πέφτουν μαζί

Συναντήσεις απρόσμενες
Νύχτες των γυρισμών
-ή των χωρισμών-
Τηλέφωνα που χτύπησαν
«την ώρα που»
Αναχωρήσεις πρώιμες
και
απρογραμμάτιστες επιστροφές
Αντίχειρες σηκωμένοι
και άδειοι
Διασταυρώσεις
βλεμμάτων και στιγμών
Τραγούδια που αρέσουν
και στους δύο
-ή και όχι-
Γέλια με αστεία ίδια
Χέρια στην πλάτη
ενθύμια εφηβείας
Λόγια
στον δρόμο του δρόμου για τον δρόμο

Συμπτώσεις

 

Advertisements

Καβαφικό στοίχημα

Να, το ανεβάζω εδώ και το κοινοποιώ σε αυτό που είναι ο ορισμός της πολλής συνάφειας του κόσμου, η αποθέωση της καθημερινής ανοησίας των σχέσεων και των συναναστροφών, μπας και βλέποντάς το συνέχεια το χωνέψω επιτέλους, μπας και το «όσο» γίνει κάποια στιγμή πολύ:

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κ.Π. Καβάφης

Insoμνεια

…και στο κάτω-κάτω,
τι είναι η αϋπνία;
Μια ανορθόγραφη ποινή
ανάμεσα σε δυο α
-στερητικά
ή ξαφνικής ανάμνησης επιφωνήματα,
αδιάφορο-
που μου επιβάλλει
αδέκαστη
η νύχτα.

Η Αφέγγαρη

Θες να πας, μου λες, στο φεγγάρι

Άρχισα να ψάχνω για εισιτήρια

να κλείσω ποδήλατο

ή έστω τρένο

Αγόρασα μπαλόνια για να τα φουσκώσω

με όνειρα

Έσκαψα στη γη

για να φτιάξω το κανόνι του Ιουλίου

Ζωγράφισα παραβολές

-τροχιές της ψυχής ουράνιες-

Τάισα περιστέρια

παλιούς υπηρέτες της Σελήνης.

Ώσπου μου τα χάλασε όλα

μια μικρή λεπτομέρεια:

μπορεί το φεγγάρι

να πάει

στο φεγγάρι;

Μέσα στη Βροχή

Στη βροχή δε μιλάς

Δε θα σ’ ακούσει

Ούτε αυτή

Στη βροχή αφουγκράζεσαι

Τις σταγόνες στις τέντες

Μιας εργατικής συνοικίας

Στήνεις αυτί

Για τον περαστικό

Που σηκώνει το γιακά του

Όπως άλλος σηκώνει

Το ποτό

Σιωπάς

Κι ακούγονται γλέντια

Στα ταβερνάκια του Σαββατόβραδου

Στη βροχή

Ανοίγεις τις παλάμες

Και σου λέει τη μοίρα

Σαν ξεδοντιάρα γύφτισσα

Έπειτα της πετάς

Ένα κέρμα.

Μέχρι να κατέβει

Έχεις διαλέξει.

Τη βροχή.

Κατά τείχη

2014-11-18 23.33.11

Κι εκεί,

στη μέση της απόστασης,

περίπου νέος

ή περίπου σκέτο,

συναντάς μια βεβαιότητα

που τσακίζει

-εσένα ή τα υποκοριστικά, αδιάφορο-

με το κόκκινο

χαμόγελό της.