Ψάχναμε τη θάλασσα

Είδα ένα όνειρο·
ήμασταν λέει -δεν ξέρω ποιοι-
σε δρόμους με πολυκατοικίες
και πιλοτές.
Ψάχναμε τη θάλασσα.
Κάποια στιγμή βρεθήκαμε
στο λιμάνι.
Ένας από μας πετούσε βότσαλα
-Σταμάτα, του είπαμε,
θα χτυπήσεις αυτούς που κολυμπάνε,
και βουτήξαμε στα γαλαζοπράσινα
βρόμικα νερά
με εκείνη τη διαρκή έννοια
που 'χουμε στον ύπνο μας
ότι κάνουμε κάτι
λάθος.
Μετά συνάντησα μια γυναίκα.
Κρατούσε τρία παιδιά
στην αγκαλιά της,
ένα βρέφος
και δύο νήπια
-δίδυμα.
Νομίζω ότι πέρασα
το μικρότερο για αγόρι 
-ή μήπως για μεγαλύτερο από τα δίδυμα;-
και καθώς κουβεντιάζαμε
είδαμε 
τα γυμνά πόδια μας
να είναι γεμάτα με πολύχρωμα
γυαλιστερά 
ορθογώνια
σκαθάρια
σαν πούλιες ή σαν παγιέτες.

Τινάζοντάς τα,
 αναληφθήκαμε.

Δακτυλοβράχος

Τυφλό σύστημα δεν έμαθα ποτέ

Τα γράμματα πάντα με τα μάτια τα πατούσα

Δεν ήξερα να συλλαβίζω στο σκοτάδι

Ίσως γιατί η νύχτα δεν είναι οθόνη

Ή χαρτί γραφομηχανής

Ίσως γιατί είναι δέρμα

Από ζώο παράξενο

Τρελό

Που κοιμάται μέχρι να το ξυπνήσει

Ένα βλέμμα.

Αντιπαθητικό

Έχω ένα θέμα με την παθητική φωνή
Με τη φωνή που κάθεται εκεί
Απαντώντας
Ναι Καταλαβαίνω Έχεις δίκιο.
Ποτέ δεν λέει τι πιστεύει
Ποτέ δεν πιστεύει τι λέει

Έχω ένα θέμα με την παθητική φωνή
Με τη φωνή που χαϊδεύεται
Ενώ θέλει να ουρλιάξει
Να δαγκώσει
Να ξεσκίσει
Λέξεις κι αισθήματα και φόβους

Έχω ένα θέμα με την παθητική φωνή
Με τη φωνή που κρύβεται πίσω από άλλους
Που άλλοι πρέπει να μιλήσουν
Που άλλοι πρέπει να μη φοβηθούν
Που άλλοι πρέπει να φωνάξουν
Άλλοι, αλλού, άλλοτε, αλλιώς

Έχω ένα θέμα με την παθητική φωνή
Με τη φωνή που αποκρίνεται
Ξοδεύομαι αντί για Δίνω
Παιδεύομαι αντί για Φεύγω
Κρύβομαι αντί για Ορμώ
Φαίνομαι αντί για Ζω

Αναφορικές προφάσεις

Ερωτήσεις που δεν έχουν τεθεί
παραμονεύουν στις ρώγες
των δαχτύλων

Πρόσωπο που δεν λέει να φύγει
ανεξήγητα εδώ
αναπόφευκτα εκεί

Φωνή που δεν έχεις ακούσει
σε νυχτερινό παγκάκι
μιας βρόμικης πόλης

Χρώματα που δεν έχουν σβηστεί
Δεκέμβρηδες και Δευτέρες
από λευκές οθόνες

Φράσεις που δεν τηλεφωνούν
θυμούνται ή ξεχνούν
καλημέρες ανείπωτες.

Πέφτουν μαζί

Συναντήσεις απρόσμενες
Νύχτες των γυρισμών
-ή των χωρισμών-
Τηλέφωνα που χτύπησαν
«την ώρα που»
Αναχωρήσεις πρώιμες
και
απρογραμμάτιστες επιστροφές
Αντίχειρες σηκωμένοι
και άδειοι
Διασταυρώσεις
βλεμμάτων και στιγμών
Τραγούδια που αρέσουν
και στους δύο
-ή και όχι-
Γέλια με αστεία ίδια
Χέρια στην πλάτη
ενθύμια εφηβείας
Λόγια
στον δρόμο του δρόμου για τον δρόμο

Συμπτώσεις

 

Καβαφικό στοίχημα

Να, το ανεβάζω εδώ και το κοινοποιώ σε αυτό που είναι ο ορισμός της πολλής συνάφειας του κόσμου, η αποθέωση της καθημερινής ανοησίας των σχέσεων και των συναναστροφών, μπας και βλέποντάς το συνέχεια το χωνέψω επιτέλους, μπας και το «όσο» γίνει κάποια στιγμή πολύ:

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κ.Π. Καβάφης