Eric (Discworld, Book 9), Terry Pratchett

More about Eric

(κλικ στο εξώφυλλο)

Κοίταξε στα πόδια του τα πλατιά σκαλιά που ανέβαιναν οι δυο τους. Ήταν κάτι το πρωτότυπο -το καθένα τους ήταν φτιαγμένο με τεράστια πέτρινα γράμματα. Αυτό που πατούσε τώρα, για παράδειγμα, έλεγε: «Το Έκανα Για Καλό Σκοπό».

Το επόμενο: «Νόμισα Πως Θα Σου Άρεσε.»

Ο Έρικ στεκόταν στο: «Για το Καλό των Παιδιών.»

«Περίεργο, ε;» είπε. «Γιατί τα έφτιαξαν έτσι;»

«Νομίζω ότι πρόκειται για καλές προθέσεις,» είπε ο Ανεμοβρόχης. Αυτός ήταν ο δρόμος προς την Κόλαση, και στους δαίμονες, αν μη τι άλλο, άρεσε να κρατάνε τις παραδόσεις. 

(Οι δύο ήρωες φεύγουν από την Κόλαση και βλέπουν με τι είναι στρωμένος ο δρόμος προς αυτή)

Τα βιβλία του Πράτσετ είναι σε μεγάλο βαθμό παρωδίες γνωστών λογοτεχνικών, θεατρικών ή κινηματογραφικών έργων, σ’ αυτό εδώ όμως το μικρό βιβλιαράκι, φαίνεται ότι το παρακάνει, αφού ήδη από το εξώφυλλο βλέπουμε το FAUST διαγραμμένο και στη θέση του το eric, κάνοντας υπερβολικά ξεκάθαρο το τι πρόκειται να παρωδήσει στη συνέχεια. Δεν είναι έτσι ακριβώς όμως: μπορεί το κεντρικό θέμα να είναι ο μύθος του Φάουστ (ένας 13χρονος πιτσιρικάς, το δισκοκοσμικό ανάλογο του γήινου χακερά, χρησιμοποιεί ένα μαγικό βιβλίο, το Mallificarum Sumpta Diabolicite Occularis Singularum (MS DOS) για να καλέσει έναν πανίσχυρο δαίμονα που θα του εκπληρώσει τρεις επιθυμίες (Κυρίαρχος του Κόσμου, την ωραιότερη γυναίκα της ιστορίας, αιωνιότητα), αλλά τελικά εμφανίζεται ο Ανεμοβρόχης, ο πιο άχρηστος μάγος του Δισκόκοσμου και ταυτόχρονα εξαιρετικός στο να επιβιώνει, γνωστός από προηγούμενα βιβλία της σειράς), αλλά ολόκληρο το βιβλίο περιλαμβάνει τέσσερα επεισόδια που το καθένας τους παρωδεί, άλλα μεγάλα (ή μικρά) έργα της παγκόσμιας κουλτούρας:

α) το δεύτερο Ιντιάνα Τζόουνς (και γενικότερα τις ταινίες με Ευρωπαίους εξερευνητές που βρίσκουν χαμένες φυλές στη ζούγκλα), 

Η πρώτη επιθυμία του Έρικ γίνεται πραγματικότητα, καθώς αυτός κι ο Ανεμοβρόχης τηλεμεταφέρονται σε μια αυτοκρατορία, παρωδία της αυτοκρατορίας των Αζτέκων, οι κάτοικοι της οποίας αναγνωρίζουν τον Έρικ ως Κυρίαρχο του Κόσμου. Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα: οι ιθαγενείς θέλουν να θυσιάσουν τον Κυρίαρχο του Κόσμου, αφού τον θεωρούν υπεύθυνο για όλες τους τις συμφορές. Οι ήρωες σώζονται χάρη στην παρέμβαση του Μπαούλου, μιας μαγικής αποσκευής, δεμένης συναισθηματικά με τον Ανεμοβρόχη, η οποία έχει εκατοντάδες ανθρώπινα ποδαράκια και ένα αδηφάγο καπάκι.

β) τα ομηρικά έπη και το Τρωικό πόλεμο (ο στίχος των Ξύλινων Σπαθιών «η Ωραία Ελένη είναι τώρα γριά» βρίσκει το κυριολεκτικό του αντίστοιχο εδώ),

Η ωραιότερη γυναίκα της ιστορίας δεν θα μπορούσε να είναι άλλη παρά το δισκοκοσμικό είδωλο της Ωραίας Ελένης, η Έλενορ. Οι ήρωες μας φτάνουν στο Τσορτ (δηλαδή στην Τροία) μέσα σε ένα κατά τα άλλα άδειο ξύλινο άλογο και όταν βγαίνουν από αυτό τους περικυκλώνουν στρατιώτες που τους περνούν για Εφηβαίους (για την Εφήβη δείτε την προηγούμενη ανάρτηση). Οι Εφηβαίοι (δηλαδή οι Έλληνες) με αρχηγό τον Αεροϋετό (δηλαδή τον Οδυσσέα) βρίσκονται έξω από τα τείχη και ετοιμάζονται να επιτεθούν στους εχθρούς τους που ασχολούνται με το ξύλινο άλογο. Με τα πολλά, Έρικ και Ανεμοβρόχης συναντούν την «Ωραία Έλενορ» που μετά από τόσα χρόνια έχει παχύνει από τις πολλές εγκυμοσύνες και ένα μουστάκι αχνοφαίνεται πλέον πάνω από τα χείλη της.

γ) το πρώτο κεφάλαιο της Βίβλου (Γένεσις),

Η ικανοποίηση της ευχής για αιωνιότητα σημαίνει ότι οι ήρωες εμφανίζονται σε ένα μέρος έξω από τον χρόνο, λίγο πριν ο Δημιουργός φτιάξει τον κόσμο, αφού «αιώνιο» σημαίνει «από την αρχή ως το τέλος του κόσμου.» Φυσικά, μια τέτοια αιωνιότητα δεν είναι και πολύ ελκυστική και μετά από μερικούς σουρεαλιστικούς διαλόγους με το Δημιουργό που αντιμετωπίζει δυσκολίες στη δημιουργία κάποιων ζώων και γενικότερο δημιουργικό μπλοκάρισμα φεύγουν για

δ) την Κόλαση (του Δάντη και όχι μόνο)

Η Κόλαση του Πράτσετ δεν είναι οι Άλλοι, αλλά η γραφειοκρατία, αφού ο Δαιμονοβασιλιάς έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η βαρεμάρα είναι η χειρότερη μορφή μαρτυρίου. Η εμπειρία του Ανεμοβρόχη με το διοικητικό προσωπικό και τα μέλη ΔΕΠ του Αθέατου Πανεπιστημίου (δηλαδή με τους μάγους, αφού μιλάμε για ένα Πανεπιστήμιο Μαγείας, πολύ πριν το Χόγκουαρτς) τον βοηθά να ξεγελάσει τους δαίμονες με τα ίδια τους τα όπλα και αρχίζει με τον Έρικ τον μακρύ δρόμο προς την έξοδο που παρωδεί τους δαντικούς κύκλους της Κολάσεως.

Το βιβλίο τελειώνει με όλους χαρούμενους, αν και όχι για τους λόγους που θα ήθελαν να είναι χαρούμενοι αρχικά.

Advertisements

Τολμώ!

Θέλω να εκφράσω με τον πιο σαφή τρόπο την αγωνία μου για τη δραματική  κατάσταση του τόπου.  Η ισότητα και η ελευθερία των πολιτών, αναγκαίες σε μια σύγχρονη προηγμένη χώρα, αλλά και οι σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις του λαού που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος τους, απειλούνται σήμερα ακόμη πιο σοβαρά.  Ως πολίτης νοιώθω την ανάγκη να μιλήσω, καθώς οι φωνές του καπιταλισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Έλληνες τα αίτια της κατάστασης και προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης.  

Απευθύνω έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου που ήταν και είναι σε θέση εξουσίας και ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για αυτό το χάλι: στον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και τον αρχηγό και τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τους καλώ όλους να αλλάξουν νοοτροπία, να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς, τους συμψηφισμούς, καθώς και τις αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις και να αναλάβουν επιτέλους στο ακέραιο τις ευθύνες τους, δηλαδή να παραιτηθούν. Τους ζητώ να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους Έλληνες πολίτες για το κακό  που έφεραν στη χώρα, για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτεί εκ μέρους των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εθνικών εργολάβων και των καναλαρχών η σωτηρία και η ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της, και να εργαστούν σκληρά και συστηματικά για τη νέα στροφή ως υπάλληλοι σε κάποια από τις εταιρείες των παραπάνω. Ο τόπος δε χρειάζεται άλλη ανεύθυνη ηγεσία που, δίνοντας γη και ύδωρ στους Ευρωπαίους εταίρους μας, θα μας πουλήσει την καταστροφή για σωτηρία. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, και μόνο συντονισμένες ενέργειες όλου του λαού, βασισμένες σε ένα νέο πνεύμα ομοψυχίας και άμεσης δημοκρατίας, μπορούν να αποτρέψουν πλέον την καταστροφή. Όσοι αγνοούν προκλητικά τα σημεία των καιρών και, επιδεικνύοντας ασυγχώρητη ιδιοτέλεια, επιμένουν να επενδύουν στην υποδούλωση της ελληνικής κοινωνίας  με οδηγό το δικό τους προσωπικό, ιδεολογικό ή κομματικό συμφέρον, θα χρεωθούν στο ακέραιο την καταστροφή της χώρας. Υπάρχει ακόμη καιρός να σωθούμε, αν ο λαός τολμήσει να κάνει το καθήκον του.  

Οι κατακτήσεις της σημερινής Ελλάδας στηρίχθηκαν σε κόπους και θυσίες γενεών. Δεν έχουμε δικαίωμα, εμείς οι πολίτες, να τις εγκαταλείψουμε ούτε να αφήσουμε κανέναν πολιτικό, κανένα ΔΝΤ, καμία ΕΕ, καμία τράπεζα να τις καταστρέψει. Δεν έχουμε δικαίωμα να υποθηκεύσουμε το μέλλον και τα όνειρα των νέων και των επερχόμενων γενεών.

Υπογράφει αγράμματα και άτεχνα

Αντώνης Γαζάκης

«Αγαπητό Κοινοβούλιο…» ΙΙ – ή Πώς κλίνεται η «λοβοτομή»


 

Έχει πολλή πλάκα που όσοι (μαθητές, γονείς, καθηγητές) έρχονται εδώ από χτες το πρωί ψάχνοντας -πανικόβλητοι- να βρουν πληροφορίες* σχετικά με το δεύτερο σκέλος της έκθεσης-διαγωνισμού του ΥΠΔΒΜΘ (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση), πέφτουν τελικά σε αυτή τη φράση: «Οι τρόποι βελτίωσης είναι να φύγετε απ’ τη χώρα και να υπάρχουν νέοι κυβερνήτες αυτής της χώρας.» Αυτό να γράψετε, απολίτικα φυτάκια! Αυτό να τους πείτε να γράψουν, ιδιώτες γονείς! Αυτό δώστε τους τυφλοσούρτη, διεκπεραιωτές συνάδελφοι!

*πράγμα που σημαίνει πολλά για το πόσο παρωδία είναι όλη αυτή η ιστορία του διαγωνισμού: ο διαγωνισμός λήγει -υποτίθεται- αύριο (κλασική υστατοστιγμίτιδα) , οι μαθητές πρέπει -υποτίθεται- να γράψουν τη δική τους γνώμη, στο σχολείο  -υποτίθεται- και πάει λέγοντας.

Ανορθόγραφε!

Ιδέα μου είναι ή ο Βαγγέλης Πλάκας (δημοσιογράφος της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ) κάνει πλάκα με τον τίτλο του σημερινού άρθρου του;

Ανανέωση (3:36 μ.μ.): Το λινκ που δίνω πιο πάνω οδηγούσε σε άρθρο του Βαγγέλη Πλάκα στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ το οποίο είχε τίτλο «Το παζλ των γαλάζιων λιστών» και αναφερόταν στη συγκρότηση των ψηφοδελτίων τη ΝΔ. Επειδή μάλλον ο τίτλος αυτός δημιουργεί προφανείς συνειρμούς, το συγκεκριμένο άρθρο με αυτόν τον τον τίτλο και στο λινκ που δίνω έχει αφαιρεθεί από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας. Το μόνο που κατόρθωσα να διασώσω για του λόγο το αληθές είναι η αναζήτηση στο google που δείχνει ότι όντως υπήρξε αυτός ο τίτλος:

-γαλάζιων λιστών- - Αναζήτηση Google_1252240538755

Παρεξηγήσεις 3

Από το πρωί είχε σκάσει με τους ηλίθιους που την έπρηζαν στο γραφείο. Πώς γινόταν κάθε φορά και έφταιγε αυτή για όλα; Είχε προσληφθεί ως γραμματέας και της ανέθεταν ευθύνες αντιπροέδρου. Και τι έπαιρνε; Τον βασικό και καμιά υπερωρία. Το μόνο που σκεφτόταν τώρα ήταν το σπανακόρυζο που θα έφτιαχνε μόλις εφτανε στο σπίτι. Το λάτρευε από μικρή και ήταν το πρώτο φαγητό που είχε μάθει να φτιάχνει. Είχε αγοράσει κάτι φρεσκότατα σπανάκια από το μανάβη χτες και την περίμεναν στο ψυγείο.

Όταν έφτασε σπίτι, πήγε κατευθείαν στο ψυγείο για τα σπανάκια. Περίεργο… Δεν τα έβρισκε πουθενά. Ούτε στο πάνω ράφι ούτε στο κάτω ούτε στο συρτάρι με τα λαχανικά.

«Μαρία!» φώναξε την ωμοφάγο συγκάτοικό της. «Είχα κάτι σπανάκια στο ψυγείο. Μήπως ξέρεις τι έγιναν;»

Μετά από κάποια εύγλωττα δευτερόλεπτα σιωπής, το σγουρό κεφάλι της Μαρίας πρόβαλλε από την πόρτα του δωματίου της με ένοχο ύφος: «Τα έκανα σαλάτα…»

Παρεξηγήσεις 2

Σε ένα σαλούν της Άγριας Φύσης δυο-τρεις παρέες ζαρζαβατικών σκότωναν το βράδυ τους παίζοντας -τι άλλο;- ξερή. Στο πιάνο ένα θλιμμένο κρεμμύδι σκάλιζε βαριεστημένα έναν ξεχασμένο σκοπό. Δίπλα του μια ώριμη ντομάτα τραγουδούσε αναπολώντας εποχές που ήταν ακόμα άγουρος καρπός. Ο μπάρμαν, μια πατάτα γεμάτη κονδυλώματα, σκούπιζε ποτήρια με μια άπλυτη πετσέτα. Κάθε τόσο έριχνε ένα ανήσυχο βλέμμα προς τα δύο φύλλα της πόρτας που τα συγκρατούσαν κάτι ξεχαρβαλωμένοι μεντεσέδες. Ο σερίφης, ο Τζο ο Κολοκύθας, δεν είχε επιστρέψει ακόμα. Είχε φύγει από νωρίς το απόγευμα με το βοηθό του, το Δειλό Αγγουράκι, για να αντιμετωπίσει τη συμμορία του Σκληρού Πεπονιού. Το Σκληρό Πεπόνι με το πρωτοπαλίκαρό του, τον Νταν Μελιτζάνα και μερικά ακόμα φρέσκα λαχανικά τρομοκρατούσαν την περιοχή για μήνες και το πρωί της ίδιας μέρας είχαν ληστέψει την Τράπεζα Νερού της πόλης παίρνοντας όλα της τα αποθέματα.

Ξαφνικά, στο σαλούν όρμησε το Αγγουράκι και φώναξε: «Όλα τέλειωσαν! Πάει ο Τζο!» και έπεσε ξέπνοο σε μια καρέκλα. Όλοι στράφηκαν προς το μέρος του, αλλά μόνο ο μπάρμαν τόλμησε να τον ρωτήσει: «Τον καθάρισε το Σκληρό Πεπόνι ή ο Νταν ο Μελιτζάνας; Ή μήπως ήταν κάποια από τα τσιράκια του, τα πικροράδικα;»

Το Αγγουράκι σήκωσε τα μάτια, τον κοίταξε και κούνησε το κεφάλι: «Όχι,» ψιθύρισε. «Τον έφαγε λάχανο…»