Τα βάθη στο φως

Βρίσκεις το βιβλίο της σε μια από τις όλο και πιο σπάνιες πια επισκέψεις σου στα αγαπημένα σου παλαιοβιβλιοπωλεία· σπάνιες, γιατί τα αδιάβαστα στα ράφια σου πληθαίνουν σαν τις άσπρες τρίχες στα μαλλιά σου. Αργά αλλά σταθερά.

Με δυο-τρεις τύψεις που άργησες πολύ, που αθέτησες για καιρό ασυγχώρητο μια ρητή και άρρητη υπόσχεση, το παίρνεις στα χέρια σου και βλέπεις ξανά το άλλο όνομά της, αυτό με το οποίο την έμαθες όταν ερωτεύτηκες τη γραφή της. Ένα τριαντάφυλλο στα χέρια του Κανένα, του ομηρικού θεομπαίχτη, με όλο το άρωμα και τα αγκάθια του άθικτα.

Στο αυτί του βιβλίου η φωτογραφία της -ελαφρώς φλου και σέπια, μα κι εδώ συγκλονιστικά όμορφη- κι ένα μικρό, ημιτελές όπως όλα, βιογραφικό -α, και μερικές βιβλιοκριτικές, που τις αφήνεις για μετά, όπως πάντα. Ξανακοιτάς τη φωτογραφία της και σου έρχεται ένα στίχος του Καββαδία από το ποίημα για εκείνη που κοιτάζοντας τα μάκρη αδιαφορούσε. Σύμπτωση: σε μια από τις αφηγήσεις του βιβλίου ανακαλύπτεις τη σχέση της με τον Καββαδία. Σύμπτωση;

Ξεκινάς να το διαβάζεις λίγο-λίγο, δύο-τρία κείμενα τη φορά, με αυτόν τον φόβο που έχεις πάντα όταν διαβάζεις κάτι από δικό σου άνθρωπο, με τον φόβο μήπως δεν σου αρέσει αρκετά, με τον φόβο μήπως ξεπέρασες τη γραφή της ή μήπως η γραφή της σε ξεπερνάει πια. Μάταιοι φόβοι· την βρίσκεις πάλι όλη εδώ, σελίδα-σελίδα, λέξη-λέξη, σαν κυριακάτικο απόγευμα του ’80, σαν ανάμνηση από στιγμές στο εξωτερικό, σαν γυναίκα, μητέρα, εγώ.

Βουτάς σε κάθε παράγραφο και όταν αναδύεσαι σκέφτεσαι: «Εδώ είμαστε» και ταυτόχρονα: «Πώς βρέθηκα εδώ;». Γελάς, χαμογελάς, θυμώνεις, βουρκώνεις, κουνάς το κεφάλι πάνω-κάτω μπροστά στην απρόσμενη οικειότητα -μα πώς γίνεται να έχουμε τόσο κοινές εμπειρίες κι αναμνήσεις;- και έπειτα το κουνάς δεξιά-αριστερά γιατί είναι φορές που δεν θες να πιστέψεις πως όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν.

Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης -ή μπλόγκερ ή αναγνώστης- σκέφτεσαι· το ριζικό σου, ενός ανθρώπου που ξανοίχτηκε στις θάλασσες των λέξεων με μόνη πυξίδα κι οδηγό κείμενα και βιβλία. Πάντα σ’ αυτά ήθελες να φτάσεις, πάντα ήθελες να γράψεις σαν κι αυτά. Σαν κι αυτό.

16 για το ’14

Κάτι στατιστικά του μπλογκ μου ετοίμασαν λέει οι μαϊμούδες του WordPress.com και είπα να τα μοιραστώ μαζί σας μπας και πάρω κάνα hit παραπάνω 😛

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 11,000 times in 2014. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 4 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Feet of Clay (Discworld, Book 19), Terry Pratchett

More about Feet of Clay

(κλικ στο εξώφυλλο)

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.
Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει.
Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

Αλλάξτε τις Ινδίες με τον Δισκόκοσμο, την πόλη της Καλκούτας με την Ankh-Morpork και τον άνθρωπο με ένα γκόλεμ, και έχετε το βασικό θέμα των Πήλινων Ποδιών.

Ανησυχία για την [εν θερμώ] Νομοθετική Ρύθμιση των Blogs

Με επιφυλάξεις για το κατά πόσον η συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση προωθείται «εν θερμώ» προσυπογράφω το παρακάτω κείμενο:

«Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

  • Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.

  • Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

  • Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.

  • Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.

  • Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).

Περισσότερες πληροφορίες

  • Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)

  • Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)

Το digitalrights.gr αποτελεί κόμβο πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Μεταξύ άλλων, τα αντικείμενα δράσης περιλαμβάνουν ιδιωτικό απόρρητο (privacy), ανοικτά πρότυπα (open standards), πατέντες λογισμικού, πνευματικά δικαιώματα ψηφιακού περιεχομένου, και ελεύθερο λογισμικό.

Οι υπογραφές εδώ»

Το Παιχνίδι των Φράσεων και των Παραφράσεων

Παίρνω την πάσα από τον Άμμο σε αυτό το μπλογκοπαίχνιδο που ξεκίνησε ο Ανήσυχος. Αν κατάλαβα καλά, οι κανονισμοί του ορίζουν ότι παραλαμβάνεις από κάποιον δύο φράσεις, η μια ενός διάσημου και η άλλη ενός άσημου προσώπου, τις σχολιάζεις, και έπειτα παραθέτεις και σχολιάζεις άλλες δύο φράσεις διάσημου-άσημου που επιλέγεις ο ίδιος. Αυτές τις δύο φράσεις ζητάς να τις σχολιάσουν και άλλοι πέντε μπλόγκερ.

Πρώτα οι φράσεις που παρέλαβα:

1α «Το σεξ δεν είναι ροντέο, για να καλπάζω μόνη μου» (της γνωστής επικοινωνιολόγου και ηθοποιού Μαρίας Θανασσούλια)

Η φράση από την πρώτη κιόλας στιγμή μας κερδίζει με την πηγαία θυμοσοφία της που συμπλέκεται με μια εκ βαθέων εξομολόγηση. Μετά την πρώτη όμως εντύπωση προκύπτουν ορισμένα καυτά ζητήματα. Πρώτα-πρώτα, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι στο ροντέο δεν έχουμε καλπασμό, αλλά έναν αναβάτη που προσπαθεί να κρατηθεί απεγνωσμένα για όσο περισσότερο μπορεί στη σέλα ενός αγριεμένου αλόγου (ή ταύρου) -θα έγραφα «ερεθισμένου», αλλά θα πήγαινε αλλού το μυαλό σας. Άρα, αν αντικαταστήσουμε τον αναβάτη με τη Μαρία και το άλογο με τον ερωτικό της παρτενέρ, τότε θα διαπιστώσουμε ότι αυτός που «κοπιάζει» είναι ο από κάτω, ενώ η Μαρία προσπαθεί να κάνει ότι μπορεί για να κρατηθεί επάνω στον ασυγκράτητο εραστή της. Βέβαια, για να δώσουμε και κάποιο δίκιο στη φράση, ίσως εδώ έχουμε μια αναφορά στην ανταγωνιστική σχέση ανάμεσα στον αναβάτη του ροντέο και στο άλογο που προσπαθεί με κάθε τρόπο στην κυριολεξία να τον ξεφορτωθεί, πράγμα που στην ερωτική ζωή της Μαρίας θα αντιστοιχούσε σε έναν εραστή που θέλει να τελειώνει όσο πιο γρήγορα μπορεί με τη Μαρία που βρίσκεται επάνω του. Ίσως πάλι το κλειδί στη φράση να είναι εκείνο το «μόνη μου» στο τέλος και το ζητούμενο για τη Μαρία είναι να αποτελεί το σεξ ένα καλπασμός μαζί με κάποιον άλλο στα απέραντα λιβάδια της απόλαυσης. Κάτι ακόμα που με απασχολεί σε τούτη τη φράση είναι το γεγονός ότι αρνείται την επιθετικά φεμινιστική ερωτική στάση (η γυναίκα από πάνω για να έχει τον έλεγχο), την οποία μάλιστα την αντιλαμβάνεται ως κάτι δύσκολο, επίπονο και μοναχικό. Μια φράση που τελικά προσφέρεται για βαθυστόχαστες αναλύσεις του ρόλου των ερωτικών υποκειμένων και ταυτόχρονα παρέχει ένα πλήθος πληροφοριών για τη δαιδαλώδη προσωπικότητα της Μαρίας Θανασσούλια.

1β «Της κοντής ψωλής τα μαλλιά της φταίνε»

Για τη φράση αυτή θα παραθέσω τις απόψεις μου όπως τις εξέθεσα στον ίδιο τον Άμμο σε ένα τ[σιπουρ]έτ α τ[σιπουρ]έτ που είχαμε τις προάλλες εμπλουτισμένες με σχετικές σκέψεις που τριγυρνούσαν αδιαμόρφωτες στην κούτρα μου όλες αυτές τις μέρες: το ερμηνευτικό κλειδί της φράσης είναι η απάντηση στο ερώτημα «τίνος είναι τα μαλλιά;». Η πρώτη σκέψη είναι ότι πρόκειται για τα μαλλιά της ίδιας της ψωλής, τα οποία κατηγορούνται αδίκως απ’ αυτή ότι δεν της επιτρέπουν να φανερωθεί σε όλο της το μεγαλείο. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη εκδοχή: να κατηγορεί η ψωλή τα μαλλιά κάποιου θηλυκού προορισμού της, τα οποία δεν επιτρέπουν τη διείσδυση δήθεν λόγω μήκους και πυκνότητας. Βέβαια, μια τόσο κομπλεξική ψωλή το πιθανότερο είναι ότι θα εγκολπώνει και τις δύο εκδοχές αποσείοντας κάθε ευθύνη από την ίδια. Από αυτή την τόσο σοφή παροιμία πρέπει πάντως να προσέξουμε ιδαίτερα την εύστοχη προσωποποίηση, η οποία έρχεται προς επίρρωση των γυναικών που υποστηρίζουν ότι η ανδρική ψωλή διαθέτει δική της βούληση -ισχυρότερη συχνά από αυτή του κατόχου της.

Οι δικές μου φράσεις τώρα:

2α » Τα πολλαπλά θαυμαστικά είναι βέβαιο δείγμα ενός άρρωστου μυαλού» (Terry Pratchett)

Τα θαυμαστικά γενικώς τα αντιπαθώ, ιδιαίτερα όταν δεν χρησιμοποιούνται για να αποδώσουν κάποιο συναισθηματικό χρωματισμό που διαφορετικά θα χανόταν στο γραπτό λόγο, αλλά ουσιαστικά προσπαθούν να εκβιάσουν μια αντίδραση εκ μέρους του αναγνώστη. Τώρα σκεφτείτε έναν τύπο που δε χρησιμοποιεί ΕΝΑ -υπερβολικό λόγω της ίδιας του της φύσης- αλλά τρία-τέσσερα στη σειρά. Τι να φανταστούμε άραγε για αυτόν; Το λιγότερο ότι έχει διαταραγμένη προσωπικότητα και θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για μανιακός δολοφόνος ή για υστερική πεθερά. Αν τα θαυμαστικά είναι τα καρυκεύματα του γραπτού λόγου, τότε όποιος τα συσσωρεύει είναι σα να ρίχνει στα φαγητά αλάτι με τη σέσουλα και πιπέρι με τους κουβάδες. Ε, σίγουρα κάτι δεν θα πηγαίνει καλά με αυτόν τον τύπο!!!!!

2β «Τις προάλλες είχα δει στο λιμάνι ένα κότερο από δω μέχρι μεθαύριο!» (Βαγγέλης Νταταλίκας)

Αυτή τη φράση την άκουσα περίπου έξι χρόνια πριν από κάποιον συμφάνταρο και τη θυμάμαι πολύ συχνά. Τη θεωρώ εξαιρετικό δείγμα του πώς η σουρεαλιστική γλώσσα μπορεί να εκφράσει με ακρίβεια νοήματα του καθημερινού λόγου χωρίς να υπάρχει κανένα πρόβλημα κατανόησης. Εδώ έχουμε τη χρήση της χρονικής έκτασης για να δηλωθεί μια έκταση στο χώρο και αυτή η ευφάνταστη φράση μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για σκέψεις γύρω από τον χωροχρόνο, τη θεωρία της σχετικότητας, τη κβαντομηχανική και της κοινωνίας τη διαφορά που σε άλλους δίνει κοτεράκλες και σε άλλους ούτε μπρατσάκια…

Η σκυτάλη τώρα στους tanguera, Πάνο, freecat, nosyparker, Αταίριαστο για να σχολιάσετε τις 2α-2β και δύο δικές συνεισφορές.

Ανανέωση: Επειδή η nosyparker δε μπορεί αυτή τη στιγμή, τη σκυτάλη της την παραλαμβάνει η coolplatanos

—————-
Now playing: Γιώργος Νταλάρας – Αυγερινό παράπονο
via FoxyTunes

Τίτλος: Μέσα στη Νύχτα

Ο τίτλος του blog οφείλεται κυρίως σε δύο στίχους από δύο τελείως διαφορετικά τραγούδια (για την ακρίβεια το ένα είναι μελοποιημένο ποίημα), αλλά και σε σκέψεις μου για την ίδια τη νύχτα. Τα τραγούδια είναι το «Δρόμοι Παλιοί», ένα ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, και το «Μέσα στη Νύχτα των άλλων» από τις Τρύπες. Στο πρώτο ο στίχος που μας ενδιαφέρει είναι το «Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανέναν/κι ούτε κανένας με γνώριζε» και για μένα αντιπροσωπεύει μια από τις καλύτερες μεταφορές για την πορεία του κάθε ανθρώπου μέσα στη ζωή (μια πορεία ενός αγνώστου εν μέσω αγνώστων μέσα σε έναν σκοτεινό δρόμο χωρίς ούτε ένα φως να μας καθοδηγεί στο μέλλον ή να φωτίζει το παρελθόν μας), ενώ στο δεύτερο είναι το «Τι γυρεύουμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων;», που πάντα αναβοσβήνει σαν απορία στο μυαλό μου κάθε φορά που βγαίνω νυχτερινή έξοδο είτε στη μικρή μου κωμόπολη είτε σε τουριστικά μέρη είτε σε πολυσύχναστες πιάτσες στις πόλεις και νιώθω να μη χωράω μέσα σ’ αυτον τον κόσμο που (καμώνεται πως) διασκεδάζει. Όμως, το «Μέσα στη Νύχτα» έχει να κάνει και με το ότι μέσα μου η νύχτα πάντα συνδυάζεται με τη δημιουργικότητα, την ομορφιά, τον διάλογο μου με τον κόσμο και με τον εαυτό μου. Εξάλλου, τα περισσότερα από τα κείμενά μου έχουν γραφτεί νυχτερινές ή πρώτες πρωινές ώρες και συχνά τα νιώθω σαν παράθυρα μέσα στη δική μου, προσωπική μου νύχτα. Πάντως, ας μην θεωρηθεί ο τίτλος ως μια εξωτερίκευση καταθλιπτικών και πεισιθανάτιων τάσεων… Για μένα η νύχτα είναι κάτι γόνιμο και δημιουργικό κι ας είμαι μέσα της…

Στο κάτω-κάτω, κάθε νύχτα γεννά ένα πρωί…