Με τον Τρόπο του Χιλιάνου

Κι αν ο Παράδεισος σε σένα παίρνει σάρκα

κι οστά στα μάτια σου που είναι ουρανοί

η κρύα Κόλαση ξανάρχεται εμπρός μου

σαν μου στερείς την όψη σου και τη φωνή.


Κι αν άγγελοι λευκοί στα χείλη σου φωλιάζουν

που υμνούν της ομορφιάς το μαύρο φως

Δαίμονες γίνονται οι λέξεις και μ’ αρπάζουν

όταν το “όχι” ή το “δεν” και πάλι μου το πεις.


Κι αν το άπειρο στα δάχτυλά σου κλείνεις,

κι αν δεν αφήνεις τη ζωή να σε χαρεί,

κι αν την αγάπη “ανάγκη” την προφέρεις,


στο τώρα μάθε την καρδιά σου να αφήνεις,

άσε το θάνατο τους άλλους να τρυγεί,

και την ανάγκη σου γι’ αγάπη να την ξέρεις.

Advertisements

Δεν σ’ Αγαπώ…

Soneto XVII (Sonnet 17), Pablo Neruda

Δεν σ’ αγαπώ σαν να ‘σουν θαλασσόροδο ή τοπάζι,

καν σαΐτα από γαρούφαλλα που τη φωτιά θεριεύει:

σ’ αγαπώ όπως κάποια πράγματα σκοτεινά αγαπιούνται,

μυστικά, στης σκιάς και της ψυχής τ’ ανάμεσο.

Σ’ αγαπώ όπως το φυτό που δεν ανθεί, μα κλείνει

μέσα του κρυφό το φως των λουλουδιών του.

Και, χάρη στην αγάπη σου, ζει στα σκοτάδια του κορμιού μου

μια πνιχτή ευωδιά που βγήκε από τη γης.

Σ’ αγαπώ χωρίς να ξέρω πώς, πότε ή από πού,

σ’ αγαπώ δια μιας, δίχως προβλήματα ή περηφάνια:

έτσι σ’ αγαπώ γιατί δεν ξέρω ν’ αγαπώ με άλλον τρόπο,

παρά μ’ ετούτον που δεν έχει “εγώ” μήτε “εσύ”,

τόσο σιμά που το χέρι σου στο στήθος μου είναι δικό μου,

τόσο σιμά που τα μάτια σου βαραίνουν σαν αποκοιμιέμαι εγώ.

(Προσωπική μεταφραστική απόπειρα με τη βοήθεια του πρωτότυπου και μιας αγγλικής μετάφρασης)