Μέσα στη Νύχτα

Να δεχτούμε κύριε Ασβεστά ότι οι 64 νεκροί μπορούν να θεωρηθούν ένδειξη ότι “θερίζει η γρίπη στην Ουκρανία“, αλλά έχετε κάτι προσωπικό με τους Ουκρανούς και θεωρείτε ότι “οι νεκροί από τη γρίπη των χοίρων και από οξείες επιπλοκές του αναπνευστικού που συνδέονται με τη νόσο, έφτασαν αισίως [!!!]  τους 64″;

Θέλω να πιστεύω ότι, παρότι φιλόλογος, δεν είμαι σχολαστικός. Πριν λίγο όμως διάβασα στην ηλεκτρονική έκδοση της Ελευθεροτυπίας ένα κείμενο του Αλέξη Σπυρόπουλου για το κλίμα στην Εθνική Ελλάδας μετά τον αγώνα του Σαββάτου και δεν άντεξα! Ορίστε πώς ξεκινά το ρεπορτάζ:

Ο Οτο Ρεχάγκελ αντιλαμβάνεται ότι η όλη φάση στην Εθνική αφέθηκε να έχει φτάσει στο όριο του μη-παρέκει και χρησιμοποιεί αυτές τις ώρες στην προσπάθεια να ξαναφτιαχτεί ένα κάποιο κλίμα διάθεσης, θετικής ενέργειας, στον κόλπο της ομάδας.

Να δεχτούμε, καλέ μου Αλέξη, την “όλη φάση”  ως  “ύφος”, το “όριο του μη-παρέκει” ως απλό πλεονασμό, το “χρησιμοποιεί αυτές τις ώρες στην προσπάθεια να” ως αγγλισμό (λέμε τώρα!), να δεχτούμε ακόμα και το “ένα κάποιο”, αλλά όταν διαβάζουμε αυτόν τον “κόλπο της ομάδας”  σχεδόν κόλπος μας έρχεται! Το να φτιάξεις κλίμα διάθεσης, θετικής ενέργειας στους κόλπους μιας ομάδας μοιάζει να είναι βασική αποστολή ενός προπονητή, αλλά το να κάνεις το ίδιο στον κόλπο της παραπέμπει τελείως αλλού…

Το κακό είναι ότι ο Σπυρόπουλος θεωρείται από τους κορυφαίους Έλληνες αθλητικογράφους…

Ο ΑΝemos, προτείνοντας σε μια σχετικά πρόσφατη ανάρτησή του την απεμπλοκή του Συνασπισμού από τον ΣΥΡΙΖΑ, δήλωνε ότι επρόκειτο για το πιο δύσκολο κείμενό του στα χρόνια που διατηρεί ιστολόγιο. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για το παρόν κείμενο. Ελπίζω μόνο να μη χρειαστεί να ακολουθήσει κάποιο δυσκολότερο πολύ σύντομα…

Από την ώρα που έχω πληροφορηθεί την ισχυρή πιθανότητα να βρεθεί ο Διονύσης Σαββόπουλος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα. Ένας από τους πρώτους που κατάλαβε την απάτη που λεγόταν Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, ο άνθρωπος που αρνήθηκε πάμπολλες φορές ανάλογες προτάσεις, που στεκόταν κριτικά λίγο ή πολύ, ακόμα και μέχρι πρόσφατα, απέναντι στην εξουσία, συζητά, λένε, την πλήρη μετατροπή του σε αυτά που χτυπούσε αλύπητα με τα τραγούδια του…

Δεν έχω αυταπάτες. Ο Σαββόπουλος είναι εδώ και καιρό κομμάτι του συστήματος. Θέλω όμως να εξακολουθήσω να πιστεύω ότι παραμένει τέτοιο με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Άλλο είναι να είσαι φίλος, ακόμα και κολλητός, του ΓΑΠ, κι αλλιώς να ξεφτιλίζεσαι έτσι. Τι έχει να κερδίσει στα 65 του με μια θέση στο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ; Ποια ματαιοδοξία μπορεί να τον ωθήσει τόσο μακριά από απόψεις που έχει εκφράσει τόσο μέσα από το έργο του όσο και με τον δημόσιο λόγο του;  Τι δουλειά έχεις Διονύση εκεί μέσα;

Πέσαν πολλά κάστρα τα τελευταία χρόνια… Εύχομαι αυτό να σταθεί όρθιο. Όχι επειδή κάτι τέτοιο θα άλλαζε πραγματικά την κατάσταση, αλλά γιατί το έχουμε ανάγκη έστω και σε συμβολικό επίπεδο…

Ανανέωση (21/09/09): «Ακούω αυτές τις μέρες ότι πάω για Βουλευτής Επικρατείας. Πρόκειται -σας βεβαιώ- για φήμη εντελώς ανυπόστατη. Ουδείς μου ζήτησε κάτι τέτοιο. Εξάλλου δεν θα μπορούσα να ανταποκριθώ – μολονότι θα ήταν τιμητικό για μένα – διότι έχω πολύ δουλειά μπροστά μου φέτος. Δράττομαι πάντως της ευκαιρίας να ευχηθώ στον Γιώργο Παπανδρέου καλή επιτυχία και αυτοδυναμία».

Με αυτή τη δήλωση ο Διονύσης Σαββόπουλος διέψευσε τις φήμες που αποτέλεσαν την αφορμή για αυτή την ανάρτηση και -έστω και σε συμβολικό επίπεδο- δεν καταβαραθρώθηκε -ακόμη- στην εκτίμησή μου. Το ζήτημα που γεννάται βέβαια είναι άλλο με βάση αυτές τις δηλώσεις: ή ο Σ. λέει την αλήθεια, οπότε κάποιοι έπαιξαν ένα περίεργο παιχνίδι με το όνομά του (όπως και με αυτό του Γαβρά) ή όντως του ζητήθηκε και αυτός δεν θέλησε να συμμετάσχει στο ψηφοδέλτιο, αλλά δεν το είπε για να μην εκθέσει τον ΓΑΠ δηλώνοντας ότι του αρνήθηκε.

“Η ποιότητα της δημοκρατίας αναδεικνύεται από την ελεύθερη έκφραση των απόψεων όλων των πολιτών και από την ενθάρρυνση της καλλιέργειας ενός πολιτισμού ανεκτικότητας. Η πολιτική ανεκτικότητα προϋποθέτει την ελευθερία της έκφρασης, τον ανοικτό διάλογο και το σεβασμό στη διαφορετικότητα των απόψεων. Εναπόκειται στους δημοκρατικούς θεσμούς, μεταξύ των οποίων κορυφαίος θεσμός είναι το Κοινοβούλιο, η άμβλυνση των εντάσεων που προκύπτουν από τις αντιθέσεις, η προσπάθεια για σύνθεση των διαφορετικών απόψεων και η διασφάλιση της ενεργούς συμμετοχής όλων των κοινωνικών ομάδων.”

Συμφωνα με σχετική εγκύκλιο του ΥΠΕΠΘ το παραπάνω θέμα πρέπει να δοθεί στους μαθητές της γ΄ γυμνασίου και β΄ λυκείου για να το σχολιάσουν και να καταγράψουν τις θέσεις και τις απόψεις τους (για να γράψουν δηλαδή μια παλιά, καλή έκθεση). Ε, ρε γλέντια!

Οι ορνιθολόγοι λένε ότι οι στρουθοκάμηλοι δεν βάζουν το κεφάλι τους στην άμμο όταν απειλούνται, αλλά το βάζουν στα πόδια (όχι το κεφάλι). Δεν συμβαίνει το ίδιο και με τους Έλληνες (μάλλον με κεφαλαία όλα τα γράμματα πρέπει να τους γράψω, θα καταλάβετε όμως σε ποιο είδος συμπολιτών μας αναφέρομαι).

Πριν λίγο τελείωσε ο πρώτος στη ιστορία αγώνας μπάσκετ ανάμεσα στην Ελλάδα και στη χώρα που δεν έχει όνομα. Κατά τη διάρκεια της μετάδοσής του από τη ΝΕΤ λοιπόν δεν έφτανε που εκφωνητής και σχολιαστής (Βαγγέλης Ιωάννου-Γιώργος Λημνιάτης) Σκόπια την ανέβαζαν, Σκοπιανούς τους κατέβαζαν, ήρθε κάποια στιγμή και το μαύρο τετραγωνάκι -που μετά έγινε άσπρο (τους φάνηκε αντιαισθητικό το μαύρο, μη πολιτικώς ορθό, δεν ξέρω)- για να κρύβει τα αρχικά MKD στην κάρτα με το σκορ που υπήρχε στην κάτω αριστερά γωνία της οθόνης, με βάση προφανώς τη λογική ότι ό,τι δεν φαίνεται δεν υπάρχει κιόλας.

Δεν ξέρω αν το γνωρίζουν οι υπερευαίσθητοι που αποφάσισαν αυτή τη γελοιωδέστατη κίνηση, αλλά  πλέον αυτά τα αρχικά χρησιμοποιούνται διεθνώς και μάλιστα χρησιμοποιήθηκαν και πέρσι στις μεταδόσεις των  Ολυμπιακών Αγώνων… Όπως φυσικά θα έπρεπε να γνωρίζει και ο, συμπαθής κατά τα άλλα, Ελληνάρας εκφωνητής ότι για τη χώρα που αποκαλούσε “Σκόπια” η Ελλάδα έχει αποδεχθεί το -προσωρινό έστω- όνομα FYROM.

ΥΓ.1 Η τεράστια σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας στην κερκίδα και οι δεκάδες μικρότερες με το ίδιο σύμβολο είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους συντρόφους τάσσονται στο πλευρό των γειτόνων αγνοώντας τον εθνικισμό τους μόνο και μόνο γιατί συγκρούεται με τον ντόπιο εθνικισμό. Σκεφτείτε μονάχα τι θα έλεγαν οι ίδιοι αν σε αγώνα με την Τουρκία υπήρχε -εξίσου βλακωδώς- αντίστοιχου μεγέθους πανό με την Αγία Σοφία…

ΥΓ.2 Το πανό Hell…Ass δεν με πείραξε, γιατί καταλαβαίνω ότι οι άνθρωποι αυτοί θεωρούν την Ελλάδα (και δικαίως ως ένα βαθμό) ως τον “κακό” της ιστορίας…

Ιδέα μου είναι ή ο Βαγγέλης Πλάκας (δημοσιογράφος της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ) κάνει πλάκα με τον τίτλο του σημερινού άρθρου του;

Ανανέωση (3:36 μ.μ.): Το λινκ που δίνω πιο πάνω οδηγούσε σε άρθρο του Βαγγέλη Πλάκα στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ το οποίο είχε τίτλο “Το παζλ των γαλάζιων λιστών” και αναφερόταν στη συγκρότηση των ψηφοδελτίων τη ΝΔ. Επειδή μάλλον ο τίτλος αυτός δημιουργεί προφανείς συνειρμούς, το συγκεκριμένο άρθρο με αυτόν τον τον τίτλο και στο λινκ που δίνω έχει αφαιρεθεί από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας. Το μόνο που κατόρθωσα να διασώσω για του λόγο το αληθές είναι η αναζήτηση στο google που δείχνει ότι όντως υπήρξε αυτός ο τίτλος:

[Πάνω σε μια ιδέα που μου έδωσε αυτό το κείμενο]

Όλοι οι άνθρωποι καθώς μεγαλώνουν αλλάζουν το “θέλω” τους κάθε τόσο διότι οι επιθυμίες στο ζωικό αυτό είδος δεν ωριμάζουν μαζί με το υπόλοιπο σώμα αλλά δημιουργούνται πάντοτε καινούργιες κάθε φορά. Το καινούργιο “θέλω” δημιουργείται κάτω από το υπάρχον και μόλις δημιουργηθεί,  οι άνθρωποι εκδύουν το παλιό τους “θέλω”. Όταν λέμε ότι ένας άνθρωπος αλλάζει το “θέλω” του, στην πραγματικότητα αυτό που αλλάζει είναι η εξωτερική στοιβάδα επιθυμίας, η λεπτή μεμβράνη από όνειρα.

Η περιστασιακή αλλαγή του “θέλω” στους ανθρώπους, οφείλεται στην βιολογική του ανάπτυξη αλλά και σε άλλους παράγοντες που έχουν να κάνουν με τις ψυχικές αλλαγές, την ηλικία, τον κύκλο αναπαραγωγής και την κατάσταση της υγείας του. Οι άνθρωποι που έχουν κάποιες πληγές εκδύουν συχνότερα το “θέλω” τους. Τα μωρά και οι νεαροί σε ηλικία άνθρωποι κάνουν αλλαγές του “θέλω” τους πολύ συχνότερα απ’ ό,τι οι ενήλικοι καθώς βρίσκονται στη φάση ανάπτυξης. Μέχρι τα είκοσι χρόνια και αναλόγως του περιβάλλοντός τους, ένας άνθρωπος μπορεί να πραγματοποιήσει 12 με 15 εκδύσεις -όταν είναι δεδομένο πως τροφοδοτείται κανονικά με ερεθίσματα σε κάθε φάση της ζωής του. Αν ένα ςάνθρωπος καθώς αναπτύσσεται δεν λαμβάνει την κατάλληλη ποσότητα ερεθισμάτων και στα κατάλληλα διαστήματα θα πάσχει από χρόνια έλλειψη επιθυμιών.

Η αλλαγή του “θέλω” στους ανθρώπους σηματοδοτείται από 3 διαφορετικές φάσεις. Κατά την πρώτη φάση, το καινούργιο “θέλω” δημιουργείται κάτω από το παλιό και ενδιάμεσα δημιουργείται μια λιπαντική περίοδος κατάθλιψης η οποία αποτρέπει το καινούργιο “θέλω” να κολλήσει με το παλιό και επίσης βοηθά σε μικρό βαθμό στην έκδυση του παλιού “θέλω”. Η ύπαρξη αυτού του υγρού είναι που επιφέρει αλλαγή στο χρώμα του “θέλω” στους ανθρώπους και το χρώμα εμφανίζεται πιο θαμπό και ασπριδερό, ενώ τα μάτια έχουν συνήθως μια μελαγχολική απόχρωση. Στους περισσότερους ανθρώπους που κατοικούν σε πόλεις, όπως οι Urbanis Thessaloniciensis για παράδειγμα, η εξωτερική στοιβάδα του “θέλω” -το “θέλω” που εκδύεται δηλαδή- είναι πολύ λεπτότερη και τις περισσότερες φορές τα μη έμπειρα μάτια μπορεί να δυσκολευτούν να καταλάβουν πότε ο άνθρωπος ετοιμάζεται για αλλαγή.

Να επισημάνω σε αυτό το σημείο πως καθ’ όλη τη διαδικασία της έκδυσης του “θέλω”, από τη στιγμή δηλαδή που θα δούμε πως ο άνθρωπος ετοιμάζεται για αλλαγή “θέλω”, δεν θα πρέπει να τον πλησιάζουμε, ούτε και να του προσφέρουμε νέα ερεθίσματα. Η οποιαδήποτε επαφή μπορεί να καταστρέψει το καινούργιο “θέλω” που δημιουργείται από κάτω και το ίδιο γίνεται με τα ερεθίσματα, λόγω του ότι το μυαλό αποσυντονίζεται όταν έχουμε υπερβολική εισροή τους. Από την πρώτη φάση έκδυσης ο άνθρωπος αναζητά κάποιο σημείο με περισσότερη αγάπη η οποία θα κρατά μαλακό το εξωτερικό -το προς έκδυση “θέλω”- και θα βοηθήσει τον άνθρωπο να πραγματοποιήσει ευκολότερα την έκδυση.

Σε αυτή την πρώτη φάση δημιουργίας του καινούργιου “θέλω” κάτω από το υπάρχον και λόγω της ύπαρξης του λιπαντικού υγρού, οι άνθρωποι δεν βλέπουν καλά. Γι’ αυτό λοιπόν αυτή την περίοδο οι άνθρωποι και για να μην αισθάνονται εκτεθειμένοι καταφεύγουν σε κρυψώνες και παραμένουν ακίνητοι μέχρι τη στιγμή της έκδυσης. Μέσα στις κρυψώνες η σχετική αγάπη είναι υψηλότερη από τον περιβάλλοντα χώρο και επίσης οι άνθρωποι νοιώθουν περισσότερο ασφαλείς. Εξ’ αιτίας της περιορισμένης ενόρασης, οι άνθρωποι γίνονται συνήθως πιο επιθετικοί αυτή την περίοδο και εάν νοιώσουν κοντά τους την παρουσία κάποιου πλάσματος μπορεί να αρχίσουν να χτυπούν σπασμωδικά αριστερά-δεξιά με ειρωνικά σχόλια ή/και να συρίζουν σαρκασμούς για να προειδοποιήσουν πως δεν θέλουν να ενοχληθούν.

Στη δεύτερη φάση έκδυσης -προς το τέλος της όλης διαδικασίας- ο άνθρωπος αποκτά και πάλι τα κανονικά του χρώματα. Αυτό συμβαίνει διότι το καινούργιο “θέλω” έχει πλέον δημιουργηθεί από κάτω.

Στην τρίτη και τελευταία φάση και αφού έχει περάσει περίπου μια εβδομάδα μετά τη δεύτερη φάση, ο άνθρωπος κάνει βόλτες στην πόλη και ψάχνει σκληρές επιφάνειες στις οποίες θα τρίψει το στόμα του για να σκίσει το παλιό “θέλω”.

Στη συνέχεια θα τρίψει το κεφάλι του και ολόκληρο το σώμα και το “θέλω” θα διπλώνεται και καθώς ο άνθρωπος κινείται αυτό θα μαζεύεται προς την σκιά του. Οι άνθρωποι, σε αντίθεση με τις σαύρες, εκδύουν το “θέλω” τους ολόκληρο σε ένα κομμάτι.

Αμέσως μετά την 3η και τελευταία φάση κατά τη διαδικασία έκδυσης, οι άνθρωποι πεινάνε από τη νέα μεγάλη επιθυμία. Ταΐστε τους με την ανάλογη ποσότητα του κατάλληλου ερεθίσματος για το κάθε φύλο και την κάθε ηλικία.

Έπειτα από κάποια μεγάλη απογοήτευση, οι άνθρωποι μπορεί να κάνουν και δεύτερη έκδυση “θέλω” σε προσπάθεια σύντομης επούλωσης της πληγής. Το θηλυκό τα καταφέρνει πολύ καλύτερα σε αυτό από το αρσενικό.

Εάν καθ’ όλη αυτή την περίοδο από την πρώτη φάση και μετά, ο άνθρωπος δεν είχε πρόσβαση σε σημεία με αυξημένη αγάπη ή το περιβάλλον ήταν πολύ εχθρικό, μπορεί να υπάρξουν προβλήματα στην έκδυση του “θέλω” και κάποια κομμάτια από το προς έκδυση “θέλω” να μείνουν κολλημένα επάνω του, στην περιοχή του κεφαλιού, στα μάτια, στην καρδιά, ακόμη και σε άλλα σημεία του σώματος. Αυτά τα κομμάτια δεν πρέπει να μένουν πάνω του. Εάν πολλά τέτοια κομμάτια μένουν στον άνθρωπο και για μεγάλο διάστημα, τότε μπορεί να προκληθούν ψυχολογικά προβλήματα και εάν επί σειρά αλλαγών το “θέλω” έμεινε κολλημένο, τα προβλήματα αυτά θα είναι σοβαρότερα, οι στρώσεις εκδυμένου “θέλω” θα κολλήσουν με το καινούργιο “θέλω” και θα προκληθούν πληγές. Εάν το πρόβλημα παρατείνεται, τότε τα πράγματα μπορεί να γίνουν πολύ δύσκολα για το άτομο. Πολλές φορές μου έχουν τηλεφωνήσει για βοήθεια άνθρωποι που ζούσαν σε υπερβολικά εχθρικό περιβάλλον. Δεν είχαν πραγματοποιήσει επιτυχημένη αλλαγή για πάνω από 4 με 5 φορές με αποτέλεσμα το “θέλω” να είχε μαζέψει, είχε ζαρώσει και είχε γίνει ένα με το καινούργιο με αποτέλεσμα να είναι άτομα γεμάτα φόβο, ανασφάλεια, συγκρουόμενες επιθυμίες κοκ.

<<”ΟΚ λοιπόν, ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα, η αγαπημένη σου γεύση παγωτού και η αγαπημένη σου εποχή;”

“Το μπλε, η μόκκα και ο χειμώνας.”

“Ο χειμώνας. Σε κανέναν δεν αρέσει ο χειμώνας.”

“Νυχτώνει νωρίς τότε, αυτό μου αρέσει.”

“Γιατί;”

Γιατί αυτό σημαίνει ότι η μέρα έχει τελειώσει. Μου αρέσει να σβήνω τις μέρες στο ημερολόγιο -151 μέρες σβησμένες και τίποτα πραγματικά τρομερό δεν έχει συμβεί. 152 και ο κόσμος δεν έχει καταστραφεί. 153 και δεν έχω καταστρέψει κανέναν. 154 και κανείς δεν με μισεί αληθινά. Κάποιες φορές νιώθω ότι δεν θα νιώσω ποτέ ασφαλής μέχρι τη στιγμή που θα μπορώ να μετράω της τελευταίες μου μέρες στα δάχτυλα του ενός χεριού -3 μέρες να βγάλω ακόμα μέχρι τη στιγμή που δεν θα χρειάζεται να ανησυχώ πια για τη ζωή.

“Απλώς μου αρέσει η νύχτα.”>>

Gillian Flynn, Sharp Objects (Αιχμηρά Αντικείμενα), σελ. 144 (μτφρσ. Αντώνης Γαζάκης)

Εφτακόσιες χιλιάδες πράγματα είδα, ένα εκατομμύριο άκουσα, δισεκατομμύρια έζησα αυτές τις δέκα μέρες του ταξιδιού μου στην Αβινιόν, αλλά στο μυαλό μου έχει σκαλώσει μια σκηνή, τόσο μικρή που αν ήταν αντικείμενο θα ήταν πούπουλο ή πετραδάκι.

Ο ήλιος ήθελε κάνα δίωρο ακόμα για να δύσει, αλλά τα μεσαιωνικά σοκάκια της πόλης τον είχαν κρύψει ήδη, αφήνοντας μονάχα να διαχέεται αυτό το κίτρινο φως που σίγουρα κάποτε έκανε μεγάλη εντύπωση πάνω στις πανοπλίες των ιπποτών. Στρίψαμε από μια πύλη και πρώτα τους ακούσαμε. Δυο υπέροχες φωνές να τραγουδάνε εκεί, στην καρδιά της Δύσης, μια μελωδία σχεδόν δικιά μας.

Κάναμε δυο βήματα ακόμα, συντροφεύοντας τις φωνές τους με τις δικές μας και τους είδαμε: δύο άγγελοι, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, πανέμορφοι στην τελειότητα της νιότης τους, συγκλονιστικοί στο κυμάτισμα των φωνών τους.

Καθίσαμε στο απέναντι κράσπεδο, δίπλα στο ετερόκλητο πλήθος που είχε μα(ζ-γ)ευτεί, και έφτασε να ανταλλάξουμε ένα βλέμμα με τον Δ. για να πούμε το “εδώ είμαστε”.

Δεν ήθελα να πω όμως ούτε για το φως ούτε για τα γαλλικά πλακόστρωτα ούτε για τα παιδιά που ακούσαμε εκείνο το απόγευμα. Μονάχα για κείνο το κορίτσι που έχω ξεχάσει κιόλας το πρόσωπό του θέλω να πω. Θέλω να πω μόνο για τα παιδικά της δάχτυλα, φαγωμένα από αγχωμένα χείλια, για τα σπασμένα της αγγλικά, για την ερώτηση που μου έκανε δειλά μετά από λίγα λεπτά που καθόμασταν πλάι-πλάι:

-Αυτό το τραγούδι που τραγουδούσατε πριν πώς λέγεται; Μπορείτε να μου το γράψετε στο κινητό;

-Ederlezi, καλή μου… Ederlezi…

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές της εφημερίδας “Έθνος”, το φθινόπωρο, τρομοκρατημένο από την επέλαση του θέρους, κήρυξε συναγερμό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της επικράτειάς του. Οι έμπειροι Νοέμβρηδές του, οπλισμένοι με αιματηρές βροχές, θα φυλάνε στις οργωμένες ραχούλες, έτοιμοι για παν ενδεχόμενο. Οι εθνικοί Οκτώβριοι θα βροντοφωνάξουν και πάλι ΟΧΙ στις επιβουλές του θερμομέτρου, ενώ οι νιούτσικοι Σεπτέμβρηδες με μια παλιά δερμάτινη τσάντα στο χέρι θα καραδοκούν για να την φέρουν στο κεφάλι του βαριεστημένου Αυγούστου.

Έχουν γνώση οι φύλακες.