Μετά συναισθηματισμού

Έβαλα στα πρωτάκια να περιγράψουν ένα αντικείμενο στο σπίτι τους. Ξεκίνησα να διαβάζω τα γραπτά τους καί έπεφτα διαρκώς σε τηλεοράσεις, playstation, λούτρινα κουκλάκια. Ώσπου διάβασα αυτό:

“Στο δωμάτιο των γονιών μου υπάρχει ένα πράγμα. Είναι ορθογώνιο και αρκετά μεγάλο. Έχει ζωγραφισμένους δύο ανθρώπους που περπατάνε μέσα στη βροχή. Είναι λίγο μελαγχολικό γιατί φαίνεται ότι είναι σκοτάδι και μόνο δεξιά και αριστερά υπάρχουν φώτα. Ο δρόμος δείχνει να μην έχει τέλος.”

Δεν πρόκειται να γράψω καμία περισπούδαστη ανάλυση για το καθαρό βλέμμα των παιδιών ούτε κανένα ψυχαναλυτικό κείμενο που θα αποπειράται να βγάλει συμπεράσματα για τη σχέση του μαθητή μου με τους γονιούς του. Όχι κύριε, όχι μ’ αυτούς. Απλώς μου άρεσε. Και μου άρεσε διπλά γιατί δεν είχε καμία πρόθεση να μου αρέσει. Τριπλά γιατί δεν είχε καμία πρόθεση να μου αρέσει όπως μου άρεσε.

Κάπως έτσι ο συναισθηματισμός μπορεί να γίνει σκέτος αισθητισμός.

Τέλη Ακυκλοφόρητα

Ο άλλος μάζευε τα κομμένα φιλιά και έφτιαξε στο τέλος μια ταινία μονάχα με αυτά. Μου είχε κάνει πολύ εντύπωση αυτή η σκηνή όταν την είδα για πρώτη φορά τη δεύτερη φορά που είδα το Σινεμά ο Παράδεισος. Την πρώτη το είχα δει όταν μας πήγαν με το σχολείο στο σινεμά της γενέτειράς μου που είχε εξελιχθεί πια σε τσοντάδικο. Σε εκείνη την προβολή τα κομμένα φιλιά ξανακόπηκαν σε μια πράξη αυθεντικής τραγικής ειρωνείας: μόνο έτσι μπορούσε να κριθεί το θέαμα κατάλληλο για γυμνασιόπαιδα. Η δική μου η συλλογή όμως μονάχα από υπεραισιόδοξους θα μπορούσε να λογοκριθεί, αφού κατά νου δεν έχω μια αλληλουχία από φιλιά, αλλά από τέλη, τελικές σκηνές, ακροτελεύτειες ατάκες, από αυτές που βλέπουμε λίγο πριν μαυρίσει οριστικά η οθόνη. Ένα παιδί με τα χέρια στις τσέπες κοντού παντελονιού να κλωτσά μια πέτρα, διπλωμένα δάχτυλα πάνω σε στήθος γυναικείο, μια κατσαρίδα μόνη στη γη (ω-ω-ω μόνη στη γη), δρυοκολάπτες να σχίζουν τη σιωπή με το ράμφος τους. Μια πόλη να σε χαιρετά την ώρα που απομακρύνεσαι, γέλια, γέλια πολλά, που δεν ξέρεις από πού έρχονται, ένα ζευγάρι να αγκαλιάζεται σε θανάσιμο χορό, νύχτα, νύχτα χαρούμενη ή μέρα θλιμμένη. Να έρχονται τα τέλη το ένα μετά το άλλο και έτσι να ακυρώνουν το ένα την τελικότητα του άλλου, κάθε θάνατος μια μήτρα, κάθε σκαμμένος λάκκος μια γέννηση, κάθε κλισέ “κλείσε”, κάθε τέλος απλήρωτο. Και κάπου εκεί να μπαίνουν αριστοτελικές αντιλήψεις περί εντελέχειας και βουτιά από ψηλά σε μολυβένια θάλασσα κι αυτή η βουτιά να φέρνει τη θάλασσα μέσα μου και να με κρατά καθηλωμένο σε ένα κρεβάτι σε μια συσκευή σε ένα αέναο παρατεταμένο τέλος που αγωνιά να γίνει αρχή, αρχή μιας άλλης ιστορίας, που είναι ανίκανη να τελειώσει και να το ευχαριστηθεί. Κάπου εδώ ευχαριστείς τον ΠάνωΚ και πας για ύπνο.

Μια βόλτα στην ιστορία της Θεσσαλονίκης

  1. ξεκινάει από το άγαλμα Βενιζέλου μια ιστορική ξεναγηση στη Θεσσαλονίκη με αφορμή την έκδοση του ημερολογίου του @alterthess
    December 4, 2011 5:24:40 AM EST
  2. θα ακολουθήσει τις επόμενες ώρες σειρά τουιτ με τις στάσεις της περιήγησης μας στη Θεσσαλονίκη. Αργότερα και εκτενές ποστ στο thess.gr
    December 4, 2011 5:39:10 AM EST
  3. πρώτη στάση: Μπέη Χαμάμ( λουτρά Παράδεισος)
    December 4, 2011 5:44:25 AM EST
  4. 2η στάση: Παναγία Χαλκεων
    December 4, 2011 5:47:09 AM EST
  5. Αριστοτέλους, οι Μαγεμενες
    December 4, 2011 5:54:58 AM EST
  6. σπίτι Μανόλη Αναγνωστακη/ παρεκκλήσι Αγίου Νικολάου
    December 4, 2011 6:02:19 AM EST
  7. Αρχαία Αγορά (πλατεία δικαστηρίων)
    December 4, 2011 6:08:35 AM EST
  8. Εργατικό Κέντρο – Άγιος Δημήτριος
    December 4, 2011 6:25:30 AM EST
  9. οδός Αγίου Δημητρίου (οδός Μιτατ Πασά)
    December 4, 2011 6:35:57 AM EST
  10. Διοικητήριο (από τη ρωμαϊκή ήδη εποχή βρισκόταν εδώ το διοικητικό κέντρο της πολης)
    December 4, 2011 6:45:01 AM EST
  11. και στο κτίριο του Διοικητηριου οι δαιμονιοι Έλληνες κατασκεύασαν πανωσηκωμα!
    December 4, 2011 6:47:39 AM EST
  12. οδός Προξενων(λόγω της σφαγής τους το 1876)
    December 4, 2011 6:55:48 AM EST
  13. Εβραϊκή Συναγωγή των Μοναστηριωτων http://yfrog.com/mn57cej
    December 4, 2011 7:01:23 AM EST
  14. 4ο Γυμνάσιο/Λύκειο (εισβολή παρακρατικων Οννεδιτων στις καταλήψεις 90-91)
    December 4, 2011 7:15:04 AM EST
  15. Μπιτ Παζαρ (1926) -η σημερινή χρήση με ταβέρνες, μεζεδοπωλεια λίγο πριν το 2000
    December 4, 2011 7:22:42 AM EST
  16. Ξενώνας Προσφύγων, Φιλίππου-Σιατιστης(με τεράστια προβλήματα επιβίωσης αλλά αντέχει ακόμη χάρη στην αλληλεγγύη και σε μερικούς ήρωες)
    December 4, 2011 7:26:04 AM EST
  17. Σιατιστης-Ιουστινιανού, εβραϊκό γκέτο επί κατοχής
    December 4, 2011 7:27:22 AM EST
  18. Καραβαν-Σαραι (πρώην Δημαρχείο) -φιλοξένησε “ανταρτοπληκτους” στον εμφύλιο
    December 4, 2011 7:33:48 AM EST
  19. Χαμζα Μπέη Τζαμί( Αλκαζάρ)
    December 4, 2011 7:39:06 AM EST
  20. απέναντι από το Αλκαζάρ η γοβα του Καρυδα
    December 4, 2011 7:45:26 AM EST
  21. επί της Εγνατιας, πάντα η μεγαλύτερη οδική αρτηρια της πόλης με πολλά ονόματα
    December 4, 2011 7:54:36 AM EST
  22. περιοχή Κολόμβου, πηρε το όνομά της από τον Ίταλο μαγειρα Τζάκομο Κολόμπο που άνοιξε εδώ το ομώνυμο ξενοδοχείο(Βαλαωριτου-Λ.Σοφού)
    December 4, 2011 7:58:47 AM EST
  23. Οδός Φράγκων, Κρατικό Ωδείο, πρώην ΙΚΑ, πρώην έδρα Οθωμανικης Αυτοκρατορικης Τράπεζας(ανατινάχθηκε) ,πρώην οικία Αμποτ(1826)
    December 4, 2011 8:17:44 AM EST
  24. πολύ ενδιαφερουσα η ιστορία του Βουλγαρου βομβιστη που κατέληξε υπουργός Δικαιοσύνης και τελικά πέθανε σε ξερονησι της Αδριατικης
    December 4, 2011 8:24:42 AM EST
  25. καθολική εκκλησία Φράγκων & δίπλα το πρώην νοσοκομείο Άγιος Παύλος των Αδερφών του Ελεους που εδώ & δυο μήνες στεγάζει την κατάληψη επιβίωση
    December 4, 2011 8:29:17 AM EST
  26. Στοά Μαλακοπη -το ρολόι επάνω είναι σταματημενο στις 11:07, ωρα του σεισμού του 1978
    December 4, 2011 8:35:21 AM EST
  27. Συγγρού, οικία Αλλατινι (η πλουσιότερη εβραϊκή οικογένεια της πόλης), πριν μετακομισουν στην ομώνυμη περιοχή ανατολικά
    December 4, 2011 8:39:08 AM EST
  28. Άγιος Μήνας, εκκλησία του 5ου αιώνα, δεν έγινε ποτέ τζαμί, επιβίωσε από την πυρκαγιά, ο Επιταφιος βγαίνει στις 4 το απόγευμα
    December 4, 2011 8:44:55 AM EST
  29. οδός Βασιλέως Ηρακλείου, στοά Μοδιανο( άλλος πλούσιος Εβραίος) σήμερα ιδιοκτησια Τερκενλη, Φωκά, Δημοσίου
    December 4, 2011 8:49:40 AM EST
  30. Γιαχουντι Παζαρ Χαμάμ (το χαμάμ της εβραϊκής αγοράς) σήμερα τα Λουλουδαδικα
    December 4, 2011 8:51:55 AM EST
  31. Καπανι (αγορά Βλαλη) – 20 Αυγούστου 1932, η φασιστικη 3Ε δολοφονεί τον αριστερό εργάτη Χαριτωνα Στραμπουλιδη
    December 4, 2011 9:02:18 AM EST
  32. Μπεζεστενι, σκεπαστη αγορά που φιλοξενούσε τα “καλά” μαγαζιά
    December 4, 2011 9:05:12 AM EST
  33. οδός Βενιζέλου, οδός Βασιλέως Κωνσταντίνου εναλλάξ από το 1912 ως το 1949, ανάλογα με το ποιος ήταν στα πράγματα
    December 4, 2011 9:14:37 AM EST
  34. μια τόσο “πολιτική” περιήγηση στους δρόμους της Θεσσαλονίκης δεν θα μπορούσε παρά να καταλήξει στο σημείο της δολοφονίας του Λαμπράκη.
    December 4, 2011 9:19:13 AM EST
  35. Παρότι κάποιοι παραπονεθηκαν για το ότι η ξεναγηση κράτησε σχεδόν 4 ώρες, προσωπικά είμαι ενθουσιασμένος. Γιάννη Γκλαρνετατζη, τα σπας!
    December 4, 2011 9:31:25 AM EST

A year ago today

”   ‘Are you in pain, Frodo?’ said Gandalf quietly as he rode by Frodo’s side.

   ’Well, yes I am,’ said Frodo. ‘It is my shoulder. The wound aches, and the memory of darkness is heavy on me. It was a year ago today.’

   ’Alas! there are some wounds that cannot be wholly cured,’ said Gandalf.

   ’I fear it may be so with mine,’ said Frodo. ‘There is no real going back. Though I may come to the Shire, it will not seem the same; for I shall not be the same. I am wounded with knife, sting, and tooth, and a long burden. Where shall I find rest?’

   Gandalf did not answer.”

Ταμπέληδες, απατελώνες και κλάφτες

Πριν ένα μήνα περίπου έβαλα ένα προκλητικό μάλλον θέμα στους μαθητές μου. Ζήτησα από τους έφηβους της γ΄ γυμνασίου να γράψουν μια επιστολή διαμαρτυρίας προς έναν Γερμανό πολιτικό που υποτίθεται ότι είχε αποκαλέσει τους Έλληνες “λαό τεμπέληδων, απατεώνων και κλεφτών.” Ομολογώ ότι άλλα φοβόμουν ότι μπορεί να διάβαζα και άλλα τελικά με εξέπληξαν όταν πήρα στα χέρια μου τα γραπτά τους. Νόμιζα ότι θα είχα να αντιμετωπίσω κρούσματα εθνικής ανωτερότητας και περηφάνιας, αλλά ορίστε τι ψάρια έπιασα:

“Για το μέλλον κάθε χώρας ευθύνονται, όπως όλοι ξέρουμε, οι πολιτικοί. Γι’ αυτό αυτούς τους χαρακτηρισμούς να τους απευθύνεται στους πολιτικούς μας.”

“Εμείς οι Έλληνες προσπαθούμε να κάνουμε θυσίες για να μπορέσουμε να σας ξεπληρώσουμε.”

“Εμείς προσπαθούμε να σας δώσουμε τα χρήματα που σας χρωστάμε.”

“Οι αιτίες που έφεραν πολλούς Έλληνες να είναι τεμπέληδες, κλέφτες και απατεώνες είναι το κράτος, η εξουσία. Όπως γνωρίζετε, αυτόν τον καιρό η Ελλάδα βρίσκεται σε μια πάρα πολύ κρίσιμη κατάσταση.  Συνέχεια κόβουν μισθούς, απολύουν άτομα, κάνουν περικοπές, στέλνουν εισφορές σε σπίτια κ.α. ΄Ετσι οι Έλληνες μη μπορώντας να δώσουν όλα αυτά τα χρήματα, άρχισαν να ξεσπούν κλέβοντας και κακολογώντας τους πολιτικούς και κάνοντας διαδηλώσεις.”

“Κάποτε ένα μέρος του λαού μας ήταν έτσι, αλλά τώρα είμαι σίγουρος πως οι Έλληνες είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν για να βγουν από την κρίση.”

“Από την ιστορία που ξέρουμε για τη χώρα μας, δεν υπήρξαμε ποτέ κλέφτες, πόσω μάλλον απατεώνες!”

“Η αλήθεια είναι ότι οι πολιτικοί, ΠΑΣΟΚ, Κάπα Κάπα, Σύριζα, ΛΑΟΣ, είναι κλέφτες που κλέβουνε τα πάντα και φτιάχνουν βίλες, κότερα απ’ τα κλεμμένα που πήραν από το λαό. Αυτοί είναι οι κλέφτες και όχι ο ελληνικός λαός που πάει στο Σύνταγμα για να παραπονεθεί για αυτά που του κόβουνε. Όλα αυτά που είπατε  ισχύουν μόνο για τα κόμματα.”

“Εμείς οι Έλληνες δεν είμαστε όλοι τεμπέληδες -υπάρχουν κάποιοι που δεν είναι.”

“Το ότι μας αποκαλέσατε απατεώνες είναι μεγάλο λάθος, επειδή η Ελλάδα ό,τι χρηματικό ποσό έχει πάρει κάποια στιγμή θα το δώσει πίσω.”

Τα σχόλια δικά σας…

Δημοψύχισμα

Κατά βάθος ήταν τυχερός. Η κρίση γύρω του -οικονομική, κοινωνική, πολιτική, πες την όπως θες- συμβάδιζε με την κρίση στη ζωή του. Συμβάδιζε; Ούτε καν. Περιέγραφε, νοηματοδοτούσε, σχολίαζε. Ένιωθε ότι η κρίση βρισκόταν εκεί, όχι εξαιτίας όλων αυτών των περίπλοκων αιτίων που περισπούδαστοι οικονομολόγοι παρέθεταν μαζί με λίγο δωδεκάχρονο ουίσκι στα χνώτα τους μέσα από δέκτες πάσης φύσεως, αλλά επειδή κάτι -ή κάποιος- έπρεπε να μιλήσει εξ ονόματός του. Όπως τα πουλιά υπάρχουν στον ορίζοντα επειδή θέλουμε τόσο να πετάξουμε.

Όλα ξεκίνησαν δυο χρόνια πριν, με εκείνη την υπόσχεση ότι “λεφτά υπάρχουν” που ήρθε λίγο πριν την υπόσχεση στη ζωή του ότι “αισθήματα υπάρχουν.” Επένδυσε σ’ αυτήν όπως είχε επενδύσει κάθε φορά σε υπόσχέσεις που του έταζαν την ευτυχία -ακόμη κι αν αυτή περνούσε μέσα από την κατανάλωση.

Έπειτα ήρθαν οι κλυδωνισμοί, τα ταξίδια στο εξωτερικό για τη διατήρηση της αισιοδοξίας, οι πρώτες υπόνοιες ότι οι ξένοι δεν θα επέτρεπαν αμαχητί αυτή την πολλά υποσχόμενη ευτυχία, και ένας χειμώνας γεμάτος δάκρυα -είτε από θλίψη αυθεντική για μια αγάπη που δεν απέδιδε καρπούς είτε από χημικά σύννεφα (ένα από αυτά μάλιστα στο οργισμένο πρόσωπο του παππουλή μας).

Μετά τη νίκη του Απρίλη -του ενός στο ακριτικό νησί, η δική του στην Εσπερία- επικράτησε η Εφορία και η ευφορία, σε μια κυκλική πάντα σειρά. Καιροφυλακτούσε όμως ο Μάιος με τις πίκρες κρυμμένες σε καμμένες τράπεζες αίματος και σπέρματος. Την ίδια μέρα, το πρωί το κίνημα ήταν έτοιμο να πάρει τα θερινά ανάκτορα και το απόγευμα είχε πάρει το θάνατο. Τον ίδιο μήνα ο έρωτάς του είχε δώσει θερινά χαμόγελα κι έπειτα τα σκότωσε ένα γκρίζο πληκτρολόγιο.  Προς το τέλος εκείνου του μήνα άρχισε να υποψιάζεται ότι έπαιζε ένα περίεργο παιχνίδι στη μοίρα του. Το έχανε. Μνημόνια και μνημόσυνα έχουν κοινό αριθμητή. Και τα διαιρεί το α της απουσίας.

Ηούνιος, Ηούλιος, με ήτα παντού. Ήττα και παράλυση. Κι εδώ κι εκεί. Και μέσα του και έξω. Τη μια μέρα να απολαμβάνει τη θάλασσα και τον ήλιο και την άλλη να τους μισεί γιατί δεν μπορούσε να τους απολαύσει. Μονάχα όταν ήρθε το φθηνόπωρο χαλάρωσαν κάπως οι φόβοι και πίστεψε ότι τα χειρότερα είχαν περάσει. Πίστεψε ή ήθελε να το πιστέψει. Κι όπως τα χειρότερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις (γι’ αυτό είναι και χειρότερα) έτσι ήρθε και η κατάρρευση στη συνέχεια.

Εκείνο το Δεκέμβρη η προδοσία τον είχε μολύνει μέχρι το τελευταίο του κύτταρο και ήταν τόσο απόλυτη, τόσο καταστροφική, που ένιωθε μια κρυφή χαρά γιατί ήξερε ότι κανείς γύρω του δεν είχε νιώσει (ακόμη) τόσο προδωμένος, ακόμη κι αν ορμούσε με βία σε κεφάλια βουλευτών.

Στην καρδιά του χειμώνα είδε λίγο φως από τους άλλους 300 που ζητούσαν να μπορούν να φεύγουν και να έρχονται ελεύθερα. Το ίδιο ζητούσε και μία ακόμη, μα όπως πολλοί παρεξήγησαν τους 300  έτσι κι αυτός δεν κατάλαβε τη μία και νόμισε πως ήρθε για να μείνει.

Όσο θέριευε ξανά η άνοιξη, θέριευε ξανά κι ο έρωτας μέσα του, θέριευε και το χρέος. Κάπου στο τέλος της φάνηκε να γεννιέται ένα φως, που πνίγηκε κι εκείνο τελικά σε αβεβαιότητες, πισωγυρίσματα και δάκρυα. Όπως ακριβώς και στη ζωή του.

Από τότε η μοναξιά των αριθμών και των αρρύθμων. Μειώσεις παντού. Στα χαμόγελα, στα χάδια, στους μισθούς, στα επιδόματα, στις ελπίδες εντός και εκτός. Οι περικοπές ενός απόκρυφου Ευαγγέλου μπήκαν στην ημερήσια διάταξη. Η εσωτερική στάση πληρωμών και αισθημάτων είχε αρχίσει. Μονάχα τα λόγια περίσσευαν. Τα λόγια από και προς κάθε κατεύθυνση. Μιλούσε, μιλούσαν. Είχε χάσει όμως κάθε εμπιστοσύνη πλέον. Σαν την κυβέρνηση, δεν πίστευε ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Μιλούσε γιατί μόνο έτσι δεν θυμόταν διαρκώς πόσο μόνος είχε μείνει.

Του είπαν ότι είχε γλιτώσει την χρεοκοπία και ότι αυτό που μετρούσε ήταν ότι παρέμενε ζωντανός. Αρκετά ζωντανός για να βλέπει την απόρριψη, τους γυρολόγους να βγάζουν σακούλες απ’ τους κάδους, τις Αφρικάνες να κάνουν πιάτσα, τις μπύρες να τελειώνουν το ίδιο άσκοπα με τα λόγια, τις νύχτες. Αρκετά.

Τελευταία, δοκίμαζε διάφορες ερωτήσεις ολικής αγνοίας στο μυαλό του. Απαντήσεις δεν έδινε. Αυτό που μετρούσε ήταν το δίλημμα. Το ότι συσσώρευε τη ζωή του, τις επιλογές του, το μέλλον του, σε δεκάδες ασπρόμαυρα πιθανά ΝΑΙ και ΟΧΙ του έδινε μια αίσθηση τάξης, ξεκαθαρίσματος λογαριασμών. Στο κάτω-κάτω ήξερε ότι όλες οι ερωτήσεις έχουν διατυπωθεί και απαντηθεί χιλιάδες φορές.

Απόψε πείστηκε ότι η κρίση μιμείται τη ζωή του.

Παρέλαση στη Θεσσαλονίκη (28/10/2011)

  1. πλήθος οι διαμαρτυρόμενοι στη λ. Μ. Αλέξανδρου, εκατό μέτρα από την εξέδρα, πλήθος και οι αστυνομικοί #skg
  2. @risinggalaxy πέρα από την πλάκα στη Θεσνίκη είχε απ’ολα,την αρχή την έκανε ένα πανό αριστερων εκπαιδευτικών & αμέσως κατέβηκε χύμα κόσμος
  3. Ντου από τον κοσμο στο δρομο της παρελασης, αυτοματως καπελακηδες, κλουβες και ΜΑΤ μας κλεισανε το δρομο #skg http://t.co/5qMZYAkw
  4. #skg οι διαδηλωτες στο δρομο της παρελασης http://t.co/ylPiK3fM
  5. Στη Θεσσαλονίκη ο κόσμος έχει κατέβει στο οδόστρωμα και φωνάζει συνθήματα. απίστευτο. #skg
  6. Ηρακλειδεις: Παπουλια ζεις, για παντα Ηρακλης #skg
  7. στη Θεσσαλονικη χιλιάδες αυτή τη στιγμή στο χώρο που θα ξεδιπλωνοταν ένα φασιστικό κατάλοιπο #skg
  8. παραμενουμε στον δρόμο φωνάζοντας συνθήματα. Μια από τις σπάνιες στιγμές που ο εθνικός ύμνος ακούγεται σωστά. #skg
  9. ενός λεπτού σιγή για τον νεκρό οικοδομο. #skg
  10. Ενταση πισω μαλλον ξυλο με ΟΥΚ που θελανε να παρελασουνε #parelasi #skg http://t.co/TbO0XqZr
  11. Τελικά δεν ήταν ΟΥΚ, ήταν κάποιος σύλλογος έφεδρων καταδρομέων.
  12. Εδώ και πεντε λεπτα εχουν παραμερισει κλουβες και ΜΑΤ και παρελαυνουν ο,τι να ‘ναι, μπαντες, διαδηλωτες, ΟΥΚ, ψιλογελοιοτητα φαση
  13. ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2011 www.publiceyestudios.gr
  14. ο λαος παρελαυνει μπροστα στους επισημους http://t.co/g7W3wPFZ
  15. @sayatn0va “σώματα” δεν παρελασαν στη Θεσσαλονίκη, μονάχα σύλλογοι, σωματεία,μπάντες και σημαίες σχολείων
  16. @sayatn0va και πιο πολύ με παρωδία έμοιαζε, αφού ο κόσμος που είχε βρεθεί στο δρόμο άνοιξε μια λωρίδα για να περάσει η “παρέλαση”
  17. @vivian_e την παρέλαση την ματαίωσε ο χύμα κόσμος που κατέβηκε στον δρόμο -οι άλλοι που αναφέρεις δεν θα έφταναν ποτέ για να τη ματαιωσουν.
  18. Ο Μ. Γλέζος στον ΑΝΤ1 (28/10/2011)

Στο σχολείο μου (θα ανανεώνεται)

Ό,τι τρελό, παλαβό, άδικο, εξοργιστικό συμβαίνει στο σχολείο μου (και θυμάμαι να το γράψω)

στο σχολείο μου 7ωρο σημαίνει μαθήματα από τις 08:10 ως τις 13:55 με 3 πεντάλεπτα διαλείμματα και 2 δεκάλεπτα.
gazakas
October 12, 2011
στο σχολείο μου δεν έχει έρθει ακόμη καθηγητής αγγλικών, γερμανικών θα έρθει αύριο πρώτη φορά, τεχνολόγος, πληροφορικός την Παρασκευή.
gazakas
October 10, 2011
στο σχολείο μου δεν έχουν έρθει ακόμη πάνω από τα μισά βιβλία και από αυτά που ήρθαν κάποιοι διδάσκονται στο δεύτερο μισό της χρονιάς.
gazakas
October 10, 2011
στο σχολείο μου έχουμε μαθητές από άλλες χώρες, μαθητές με μαθησιακά και νοητικά προβλήματα. Τμήματα υποδοχής/ένταξης δεν έχουμε φυσικά.
gazakas
October 10, 2011
στο σχολείο μου υπάρχει μαθήτρια με ιατρική γνωμάτευση για κατ’ οίκον διδασκαλία. Η μαθήτρια κάνει μάθημα μαζί με όλους του άλλους μαθητές.
gazakas
October 10, 2011
στο σχολείο μου δίπλα υπάρχει ένα γυμναστήριο χρόνια τώρα στα μπετά. Όταν έχει κακοκαιρία οι μαθητές κάνουν γυμναστική στο “χωλ” (4×5)
gazakas
October 10, 2011
στο λύκειο που συστεγάζεται με το σχολείο μου χρειάστηκε κατάληψη 3 ημερών για μια γυψοσανίδα των 400-500 ευρώ ώστε να δημιουργηθεί αίθουσα
gazakas
October 10, 2011
στο σχολείο μου σήμερα ο εισαγγελέας καλούσε δια τηλεφώνου τον διευθυντή μου για να πάει να καταθέσει για την κατάληψη.
gazakas
October 10, 2011
Στο σχολείο μου ο διευθυντής του γυμνασίου κλήθηκε να καταθέσει στην αστυνομία τα ονόματα των μαθητών του λυκείου που ήταν στην καταληψη.
gazakas
October 11, 2011
@titivistis ευτυχώς που ο διευθυντής μας δε μασησε.
gazakas
October 11, 2011
Στο σχολείο μου θα χαθούν τουλάχισ. 2 σχολικοί περίπατοι για αναπλήρωση λόγω κατάληψης.Κανένας περίπατος δε θα χαθεί λόγω έλλειψης καθηγητών
gazakas
October 11, 2011
Στο σχολείο μου πρέπει και φέτος κάποιος να διδάξει το μάθημά του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού
gazakas
October 11, 2011
Στο σχολείο μου μέχρι και σήμερα δεν μπορούμε να βγάλουμε συνολικό πρόγραμμα εβδομάδας λόγω των ελλείψεων σε καθηγητές
gazakas
October 11, 2011
Στο σχολείο μου δόθηκε η εξής απάντηση από τη διοίκηση για τις ελλείψεις που υπάρχουν ακόμη σε καθηγητές:”Ξεχάστε το προς το παρόν”
gazakas
October 11, 2011
Στο σχολείο μου οι μαθητές που έκαναν πέρυσι γαλλικα, φέτος δεν κάνουν. Παραμένουν στην αίθουσα την ώρα που οι υπόλοιποι κάνουν γερμανικα.
gazakas
October 12, 2011
στο σχολείο μου @adiamantopoulou είστε ανεπιθύμητη.
gazakas
October 10, 2011

Μάνο μας Λείπεις…

Το παρακάτω κείμενο το έγραψα τέσσερα χρόνια πριν. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι ότι τα 25 χρόνια έγιναν 29 και ότι δεν έχουμε εκλογές…

Με τις εκλογές κόντεψα να το ξεχάσω: σαν σήμερα (17 Σεπτεμβρίου) πριν από 25 χρόνια πεθαίνει στη Μόσχα ο Μάνος Λοΐζος σε ηλικία μόλις 45 ετών… Ήμουν πολύ μικρός τότε για να το θυμάμαι, αλλά μεγάλωσα με τα τραγούδια του, αγαπώντας τα ένα-ένα, και όταν άρχισα να καταλαβαίνω καλύτερα τον εαυτό μου, υπήρξε ο πρώτος για του οποίου τον θάνατο έκλαψα αναδρομικά…Σπουδαίος μουσικός, με καταπληκτικό ένστικτο στη δημιουργία ωραίων τραγουδιών και στις ευφάνταστες ενορχηστρώσεις, μας χάρισε μέσα σε δεκατέσσερα χρόνια, εκτός από πολλά σκόρπια διαμάντια, μια ντουζίνα περίπου δίσκους 33 στροφών, γεμάτους με σπουδαία τραγούδια από κάθε άποψη, τα περισσότερα από τα οποία τραγουδήθηκαν και τραγουδιούνται ακόμα.

Ακούγοντας για άλλη μια φορά τραγούδια του Μάνου, δεν θέλω να πω τίποτα άλλο, παρά μόνο να του αφιερώσω ένα τραγούδι που γράφτηκε στη μνήμη του από τον Χρήστο Νικολόπουλο πάνω σε στίχους του επιστήθιου φίλου του, Λευτέρη Παπαδόπουλου. Το τραγουδά ένας ακόμα από τους στενούς του φίλους, ο Γιώργος Νταλάρας…

Αντίο φίλε

Ευπειθώς Αναφέρω

Είχε βρει καινούριο χόμπι. Του έφτανε μόνο μια κάρτα μηνιαίων διαδρομών και ένα από τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ. Πήγαινε σε κάποιον από τους τερματικούς σταθμούς, διάλεγε ένα μισογεμάτο αστικό και έμπαινε μέσα. Καθόταν πίσω και περίμενε, κοιτάζοντας τους επιβάτες που ανέβαιναν. Όταν εντόπιζε το θύμα του, σηκωνόταν και πήγαινε στον οδηγό. Προσέχοντας μην τον ενοχλήσει σε στιγμή που έπαιρνε κάποια στροφή ή έκανε μανούβρα, του απηύθυνε το λόγο με την ίδια πάντα φράση: “Ακολουθώντας την προτροπή του κυλιόμενου οπτικού μηνύματος που λέει «Αναφέρατε στον οδηγό κάθε παράξενη ή παράνομη συμπεριφορά άλλου επιβάτη» θα ήθελα να σας αναφέρω ότι ένας/μία επιβάτης/ιδα…” κι έπειτα συνέχιζε με τη συγκεκριμένη παράξενη συμπεριφορά που είχε εντοπίσει.

Μέχρι τώρα είχε αναφέρει μια κυρία με παλιομοδίτικο πουά φόρεμα, γύρω στα 55, που κρατούσε ένα ροζ χαρτί και έκλαιγε, έναν ηλικωμένο που μιλούσε στην παλάμη του φιλώντας τη κάθε τόσο, μια μαθήτρια που έξυνε σαν τρελή την αριστερή της γάμπα, κάποιον τουρίστα που χαμογελούσε σε όλους γύρω του, ένα ζευγάρι γύρω στα 30 που διάβαζε γιαπωνέζικα ποιήματα, έναν παπά που σηκώθηκε για να καθίσει μια νεαρή τοξικομανής, τρεις νεαρούς που φορούσαν ο καθένας δύο διαφορετικά παπούτσια, ένα αθλητικό και ένα σκαρπίνι, δυο δεκαεξάχρονες φίλες που μπήκαν στο λεωφορείο χέρι-χέρι και δεν αντάλλαξαν κουβέντα για 20 λεπτά. Θα ανέφερε στον οδηγό και έναν γονιό που άκουγε σοβαρός την πεντάχρονη κόρη του να του εξηγεί ότι η θάλασσα είναι ο ιδρώτας  του φεγγαριού καθώς το χτυπάει ο ήλιος με τις ακτίνες του, αλλά του φάνηκε πως θα πήγαινε πολύ.

Συνήθως οι οδηγοί τον κοιτούσαν με ένα βλέμμα που δεν μπορούσε να το εξηγήσει κι αυτός πήγαινε στη θέση του έχοντας κάνει το καθήκον του. Υπήρξαν όμως φορές που τον ευχαρίστησαν και τους είδε να λένε κάτι στον ασύρματό τους.

Η τελευταία φορά που εξάσκησε το χόμπι του ήταν σε ένα βραδυνό δρομολόγιο κατά το οποίο ανέφερε στον οδηγό κάποιον διοπτροφόρο με γένια που σφύριζε τη Μικρή Νυχτερινή Μουσική του Μότσαρτ. Δεν είχε προλάβει να επιστρέψει στη θέση του όταν, κάνοντας μεταβολή, πήγε στον οδηγό και του είπε: “Επίσης θα ήθελα να σας αναφέρω ότι κάθε μέρα μπαίνω σε λεωφορεία του ΟΑΣΘ και αναφέρω στους οδηγούς επιβάτες με παράξενη συμπεριφορά.”